رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٣ - احكام نَذْر و عَهْد

احكام نَذْر و عَهْد

مسأله ٢٦٤٠- نذر آن است كه انسان ملتزم شود كه كار خيرى را براى خدا به جا آورد، يا كارى را كه نكردن آن بهتر است براى خدا ترك نمايد.

مسأله ٢٦٤١- در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است كه ده تومان به فقير بدهم نذر او صحيح است.

مسأله ٢٦٤٢- نذر كننده بايد مكلف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند، بنابراين نذر كردن كسى كه او را مجبور كرده‌اند، يا بواسطه عصبانى شدن بى‌اختيار نذر كرده صحيح نيست.

مسأله ٢٦٤٣- آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مى‌كند، چنانچه با حال سفاهت بالغ شده باشد يا حاكم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگيرى كرده باشد نذرهاى مربوط به مالش صحيح نيست.

مسأله ٢٦٤٤- نذر زن بى‌اجازه شوهرش باطل است.

مسأله ٢٦٤٥- اگر زن با اجازه شوهر نذر كند شوهرش نمى‌تواند نذر او را به هم بزند، يا او را از عمل كردن به نذر جلوگيرى نمايد.

مسأله ٢٦٤٦- هرگاه فرزند نذرى كند اگرچه بدون اجازه پدر هم باشد بايد به آن نذر عمل نمايد.

مسأله ٢٦٤٧- انسان كارى را مى‌تواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد بنابراين كسى كه نمى‌تواند پياده كربلا برود، اگر نذر كند كه پياده برود، نذر او صحيح نيست.