مسأله ٢٧٩٤- اگر احتمال صحيح داده شود كه سكوت موجب آن مى‌شود كه منكرى معروف شود يا معروفى منكر شود واجب است خصوصاً بر علماى اعلام اظهار حق و اعلام آن، و جايز نيست سكوت.

مسأله ٢٧٩٥- اگر سكوت علماى اعلام موجب تقويت ظالم شود يا موجب تأييد او گردد يا موجب جرأت او شود بر ساير محرمات، واجب است اظهار حق و انكار باطل اگرچه تأثير فعلى نداشته باشد.

مسأله ٢٧٩٦- اگر سكوت علماى اعلام باعث شود كه مردم به آنها بدگمان شوند و آنها را متهم كنند به سازش با دستگاه ظلم، واجب است اظهار حق و انكار باطل اگرچه بدانند جلوگيرى از محرم نمى‌شود و اظهار آنها اثرى براى رفع ظلم ندارد.

مسأله ٢٧٩٧- اگر ورود بعض علماى اعلام در دستگاه ظلمه موجب شود كه از مفسده‌ها و منكراتى جلوگيرى شود واجب است تصدى آن امر مگر آن كه مفسده اهمى در آن باشد، مثل آن كه تصدى آنها باعث سستى عقايد مردم شود يا سلب اعتماد آنها به علما گردد، در اين صورت جايز نيست.

مسأله ٢٧٩٨- جايز نيست براى علما و ائمه جماعت تصدّى مدارس دينيه از طرف دولت جائر و اداره اوقاف چنان دولتى چه حقوق خود و طلاب علوم دينيه را از دولت جائر يا از مردم يا از موقوفات بگيرند اگرچه موقوفه خود مدرسه باشد زيرا دخالت دولت جائر در اين امور و امثال آن مقدمه است براى هدم اساس اسلام به دستور مستعمرين كه در جميع دول اسلامى اشباه آن اجرا شد يا در شرف اجراست.

مسأله ٢٧٩٩- جايز نيست براى طلاب علوم دينيه دخول در مؤسسات دولتى كه به اسم مؤسسات دينيه تأسيس نموده‌اند مثل مدارس دينيه كه دولتهاى جائر در آنها دخالت مى‌نمايند، و از متوليان گرفته‌اند، و يا متوليان را تحت سلطه و نفوذ خود قرار داده‌اند، و آنچه با دست اداره اوقاف يا به تصويب آن به آنها بدهند حرام است.

مسأله ٢٨٠٠- جايز نيست براى طلاب علوم دينيه دخول در مدارس كه بعض معممين و ائمه جماعت از طرف دولت جائر و يا با اشاره دولت تصدى نموده‌اند چه برنامه تحصيلى از طرف دولت جائر باشد يا از طرف اين نحو متصديان كه عمّال‌