مقالات
(١)
پيوند آسماني
٤ ص
(٢)
امام باقر سلام الله عليه در بينش اهل سنت
٥ ص
(٣)
امامت امام هادي عليه السلام از نگاه روايات اماميه
٦ ص
(٤)
امام هادي سلام الله عليه در بينش اهل سنت
٧ ص
(٥)
پژوهشي پيرامون سند غديريه امام هادي عليه السلام
٨ ص
(٦)
جستاري پيرامون عزاداري معصومان عليهم السلام براي امام حسين عليه السلام
٩ ص
(٧)
زیارت امام حسین علیه السلام در سیره معصومان علیهم السلام
١٠ ص
(٨)
هدف امام حسین علیه السلام از قیام عاشورا
١١ ص
(٩)
گزارشهای شهادت امام رضا علیه السلام بر اساس كتاب عیون اخبار الرضا علیه السلام
١٢ ص
(١٠)
امام حسن عسکري سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٣ ص
(١١)
روايات امامت امام عسکري عليه السلام در منابع اماميه
١٤ ص
(١٢)
جشن ولادت پيامبر اسلام (صلي الله عليه وآله) از نگاه بزرگان اهل سنت
١٥ ص
(١٣)
ده فضیلت فاطمی سلام الله علیها (قبل خلقت، عالم خلقت، قیامت)
١٦ ص
(١٤)
مصايب حضرت فاطمه عليها السلام در منابع اماميه و رويکرد عالمان امامي
١٧ ص
(١٥)
امامت امير مؤمنان در کلام اهل بيت عليهم السلام
١٨ ص
(١٦)
نگاهي گذرا به زندگي و فضايل حضرت زينب کبري سلام الله عليها
١٩ ص
(١٧)
بررسي نصوص امامت امام کاظم (عليه السلام) در منابع اماميه
٢٠ ص
(١٨)
ایمان حضرت ابوطالب
٢١ ص
(١٩)
جستاری پيرامون بعثت پيامبر اسلام (صلي الله عليه وآله) در میراث مکتوب امامیه
٢٢ ص
(٢٠)
نگاهی به زندگانی و فضایل حضرت علی اکبر سلام الله علیه در منابع فریقین
٢٣ ص
(٢١)
نگاهي به برخي از خصائص ام المؤمنين، حضرت خديجه کبري سلام الله عليها
٢٤ ص
(٢٢)
شبکه های مذهبی شیعه و سنی مستعمره نوین
٢٥ ص
(٢٣)
امام کاظم (عليه السلام) در بينش اهل سنت
٢٦ ص
(٢٤)
مشروعيت خلافت از ديدگاه اهل سنت
٢٧ ص
(٢٥)
بررسي اسناد زيارت عاشورا (ویرایش جدید)
٢٨ ص
(٢٦)
گريه هاي رسول خدا (صل الله علیه و آله) در عزاي امام حسين (علیه السلام)
٢٩ ص
(٢٧)
چرايي گريه و سوگواري
٣٠ ص
(٢٨)
بررسي جمع بين دو نماز از ديدگاه شيعه و اهل سنت
٣١ ص
(٢٩)
بررسي سندي روايت «عليٌ ولي كل مؤمن بعدي» از منظر اهل سنت
٣٢ ص
(٣٠)
معاويه و ناسزاگويي به امير المؤمنين عليه السلام
٣٣ ص
(٣١)
ديدگاه علماي اهل سنت درباره محمد بن عبدالوهاب و پيروانش + تصاوير
٣٤ ص
(٣٢)
ازدواج امام زمان(عليه السلام)
٣٥ ص
(٣٣)
اميرالمومنين عليه السلام، نخستين مسلمان
٣٦ ص
(٣٤)
اقرار ابوبكر به هجوم به خانه حضرت زهرا سلام الله عليها
٣٧ ص
(٣٥)
اعتراف ابن ابي دارم به لگد زدن عمر به حضرت زهرا(س) و شهادت حضرت محسن(ع)
٣٨ ص
(٣٦)
اسناد هجوم به خانه وحي و شهادت حضرت زهرا سلام الله عليها
٣٩ ص
(٣٧)
پاسخ به شب نامه اهل سنت پيرامون شهادت حضرت زهرا (س)
٤٠ ص
(٣٨)
شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) واقعيتي انكار ناپذير
٤١ ص
(٣٩)
پاسخ به شبهات فاطميه + پاورپوينت
٤٢ ص
(٤٠)
نخستين يار پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم
٤٣ ص
(٤١)
مرده ها مي شنوند و قادر به پاسخگويي هستند
٤٤ ص
(٤٢)
صحابه اي كه مشروعيت خلافت ابوبكر را قبول نداشتند
٤٥ ص
(٤٣)
