تبليغات جهانى، ما و همه مظلومان جهان را به هر جنايت و خيانتى كه ابرقدرتهاى جنايتكار دستور مى‌دهند متهم مى‌كنند. كدام افتخار بالاتر و والاتر از اينكه امريكا با همه ادعاهايش و همه سازوبرگهاى جنگى‌اش و آن همه دولتهاى سرسپرده‌اش و به دست داشتن ثروتهاى بى‌پايانِ ملتهاى مظلوم عقب افتاده و در دست داشتن تمام رسانه‌هاى گروهى، در مقابل ملت غيور ايران و كشور حضرت بقية اللَّه- ارواحنا لمقدمه الفداء- آن چنان وامانده و رسوا شده است كه نمى‌داند به كه متوسل شود! و رو به هر كس مى‌كند جواب رد مى‌شنود! و اين نيست جز به مددهاى غيبى حضرت بارى تعالى- جلَّت عظمتُه- كه ملتها را بويژه ملت ايران اسلامى را بيدار نموده و از ظلمات ستمشاهى به نور اسلام هدايت نموده.

من اكنون به ملتهاى شريف ستمديده و به ملت عزيز ايران توصيه مى‌كنم كه از اين راه مستقيم الهى كه نه به شرقِ ملحد و نه به غربِ ستمگرِ كافر وابسته است، بلكه به صراطى كه خداوند به آنها نصيب فرموده است محكم و استوار و متعهد و پايدارْ پايبند بوده، و لحظه [اى‌] از شكر اين نعمت غفلت نكرده و دستهاى ناپاك عمال ابرقدرتها، چه عمال خارجى و چه عمال داخلى بدتر از خارجى، تزلزلى در نيت پاك و اراده آهنين آنان رخنه نكند؛ و بدانند كه هر چه رسانه‌هاى گروهى عالم و قدرتهاى شيطانى غرب و شرق اشتلم مى‌زنند دليل بر قدرت الهى آنان است و خداوند بزرگ سزاى آنان را هم در اين عالم و هم در عوالم ديگر خواهد داد. «إنَّه ولىُّ النِّعَم و بِيَدِه ملكوتُ كلِّ شى‌ء».

و با كمال جِد و عجز از ملتهاى مسلمان مى‌خواهم كه از ائمه اطهار و فرهنگ سياسى، اجتماعى، اقتصادى، نظامى اين بزرگ راهنمايان عالم بشريت به طور شايسته و به جان و دل و جانفشانى و نثار عزيزان پيروى كنند. از آن جمله دست از فقه سنتى كه بيانگر مكتب رسالت و امامت است و ضامن رشد و عظمت ملتها است، چه احكام اوليه و چه ثانويه‌ [١] كه هر دو مكتب فقه اسلامى است، ذره‌اى‌

[١] «احكام اوليه و ثانويه»

عناوينى كه- يعنى افعال و ذواتى كه- بر آن حكم شرعى قرار مى‌گيرد، دو حالت دارد:

الف) حالت اول، «عنوان» صرف نظر از هر گونه حالت و وصف براى آن مى‌باشد، حكمى كه براى آن قرار داده مى‌شود «حكم اولى» نام دارد.

ب) حالت دوم «عنوان» در صورتى كه براى وى وصف و حالت جديدى مثل اضطرار، اكراه، حرج، ضرر، فساد و ... حاصل شود كه در آن صورت حكم آن «ثانوى» ناميده مى‌شود. مثلًا خوردن گوشت مردار به عنوان اوّلى حرام است ولى اگر شخصى در حالت اضطرار قرار گرفت خوردن آن جايز است.

(اصطلاحات الاصول، تأليف آيت اللَّه على مشكينى، ص ١٢٤)