رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٦ - احكام نَذْر و عَهْد

به مصارف حرم يا ساير كارهاى خير به قصد بازگشت ثواب آن به منذور له برساند.

مسأله ٢٦٦٣- اگر براى خود امام عليه السلام چيزى نذر كند، چنانچه مصرف معينى را قصد كرده بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معينى را قصد نكرده، بايد به فقرا و زوار بدهد، يا مسجد و مانند آن بسازد و ثواب آن را هديه آن امام نمايد و همچنين است اگر چيزى را براى امامزاده‌اى نذر كند.

مسأله ٢٦٦٤- گوسفندى را كه براى صدقه، يا براى يكى از امامان نذر كرده‌اند پشم آن و مقدارى كه چاق مى‌شود جزء نذر است، و اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد، يا بچه بياورد بايد به مصرف نذر برسانند.

مسأله ٢٦٦٥- هرگاه نذر كند كه اگر مريض او خوب شود، يا مسافر او بيايد عملى را انجام دهد، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده، يا مسافر آمده است، عمل كردن به نذر لازم نيست.

مسأله ٢٦٦٦- اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد احتياط آن است كه اگر بتوانند او را راضى نمايند كه به سيد شوهر كند.

مسأله ٢٦٦٧- هرگاه با خدا عهد كند كه اگر به حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد، بعد از آن كه حاجتش برآورده شد بايد آن كار را انجام دهد و نيز اگر بدون آنكه حاجتى داشته باشد، عهد كند كه عمل خيرى را انجام دهد، آن عمل بر او واجب مى‌شود.

مسأله ٢٦٦٨- در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود، و نيز كارى را كه عهد مى‌كند انجام دهد، بايد نكردنش بهتر از انجام آن نباشد.

مسأله ٢٦٦٩- اگر به عهد خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد يعنى شصت فقيررا سير كند، يا دو ماه روزه بگيرد يا يك بنده آزاد كند.