دانلود مجموعه پاورپوينتهاي گروه پاسخ به شبهات با موضوع غدير وفضائل اميرمؤمنان عليه السلام
٤٦ ص
(٤٤)
دانلود مجموعه پاورپوينت هاي گروه پاسخ به شبهات در دفاع از اهل بيت عليهم السلام
٤٧ ص
(٤٥)
استدلال به «غيرت عرب» براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)
٤٨ ص
(٤٦)
بررسي روايت تاريخ طبري و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٤٩ ص
(٤٧)
مناظرات الدكتورالحسيني القزويني في قناة المستقلة حول روايات الهجوم الي بيت فاطمه (س)
٥٠ ص
(٤٨)
استدلال به خطبه 228 نهج البلاغه (لِلّهِ بلاء فلان)، براي انكار شهادت فاطمه زهرا(س)
٥١ ص
(٤٩)
چهار گاف بزرگ عبد الله حيدري (شهاب ابراهيمي ) در بررسي سند تنها يك روايت
٥٢ ص
(٥٠)
بررسي تطبيقي شبهات آيه ولايت
٥٣ ص
(٥١)
دلالت حديث غدير بر ولايت امير مؤمنان عليه السلام
٥٤ ص
(٥٢)
تواتر حديث غدير از ديدگاه دانشمندان اهل سنت
٥٥ ص
(٥٣)
بررسي حديث ثقلين در خطبه غدير و نقش آن در اثبات امامت
٥٦ ص
(٥٤)
آرامگاه امير مؤمنان علیه السلام در گذر تاريخ
٥٧ ص
(٥٥)
حضرت مهدي عج در كتب اهل سنت
٥٨ ص
(٥٦)
تحريف روايات ازدواج موقت ، در صحيح بخاري
٥٩ ص
(٥٧)
استغاثه عبد الله بن عمر از رسول خدا (ص) بعد از وفات آن حضرت
٦٠ ص
(٥٨)
صحت و تواتر حديث شريف ثقلين در منابع شيعه
٦١ ص
(٥٩)
آشنايي با كتب رجالي
٦٢ ص
(٦٠)
مرتضي رادمهر، حجت الإسلامي كه وهابي ها ساختند و خود او را كشتند
٦٣ ص
(٦١)
ادله نقلي «نصب امام» توسط خداوند (امامت عامه)
٦٤ ص
(٦٢)
مختار بن أبي عبيد، صحابي رسول خدا (ص)، يا مدعي نبوت؟
٦٥ ص
(٦٣)
بداء در تفكر شيعي و خاستگاه آن
٦٦ ص
(٦٤)
مشروعيت سبّ و لعن از ديدگاه اهل سنت
٦٧ ص
(٦٥)
بررسي آيه « والسابِقون الاولون » و رضايت دائمي خداوند از صحابه
٦٨ ص
(٦٦)
بررسي شبهه ازدواج ام كلثوم با عمر (ويرايش جديد)
٦٩ ص
(٦٧)
بررسي روايت «نحن معاشر الأنبياء لا نورث » و بهانه ابوبكر براي غصب فدك
٧٠ ص
(٦٨)
افسانه خواستگاري اميرالمؤمنين (ع) از دختر ابوجهل
٧١ ص
(٦٩)
استدلال به نامه ششم نهج البلاغه براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)
٧٢ ص
(٧٠)
بررسي آيه «بيعت رضوان» و رضايت دائمي خداوند از خليفه دوم
٧٣ ص
(٧١)
بررسي آيه «محمد رسول الله » و تبرئه خلفاء از حمله به خانه حضرت زهرا (س)
٧٤ ص
(٧٢)
بررسي روايت ابن أبي شيبه و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٧٥ ص
(٧٣)
بررسي روايت بلاذري و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٧٦ ص
(٧٤)
اعتراف نظّام معتزلي به شهادت حضرت محسن و آتش زدن خانه فاطمه (س)
٧٧ ص
(٧٥)
بررسي شبهات خطبه 92 نهج البلاغه (والتمسوا غيري)
٧٨ ص
(٧٦)
ابوبكر، همراهي هميشه محزون (نقد ديدگاه هاي اهل سنت در تفسير آيه غار)
٧٩ ص
(٧٧)
هركس كينه ابوطالب (ع) را در دل داشته باشد، كافر است
٨٠ ص
(٧٨)
مشروعيت تقيه از ديدگاه شيعه و سني
٨١ ص
(٧٩)
بررسي روايت «سد الأبواب الا باب علي»
٨٢ ص
(٨٠)
بررسي تطبيقي حديث رّد الشمس
٨٣ ص
(٨١)
درس خارج فقه مقارن سال تحصيلي 1387 ـ 1386
٨٤ ص
(٨٢)
روشنفكري حوزوي با تمجيد از بني اميه!!!
٨٥ ص
(٨٣)
درس خارج فقه مقارن استاد حسيني قزويني (وضو از منظر فريقين)
