صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٥ - پيام (منشور روحانيت) به روحانيون، مراجع، مدرسين، طلاب و ائمه جمعه و جماعات (منشور روحانيت)

كلام و حديث و رجال، تفسير و ادب و عرفان و لغت و تمامى رشته‌هاى متنوع علوم مشاهده مى‌كنيم. اگر ما نام اين همه زحمت و مرارت را جهاد فى سبيل اللَّه نگذاريم، چه بايد بگذاريم؟

در بُعد خدمات علمى حوزه‌هاى علميه سخن بسيار است كه ذكر آن در اين مختصر نمى‌گنجد. بحمد اللَّه حوزه‌ها از نظر منابع و شيوه‌هاى بحث و اجتهاد، غنى و داراى ابتكار است. تصور نمى‌كنم براى بررسى عميق همه جانبه علوم اسلامى طريقه‌اى مناسبتر از شيوه علماى سلف يافت شود. تاريخ بيش از هزار ساله تحقيق و تتبع علماى راستين اسلام گواه بر ادعاى ما در راه بارور ساختن نهال مقدس اسلام است. صدها سال است كه روحانيت اسلام تكيه گاه محرومان بوده است، هميشه مستضعفان از كوثر زلال معرفت فقهاى بزرگوار سيراب شده‌اند. از مجاهدات علمى و فرهنگى آنان كه بحق از جهاتى افضل از دماء شهيدان‌ [١] است كه بگذريم، آنان در هر عصرى از اعصار براى دفاع از مقدسات دينى و ميهنى خود مرارتها و تلخيهايى متحمل شده‌اند و همراه با تحمل اسارتها و تبعيدها، زندانها و اذيت و آزارها و زخم زبانها، شهداى گرانقدرى را به پيشگاه مقدس حق تقديم نموده‌اند. شهداى روحانيت منحصر به شهداى مبارزه و جنگ در ايران نيستند، يقيناً رقم شهداى گمنام حوزه‌ها و روحانيت كه در مسير نشر معارف و احكام الهى به دست مزدوران و نامردمان، غريبانه جان باخته‌اند زياد است.

در هر نهضت و انقلاب الهى و مردمى، علماى اسلام اولين كسانى بوده‌اند كه بر تارك جبين‌شان خون و شهادت نقش بسته است. كدام انقلاب مردمى- اسلامى را سراغ كنيم كه در آن حوزه و روحانيت پيش كسوت شهادت نبوده‌اند و بر بالاى دار نرفته‌اند و اجساد مطهرشان بر سنگفرشهاى حوادث خونين به شهادت نايستاده است؟ در ١٥ خرداد و در حوادث قبل و بعد از پيروزى، شهداى اولين، از كدام قشر بوده‌اند؟ خدا را سپاس مى‌گزاريم كه از ديوارهاى فيضيه گرفته تا سلولهاى مخوف و انفرادى رژيم شاه‌

[١] «مداد العلماء افضل من دماء الشهداء».