اتحاديه كمونيستهاى ايران كه متشكل از ماركسيست- لنينيستهاى چپ بودند با ارزيابى موقعيتهاى جغرافيايى، جنگلهاى آمل را مناسب براى عمليات چريكى تشخيص دادند و در آنجا استقرار يافتند. تصور واهى اتحاديه بر اين بود كه به خاطر وضعيت اجتماعى منطقه آمل و بافت دهقانى جمعيّتِ اطراف آن، در صورت حمله به شهر، مقاومت پراكنده نيروهاى انقلاب بسرعت سركوب مى‌شود و در مرحله دوم پس از قطع خطوط ارتباطى و تقويت نيروهاى مخالف داخل شهر، ديگر مناطق مازندران به تصرف نيروهاى اتحاديه درآمده و پس از آن آحاد مردم در يك زنجيره متشكل در سراسر ايران بپا مى‌خيزند و رژيم جمهورى اسلامى را ساقط مى‌كنند.

حمله آنها شب ششم بهمن آغاز شد. آنها به دو گروه تقسيم شدند.

گروه اول وارد شهر شده و به گشت‌زنى پرداختند و هر كس را به اصطلاح حزب‌اللهى و پاسدار تشخيص مى‌دادند ترور مى‌كردند. آنها سپس به كميته انقلاب اسلامى شهر حمله بردند. مردم آمل كه با صداى تيراندازى به خيابانها آمده و متوجه وقايع شده بودند، آماده مقابله گرديدند. صبح روز ششم بهمن حماسه مردم آغاز شد و مردم آمل با سنگربندى در شهر و مقابله با نيروهاى اتحاديه آرايش آنها را برهم زدند. در نتيجه نيروهاى اتحاديه كه ايمان و مقاومت مردمى را در برنامه خود لحاظ نكرده بودند به گروههاى كوچكترى تقسيم شدند ولى بر اثر شدت مقابله مردمى، ارتباط آنها از هم قطع و بالاخره تا غروب همان روز تارومار شدند. در اين واقعه ٣٤ نفر از كمونيستها كشته و چند تن زخمى و سى نفر دستگير شدند و از مردم شريف آمل نيز چهل نفر به شهادت رسيدند.

٣٣- «كمونيست امريكايى»

اصطلاح كمونيست امريكايى، در رابطه با عملكرد بعضى از احزاب چپ در كشورهاى جهان و خصوصاً كشورهاى اسلامى است. اين احزاب در حالى كه در ظاهر اعتقاد به اصول و مبانى كمونيسم دارند ولى در موضعگيريها و عملكردهاى خويش در راستاى سياستهاى غرب قرار دارند.

مانند بسيارى از احزاب كمونيستى ايران، نظير پيكار، كومله، دموكرات كه همسو با سياستهاى سازمان سيا در براندازى جمهورى اسلامى ايران تلاش كردند و از كمكهاى مالى استكبار برخوردار بودند و در يك بررسى عميقتر مى‌توان گفت به طور كلى رودررويى كمونيستها با نهضت اسلامخواهى در ممالك اسلامى بويژه ايران، قطع نظر از شعارها، نوع روابط و وابستگى احزاب كمونيستى به كشورهاى عضو بلوك كمونيسم در گذشته، همواره در راستاى منافع و هماهنگ با سياستهاى خصمانه غرب و امريكا عليه انقلاب اسلامى قرار داشته است.

٣٤- «حزب دموكرات كردستان»

اين حزب در سال ١٣٢٢ ه خ. ش. با حمايت و تشويق شوروى سابق توسط قاضى محمد تشكيل شد.

در بهمن ١٣٢٤ قاضى محمد به عنوان دبير كل حزب در راستاى سياستهاى شوروى و تجزيه ايران در مهاباد تشكيل حكومت داد اما به دنبال توافق دولتين ايران و شوروى سابق، قاضى محمد به همراه برادرش سيف قاضى و حدود چهل تا پنجاه نفر از اعضاى حزب اعدام شدند.

در سال ١٣٣٨ فعاليتهايى در جهت احياى حزب انجام شد كه با شكست مواجه گرديد. با گذشت زمان و پيروزى انقلاب اسلامى در ايران اين حزب دوباره شروع به فعاليت نمود. رهبران جديد با استفاده از سابقه حزب و بهره‌بردارى از ضعف دولت موقت و برخى خيانتها موفق شدند با تصرف تعدادى از پادگانهاى نظامى و غارت سلاحها موقعيت خود را در قسمتهايى از كردستان تحكيم بخشند. از نظر ايدئولوژى، حزب دموكرات على‌رغم تكيه بر ماركسيسم، اصالتى براى مبارزه طبقاتى قائل نيست و از همين رو فئودالها و خانهاى محلى در داخل حزب و كادر رهبرى آن از موقعيت ويژه‌اى برخوردار مى‌باشند.

پس از انقلاب اسلامى، رهبرى حزب با عبدالرحمن قاسملو بود. وى در سال ١٣٣٨ با تعهد سپردن به ساواك شاه از