٨٦ ص
(٨٤)
الوهابية فرقة للتفرقة بين المسلمين
٨٧ ص
(٨٥)
عرفان و تصوّف در انديشه استاد مطهري (2)
٨٨ ص
(٨٦)
عرفان و تصوّف در انديشه استاد مطهري (1)
٨٩ ص
(٨٧)
پاسخي بر سخنان و ادعاهاي مولوي خيرشاهي
٩٠ ص
(٨٨)
تحليلي از مناظره جناب دكتر قزويني با مولوي مرادزهي
٩١ ص
(٨٩)
فاطمه الزهراء (س) بانوي آب و آينه
٩٢ ص
(٩٠)
ادله خلافت أبي بكر
٩٣ ص
(٩١)
خانه وحي در زير تازيانه هاي هجوم
٩٤ ص
(٩٢)
آشنايي با چهره واقعي ابوهريره
٩٥ ص
(٩٣)
قرضاوي , پسر , شيعه , سني , سر دوراهي هك شدن !
٩٦ ص
(٩٤)
خالد بن وليد از ديدگاه عمر بن خطاب
٩٧ ص
(٩٥)
خالد بن وليد باعكس هاي بارگاهش (مرقدش) و مقايسه با حرمين عسكريين
٩٨ ص
(٩٦)
نقدي بر فرقه ي بهاييت از آغاز تا دوره ي معاصر
٩٩ ص
(٩٧)
مشروعيت ازدواج موقت در كتاب هاي اهل سنت
١٠٠ ص
(٩٨)
اهانت هاي ابن تيميه به خاندان رسول خدا (ص)
١٠١ ص
(٩٩)
شفاعت و توسل
١٠٢ ص
(١٠٠)
نقش وهابي ها و سعودي ها در ايجاد گروههاي تروريستي و ورود اشغالگران به افغانستان و عراق
١٠٣ ص
(١٠١)
افشاي ماهيت وهابيت
١٠٤ ص
(١٠٢)
حديث سازان رسوا مي شوند!
١٠٥ ص
(١٠٣)
وهابيت تندرو وبازگشت به عصر جاهليت
١٠٦ ص
(١٠٤)
راز دلبران و نقد دل برآن
١٠٧ ص
(١٠٥)
ارزش و جايگاه وحدت از منظر قرآن و سنّت
١٠٨ ص
(١٠٦)
الإجابة عن شبهات الغدير
١٠٩ ص
(١٠٧)
فتنة الوهابية
١١٠ ص
(١٠٨)
فصل الخطاب من كتاب الله ، وحديث الرسول ، وكلام العلماء في مذهب ابن عبد الوهاب
١١١ ص
(١٠٩)
وهابيت از منظر عقل و شرع (1) وهابيت و تفرقه
١١٢ ص
(١١٠)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (2) ريشه هاي تاريخي وهّابيّت
١١٣ ص
(١١١)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (3) وهابيت و تجسيم
١١٤ ص
(١١٢)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (4) وهابيت و تكفير مسلمين
١١٥ ص
(١١٣)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (5) وهابيت و تحقير مقام انبياء و اولياء
١١٦ ص
(١١٤)
الصحابة وقتل عثمان
١١٧ ص
(١١٥)
امام علي عليه السلام و قبول حكومت
١١٨ ص
(١١٦)
نگاهي گذرا به كتاب لله ثم للتاريخ و ترجمه آن اهل بيت از خود دفاع مي كند
١١٩ ص
(١١٧)
شيعه مناديان همبستگي واتحاد
١٢٠ ص
(١١٨)
پاسخي به تهاجم در پوشش دفاع از اهل بيت عليهم السلام
١٢١ ص
(١١٩)
حديث الثقلين
١٢٢ ص
(١٢٠)
سخني با آقاي واعظ زاده خراساني
١٢٣ ص
(١٢١)
الجمع بين الصلاتين و مصادره من الكتاب و السنة
١٢٤ ص
(١٢٢)
پاسخ به برخي شبهات مذهبي
١٢٥ ص
(١٢٣)
ملاحظات عابره علي تفسير الاثري الجامع
١٢٦ ص
(١٢٤)
تشيّع و مسئله سبّ و لعن صحابه
١٢٧ ص
(١٢٥)
خطبه غدير
١٢٨ ص
(١٢٦)
نقدي بر سريال مسافر ري
١٢٩ ص
(١٢٧)
دراسات في حديث الثقلين و المناقشه في حديث كتاب اللّه وسنتّي
١٣٠ ص
(١٢٨)
الإفتراء علي الشيعة في ( تحريف القرآن ) والجواب عنه
١٣١ ص
(١٢٩)
تصحیح و تحريف روایت تهدید به آتش زدن خانه فاطمه (س) توسط بزرگان اهل سنت و وهابيت
١٣٢ ص
(١٣٠)
بررسی تطبیقی سوزاندن خلبان اردنی با شریعت اسلامی
١٣٣ ص
(١٣١)
جريان شناسي حوادث اخير در قطيف عربستان سعودي
١٣٤ ص
(١٣٢)
احادیث «علي مع الحق والحق مع علي»
