سخنان آن حضرت پرتوى از علم الهى و نسيم خوشبوى و روحبخشى از سخنان پيامبر (ص) است ... از جمله شگفتيهاى ويژه آن حضرت كه مخصوص خود اوست و در هيچ كسى نظير آن پيدا نمى‌شود، چند بُعدى بودن سخنان اوست، زيرا اگر كسى سخنانى كه از آن حضرت درباره زهد، مواعظ و پند و اندرز وارد شده، بدون توجه به قدرت و عظمت گوينده‌اش بخواند و خوب تأمل كند، بى‌گمان خواهد گفت اين سخنان از آن كسى است كه از امور دنيا بهره‌اى جز زهادت، و كارى جز عبادت نداشته است و خود در گوشه انزوا نشسته و سر در لاك خود برده و يا به دامن كوهى پناه برده و از جهان بريده است، كه جز احساس خود چيزى نمى‌شنود و غير از خود كسى نمى‌بيند و هرگز باور نمى‌كند كه گوينده اين سخنان، بزرگمردى است كه شمشير آتشزا به دست، بى‌محابا در قلب ميدان جنگ رخنه مى‌كند و گردنهاى گردنكشان را مى‌زند و پهلوانان را به خاك و خون مى‌افكند و هنگام برگشتن از ميدان از نوك شمشيرش خون و لخته‌هاى دل آب شده مى‌چكد، و با اينهمه پارساترين پارسايان و پاكبازترين پاكبازان و يگانه لنگر دوران است و اين از فضايل شگفت‌انگيز و ويژگيهاى لطيف آن حضرت است كه صفات متضاد در وجودش جمع شده و امور مختلفه را در يك مركز گرد آورده است ...».

١٣- «قرآن صاعد»

حضرت امام اين تعبير را در مواردى براى ادعيه‌اى كه از ائمه- عليهم‌السلام- وارد شده است، ذكر فرموده‌اند:

«... ادعيه ائمه هدى دعاهاى آنها، همان مسائلى را كه كتاب خدا دارد، دعاهاى آنها هم دارد با يك زبان ديگر.

قرآن يك زبان دارد، يك نحو صحبت مى‌كند و همه مطالب را دارد منتها بسيارى‌اش در رمز است كه ما نمى‌توانيم حضرت آيت‌الله شاه‌آبادى [بفهميم و ادعيه ائمه- عليهم‌السلام- يك وضع ديگرى دارد، به تعبير شيخ عارف و استاد ما ادعيه كتاب صاعد است، قرآن صاعد؛ تعبير مى‌فرمود به اينكه قرآن كتاب نازل است كه از آن‌]- رضوان الله تعالى عليه جا نزول كرده است و ادعيه ائمه كتاب صاعد است، همان قرآن است رو به بالا مى‌رود ... كسى كه بخواهد بفهمد كه مقامات ائمه چى است، بايد رجوع كند به آثار آنها، آثار آنها ادعيه آنهاست، مهمش ادعيه آنهاست و خطابه‌هايى كه مى‌خواندند ...».

(بيانات حضرت امام در جمع رؤساى سه قوه- ١٩/ ٨/ ٦٦)

١٤- «مناجات شعبانيه»

عالم جليل القدر، على بن طاووس اين دعا را در اعمال ماه شعبان از حسين بن محمد «ابن خالويه» نقل مى‌كند و مى‌نويسد اميرالمؤمنين و فرزندانش- سلام‌الله عليهم- هميشه اين دعا را در ماه شعبان مى‌خواندند.

(اقبال الاعمال، ص ٦٨٥) (مفاتيح‌الجنان، اعمال ماه شعبان)

حضرت امام خمينى مى‌فرمايند:

«مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجات و از عظيمترين معارف الهى و از بزرگترين امورى است كه آنهايى كه اهلش هستند مى‌توانند تا حدود ادراك خودشان استفاده كنند ... اين از دعاهايى است كه من غير از اين دعا نديدم كه همه ائمه- روايت شده است كه همه- اين دعا را، اين مناجات را مى‌خواندند. اين دليل بر بزرگى اين مناجات است كه همه ائمه اين مناجات را مى‌خواندند».

(بيانات حضرت امام در جمع روحانيون، مسئولان و مقامات لشكرى و كشورى به تاريخ ٧/ ٣/ ٦٢)

١٥- «دعاى عرفات»

دعاى گرانقدر «عرفه»، مناجاتى است كه حضرت اباعبدالله الحسين (ع) در بعدازظهر روز عرفه، در زير آسمان در صحراى عرفات در حالى كه مانند باران اشك مى‌ريختند قرائت كردند. (اقبال‌الاعمال- اعمال روز عرفه، ص ٣٣٩-