١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٤٢ - اهلبیت و انجیل


کرد و ایشان را به تنور آتش خواهند انداخت؛ جایی که گریه و فشار دندان بود.
آن گاه عادلان در ملکوت پدر خود مثل آفتاب درخشان خواهند شد. هر که گوش شنوا دارد بشنود.

بدین ترتیب، آیه سوره فتح ناظر به این مثل است و چه بسا که این گفته عیسی بشارتی از پیامبر و یارانش بوده است.

روشن شد که قرآن برخی از آموزه‌های انجیل را تأیید کرده است. در روایات اهل بیت
_ علیهم‌السلام _ نیز بخش‌هایی از انجیل فعلی به عنوان آموزه‌هایی از انجیل حقیقی گزارش شده است.

موسی بن جعفر _ علیه السلام _ خطاب به هشام بن حکم می‌فرمایند:

یا هِشَامُ! مَكْتُوبٌ فِی الْإِنْجِیلِ طُوبَی لِلْمُتَرَاحِمِینَ، أُولَئِكَ هُمُ الْمَرْحُومُونَ یوْمَ الْقِیامَةِ؛

ای هشام، در انجیل نوشته است: «خوشا بر مهرورزان به یک دیگر، ایشان‌اند که روز قیامت مشمول رحمت می‌گردند».[١]

این مطلب در انجیل کنونی نیز موجود است در انجیل متی آمده است:

خوشا به حال رحم کنندگان؛ زیرا بر ایشان رحم خواهد شد.[٢]

ب) متون از بین رفته

پیش از این روشن شد که انجیل کنونی بر اساس یک منشأ شفاهی پس از عیسی شکل گرفته است؛ همین امر از دست رفتن بخشی از انجیل اصلی را امری غیر قابل اجتناب می‌کند چراکه احتمال خطا و نسیان در محفوظات ذهن بسیار زیاد است.

اهل بیت در روایات متفاوتی فراز‌هایی از محتوای انجیل اصلی را گزارش کرده‌اند. روایت زیر یکی از آنهاست:

جَاءَ رَجُلٌ إِلَی عَلِی بْنِ الْحُسَینِ _ علیه السلام _ فَسَأَلَهُ عَنْ مَسَائِلَ فَأَجَابَ، ثُمَّ عَادَ لِیسْأَلَ عَنْ مِثْلِهَا، فَقَالَ عَلِی بْنُ الْحُسَینِ _ علیه السلام _: مَكْتُوبٌ فِی الْإِنْجِیلِ لَا تَطْلُبُوا عِلْمَ مَا لَا تَعْلَمُونَ وَ لَمَّا تَعْمَلُوا بِمَا عَلِمْتُمْ، فَإِنَّ الْعِلْمَ إِذَا لَمْ یعْمَلْ بِهِ لَمْ یزْدَدْ صَاحِبُهُ إِلَّا كُفْراً وَ لَمْ یزْدَدْ مِنَ اللَّهِ إِلَّا بُعْداً؛

مردی خدمت امام چهارم _ علیه السلام _ آمد و از او مسائلی پرسید و آن حضرت جواب داد. سپس بازگشت تا همچنان بپرسد. حضرت فرمود: در


[١]. تحف العقول عن آل الرسول، ص ٣٩٣.

[٢]. متی، فصل ٥، آیه ٧.