١٣٥ ص
(١٣٣)
اثبات علم غيب امامان معصوم عليهم السلام از قرآن كريم
١٣٦ ص
(١٣٤)
حدیث غدیر و امامت علی (ع) + پاورپوینت - آپدیت سال 96
١٣٧ ص
(١٣٥)
در خروج امام حسین (علیه السلام) مصلحت دینی و دنیایی نبود + پاورپوینت
١٣٨ ص
(١٣٦)
بيان جامع امام رضا عليه السلام در گرامي داشت ايام محرم، عزاداري، ثواب گريه بر امام حسين عليه السلام
١٣٩ ص
(١٣٧)
درسنامه غدیر
١٤٠ ص
(١٣٨)
عزاداري اهل سنت براي امام حسين (علیه السلام) + پاورپوینت
١٤١ ص
(١٣٩)
بررسی مشروعیت «تقیه» در قرآن، روایات و سیره صحابه
١٤٢ ص
(١٤٠)
مواعظ اخلاقی استاد دکتر حسینی قزوینی در سال تحصیلی 94- 93
١٤٣ ص
(١٤١)
بررسی سندی و دلالی روایت «الحق بعدی مع عمر»!
١٤٤ ص
(١٤٢)
بررسی مسئله «بدعت»، در شریعت اسلام
١٤٥ ص
(١٤٣)
عدم وجود نصي از پیامبر، بر خلافت جناب «ابوبكر»!
١٤٦ ص
(١٤٤)
بررسی تعداد صحابی دارای روایت، در منابع اهل سنت
١٤٧ ص
(١٤٥)
«شفاعت» هدف عاشوراست یا نتیجه آن/ پاسخ به شبههای درباره «نور واحد بودن ائمه»
١٤٨ ص
(١٤٦)
گوشه هائی از شمائل خدای وهابیت!
١٤٩ ص
(١٤٧)
پژوهشی پیرامون روایت سقط حضرت محسن علیه السلام از منظر اهل سنت + پاورپوینت
١٥٠ ص
(١٤٨)
انديشه سياسي كوفيان كه منجر به شهادت امام حسين (علیه السلام) شد + پاورپوینت
١٥١ ص
(١٤٩)
شرایط و آداب مناظره + پاورپوینت
١٥٢ ص
(١٥٠)
تبرک به معصومان عليهم السلام در حال حيات، در ميراث حديثي اماميه
١٥٣ ص
(١٥١)
تهديد عمر بن خطاب به آتش زدن خانه ، شبيه تهديد پيامبر در تارکین نماز جماعت
١٥٤ ص
(١٥٢)
تبرک به معصومان عليهم السلام بعد از حيات در ميراث حديثي اماميه
١٥٥ ص
(١٥٣)
اعتراف ابوبکر بر ارث گذاشتن پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم + اسکن
١٥٦ ص
(١٥٤)
تبرک به اشياء مقدس در ميراث حديثي اماميه
١٥٧ ص
(١٥٥)
ابن تيميه و انکار فضيلت حضرت زهرا سلام الله عليها
١٥٨ ص
(١٥٦)
نگاهي به موضوع تبرک در نگاه عالمان امامي
١٥٩ ص
(١٥٧)
معجزات و کرامات امام جواد عليه السلام در منابع شيعه و اهل سنت
١٦٠ ص
(١٥٨)
بررسي گزارشهاي ولادت اميرمومنان عليه السلام
١٦١ ص
(١٥٩)
امام سجاد سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٦٢ ص
(١٦٠)
معجزات امام سجاد عليه السلام در منابع شيعه و اهل سنت
١٦٣ ص
(١٦١)
دلالت آیه سی ام سوره مبارکه بقره بر وجود حجت و خلیفه خداوند در روی کره زمین تا روز قیامت
١٦٤ ص
(١٦٢)
کلام مقارن (سال تحصیلی 95-94)
١٦٥ ص
(١٦٣)
مروری بر زندگانی ام المؤمنین، حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها
١٦٦ ص
(١٦٤)
سیری در زندگانی عایشه
١٦٧ ص
(١٦٥)
بررسي دروغ ابن تيميه پيرامون افطار شيعيان
١٦٨ ص
(١٦٦)
امام صادق سلام الله عليه در بينش اهل سنت و وهابيت
١٦٩ ص
(١٦٧)
بررسی اجمالی جایگاه حضرت معصومه (سلام الله عليها)
١٧٠ ص
(١٦٨)
امام رضا سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٧١ ص
(١٦٩)
خبرهاي غيبي امام رضا عليه السلام
١٧٢ ص
(١٧٠)
امامت امام جواد عليه السلام از نگاه روايات اماميه
١٧٣ ص
(١٧١)
امام جواد سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٧٤ ص
 
