رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٥ - احكام نَذْر و عَهْد

مسأله ٢٦٥٤- اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد يعنى يك بنده آزاد كند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد.

مسأله ٢٦٥٥- اگر نذر كند كه تا وقت معينى عملى را ترك كند، بعد از گذشتن آن وقت مى‌تواند آن عمل را به جا آورد و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را به جا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد، بايد به مقدارى كه در مسأله پيش گفته شد كفاره بدهد.

مسأله ٢٦٥٦- كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معين نكرده است. اگر از روى فراموشى، يا ناچارى، يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد كفاره بر او واجب نيست. ولى چنانچه از روى اختيار آن را به جا آورد براى دفعه اول بايد كفاره بدهد.

مسأله ٢٦٥٧- اگر نذر كند كه در هر هفته روز معينى مثلًا روز جمعه را روزه بگيرد چنانچه يكى از جمعه‌ها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند حيض براى او پيدا شود، بايد آن روز را روزه نگيرد و قضاى آن را به جا آورد.

مسأله ٢٦٥٨- اگر نذر كند كه مقدار معينى صدقه بدهد چنانچه پيش از دادن صدقه بميرد، بايد آن مقدار را از مال او صدقه بدهند.

مسأله ٢٦٥٩- اگر نذر كند كه به فقير معينى صدقه بدهد نمى‌تواند آن را به فقير ديگر بدهد و اگر آن فقير بميرد، بنابر احتياط بايد به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٦٦٠- اگر نذر كند كه به زيارت يكى از امامان مثلًا به زيارت حضرت اباعبداللَّه عليه السلام مشرف شود، چنانچه به زيارت امام ديگر برود كافى نيست و اگر بواسطه عذرى نتواند آن امام را زيارت كند چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ٢٦٦١- كسى كه نذر كرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نكرده، لازم نيست آنها را به جا آورد.

مسأله ٢٦٦٢- اگر براى حرم يكى از امامان يا امامزادگان چيزى نذر كند بايد آن را به مصارف حرم برساند از قبيل فرش و پرده و روشنايى و اگر براى امام عليه السلام يا امامزاده نذركند مى‌تواند به‌خدامى كه مشغول خدمت هستند بدهد چنانچه مى‌تواند