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص

مقالات - مقالات - الصفحة ١١٨ - امام علي عليه السلام و قبول حكومت

امام علي عليه السلام و قبول حكومت

کد مطلب: ٦٤١٧ تاریخ انتشار: ٢٤ خرداد ١٣٩٢ - ٢٣:١٤ تعداد بازدید: ٩٨٠٤ مقالات » عمومي امام علي عليه السلام و قبول حكومت

لینک دانلود مقاله در قالب PDF

 

بسم اللّه الرحمن الرحيم


با عرض سلام! خداوند همه مارا به راه راست هدايت دهد.اميدوارم به سوالاتي كه در پي اين خطبه از سخنان امير المومنان علي عليه السلام مي آيد جواب دهيد تا رفع شبهه شود 

* - امير المؤمنين علي عليه السلام در خطبة ٩١ نهج البلاغه مي فرمايد: دَعُونِي وَ الَْتمِسُوا غَيْرِي فَإِنَّا مُسْتَقْبِلُونَ أَمْراً لَهُ وُجُوهٌ وَ أَلْوَانٌ لَا تَقُومُ لَهُ الْقُلُوبُ وَ لَا تَثْبُتُ عَلَيْهِ الْعُقُولُ وَ إِنَّ الْ آفَاقَ قَدْ أَغَامَتْ وَ الَْمحَجَّةَ قَدْ تَنَكَّرَتْ. وَ اعْلَمُوا أَنِّي إِنْ أَجَبْتُكُمْ رَكِبْتُ بِكُمْ مَا أَعْلَمُ وَ لَمْ أُصْغِ إِلَي قَوْلِ الْقَائِلِ وَ عَتْبِ الْعَاتِبِ وَ إِنْ تَرَكْتُمُونِي فَأَنَا كَأَحَدِكُمْ وَ لَعَلِّي أَسْمَعُكُمْ وَ أَطْوَعُكُمْ لِمَنْ وَلَّيْتُمُوهُ أَمْرَكُمْ وَ أَنَا لَكُمْ وَزِيراً خَيْرٌ لَكُمْ مِنِّي أَمِيراً. 


سؤال ١) اگر امامت اصلي از اصول دين است، اگر علي عليه السلام همانند پيامبران از طرف خدا برگزيده شده، اگر طبق آية تبليغ و آية تطهير و حديث غدير و حديث منزلت بارها و بارها به عنوان جانشين پيامبر صلي الله عَليه و آله و سلم معرفي شده چه حق دارد كه بگويد مرا رها كنيد وكسي ديگري را جستجو كنيد؟ 

سؤال ٢)آيا اين لهجة كسي است كه از سوي خدا تعيين شده؟ اگر واقعاً از سوي خدا عزّ وجل و رسول اَلله صَلي الله عَليه و آله وَ سَلّم تعيين شده ديگر اين پيش شرطها چيست؟ مگر شنيده شده كه پيامبري بيايد و بگويد، اولاً شرايط مساعد نيست، دست از سر من برداريد «دعوني و التمسوا غيري» در ثاني اگر اصرار كنيد به شرطي خواهم پذيرفت كه هر جور خودم مي خواهم جامعه را رهبري كنم؟ 

سؤال ٣)مي فرمايند: «و اگر رهايم كنيد مانند يكي از شما خواهم بود». چطور؟ يعني كسي كه مسئوليتش از مسئوليت پيامبران هم مهمتر است تا اين حد از مسئوليت فرار مي كند كه خودش را مانند بقية مردم كه مسئوليت ندارند به حساب مي آورند بلكه علاوه بر آن مي فرمايد: (و شايد شنواتر و فرمانبردارتر از شما براي كسي باشم كه حكومت خود را به از مي سپاريد.) 

سؤال ٤) حضرت فرمودند: (لِمَنْ وَلَّيْتُمُوهُ أَمْرَكُمْ) «كسي كه حكومت خود را به او مي سپاريد». چرا فرمود حكومت خود را؟ مگر حكومت وام مردم است و آنها اختيار دارند كه به هر كس خواستند بسپارند؟ مگر نه اين است كه امام و خليفه را خداوند عزّوجل تعيين مي كند ومردم هيچگونه حقي در تعيين آن ندارند؟ مگر نمي گويند كه تعين خليفه شورايي نيست؟ مگر نه اين است كه اهل شوري را غاصب ناميدند؟ پس چگونه حضرت علي (ع) مي فرمايد: به هر كسي كه حكومت خود را بسپاريد اطاعت مي كنم «وليتموه» چرا نگفت؟ «ولاه الله» هر كسي را كه خدا تعيين كند من از او اطاعت مي كنم؟ 

سؤال ٥)حضرت مي فرمايد: وَ أَنَا لَكُمْ وَزِيراً خَيْرٌ لَكُمْ مِنِّي أَمِيراً «و من براي شما به وزارت بنشينم بهتر از قيام به امارت است. چطور؟ مگر كسي را كه خدا تعيين كرده، كسي را كه پيامبر صلي الله عَليه و آله و سلم معرفي كرده، كسي كه با دهها و صدها آيه و حديث به امامت تعيين شده مگر دائرة اختياراتش چقدر است كه از پيش خودش از منصب الهي صرف نظر كند و سخاوتمندانه تعارف كند كه اصرار نكنيد وزير بودن يعني همكار و مشاور بودن من براي شما بهتر از اين است كه امير (امام و خليفه) باشم، اگر ايشان از سوي خدا عزّ وجل و پيامبر (ص) تعيين شده بودند پس آيا اظهار مي كند كه مشاور بودن بهتر از امام بودن است مگر تشخيص مصلحت با كيست؟ اين خداوند است كه تشخيص مي دهد امام بهتر است يا مشاور يا اينكه شخص مأمور و مكلف؟ بيائيم بپذيريم كه حضرت علي (ع) معصوم هم بود، مگر معصوم مي تواند با صلاح ديد خودش حكم خدا را تغيير دهد؟ به چه دليل؟ 

عرض كرديم كه قرار نيست ما پاسخ دهيم، كار ما فقط اين است كه نهج البلاغه را كشف اسرار نمائيم، اين خواننده است كه بايد پاسخ بيابد و از عاشقان نهج البلاغه بخواهد كه اين اسرار پيچيده و معماهاي گيج كننده را باز كنند؟ 

امام علي عليه السلام و قبول حكومت


بسم الله الرحمن الرحيم 

الحمد لله و الصلاه والسلام علي حبيبنا محمد صلي اللّه عليه وآله 


با عرض سلام!

در پاسخ به سؤالات فوق بايد گفت:

اولاً: اين خطبه حضرت علي عليه السلام زماني صورت گرفته كه آشوب و فتنه فرا گير شده، و در اثر بدعتها و خلافهايي كه توسط خلفاء انجام گرفته بود، و مردم با اسلام واقعي فاصله گرفته بودند، و سنت حقيقي به فراموشي سپرده شده بود، كه إمام شافعي در كتاب الام از وهب بن كيسان نقل مي كند: (كلّ سنن رسول الله قد غيّرت حتي الصلاة). كتاب الام: ١ / ٢٠٨ 

و ابن سعد در طبقات آورده: (عن الزهري قال: دخلت علي أنس ابن مالك بدمشق و هو وحده يبكي، فقلت: ما يبكيك؟ قال: لا أعرف شيئا مما أدركت ، إلا هذه الصلاة وقد ضيّعت). صحيح الترمذي: ٣ / ٣٠٢ وجامع بيان العلم: ٢ / ٢٤٤ والزهد والرقائق: ٥٣١ وضحي الإسلام: ١ / ٣٦٥ 

و امام مالك در كتاب الموطأاز جدش نقل كرده: (ما أعرف شيئاً ممّا أدركت الناس إلا النداء بالصلاة) الموطأ ١: ٩٣ وشرحه ١: ١٢٢ 

و ده ها موارد ديگر نشان مي دهد كه در اثر عدم آشنايي حاكمان جامعه به اسلام و عمل به خلاف سنت، نشانه هاي حقيقي اسلام از ميان مردم رفته است. 

و قضيه به جايي رسيده بود كه وقتي علي عليه السلام نماز خواند، مردم گفتند: نماز علي عليه السلام ياد آورد نماز پيامبر صلي اللّه عليه وآله بود. 

كما روي مسلم بإسناده عن مطرف قال: (صلّيت أنا وعمران بن حصين خلف علي بن أبي طالب فكان إذا سجد كبر، وإذا نهض من الركعتين كبر، فلما انصرفنا من الصلاة قال: أخذ عمران بيدي، ثم قال: لقد صلي بنا هذا صلاة محمد صلي الله عليه وسلم، أو قال: قد ذكرني هذا صلاة محمّد صلي الله عليه وسلم).صحيح مسلم: ٢ / ٨ طبعة دارالفكر بيروت، (١ / ١٦٩) باب إثبات التكبير من كتاب الصلاة 

روي البخاري، عن عمران بن حصين قال: صلّي مع علي بالبصرة فقال: ذكرنا هذا الرجل صلاة كنّا نصليها مع رسول اللّه صلي الله عليه وسلم). صحيح البخاري: ١ / ٢٠٠، ط. دار الفكر بيروت الاوفست عن طبعة دار الطباعة باستانبول. باب إتمام التكبير في الركوع من كتاب الآذان

و في رواية اخري عن مطرف بن عبد اللّه، قال: (صليت خلف علي بن أبي طالب أنا وعمران بن حصين فكان إذا سجد كبر، وإذا رفع رأسه كبر، وإذا نهض من الركعتين كبر، فلما قضي الصلوات أخذ بيدي عمران بن حصين فقال: لقدذكرني هذا صلاة محمّد صلي الله عليه وسلم، أو قال: لقد صلّي بنا صلواة محمّد صلي الله عليه وسلم). صحيح البخاري: ١ / ١٩١، باب إتمام التكبير في السجود 

وثانياً: عده اي از مردم كه در زمان عثمان به تصرف بي رويه بيت المال عادت كرده بودند، و انتظار داشتند در زمان علي عليه السلام نيز به همان منوال كار پيش برود، و روي اين جهات، علي عليه السلام به مردم مي گويد: (اگر چنانچه منظور شما اين است كه حكومت من نيز به همان روش خلفاء گذشته باشد، و كتاب خدا وسنت پيامبر كنار گذاشته شود، من حاضر نيستم اين چنين حكومتي را بپذيرم) ، همانگونه كه بعد از فوت عمر در شوراي شش نفره، عبدالرحمن به علي عليه السلام پيشنهاد كرد كه حكومت را به شرط عمل به سيره شيخين بپذيرد، ولي علي عليه السلام قبول نكرد. 

وخلا (عبد الرحمن بن عوف) بعلي بن أبي طالب، فقال: لنا اللّه عليك، إن وليّت هذا الأمر، أن تسير فينا بكتاب اللّه، وسنّة نبيّه، وسيرة أبي بكر وعمر. فقال: أسير فيكم بكتاب اللّه، وسنّة نبيّه ما استطعت. فخلا بعثمان فقال له: لنا اللّه عليك، إن وليّت هذا الأمر، أن تسير فينا بكتاب اللّه، وسنّة نبيّه، وسيرة أبي بكر وعمر. فقال: لكم أن أسير فيكم بكتاب اللّه، وسنة نبيه، وسيرة أبي بكر وعمر). تاريخ اليعقوبي ج ٢ ص ١٦٢، رجوع شود به شرح نهج البلاغة ابن أبي الحديد ج ١ ص ١٨٨، ج ٩ ص ٥٣، ج ١٠ ص ٢٤٥ زج ١٢ ص ٢٦٣، الفصول في الأصول از جصّاص، ج ٤ ص ٥٥، أسد الغابة ج ٤ ص ٣٢، السقيفة وفدك از جوهري ص ٨٦، تاريخ المدينة از ابن شبة النميري ج ٣ ص ٩٣٠، تاريخ الطبري ج ٣ ص ٢٩٧، تاريخ ابن خلدون ق ١، ابن خلدون ج ٢ ص ١٢٦.

و عاص بن وائل گويد: به عبد الرحمان گفتم: چگونه با وجود شخصيتي مانند علي با عثمان بيعت كرديد؟ پاسخ داد: گناه من چيست كه سه مرتبه به علي پيشنهاد كردم كه خلافت را به شرط عمل به كتاب خدا و سنت پيامبر و سيره ابوبكر وعمر بپذيرد ولي قبول نكرد. ولي عثمان زير بار اين پيشنهاد رفت. 

(عن عاصم، عن أبي وائل، قال: قلت: لعبد الرحمن بن عوف كيف بايعتم عثمان وتركتم عليا رضي اللّه عنه، قال: ما ذنبي قد بدأت بعلي فقلت أبايعك علي كتاب اللّه، وسنة رسوله، وسيرة أبي بكر وعمر رضي اللّه عنهما، قال: فقال: فيما استطعت، قال: ثم عرضتها علي عثمان رضي اللّه عنه فقبلها) مسند أحمد بن حنبل ج ١ ص ٧٥، فتح الباري ج ١٣ ص ١٧٠ 

و در همان خطبه مورد نظر شما نيز حضرت علي عليه السلام به همين قضيه اشاره كرده و مي فرمايد: (فَإِنَّا مُسْتَقْبِلُونَ أَمْراً لَهُ وُجُوهٌ وَ أَلْوَانٌ لَا تَقُومُ لَهُ الْقُلُوبُ وَ لَا تَثْبُتُ عَلَيْهِ الْعُقُولُ وَ إِنَّ الْ آفَاقَ قَدْ أَغَامَتْ وَ الَْمحَجَّةَ قَدْ تَنَكَّرَتْ). (زيرا ما با حادثه اي روبرو هستيم كه آن را چهره ها و رنگهاست، حادثه اي كه دلها بر آن استوار، و عقلها بر آن پايدار نمي ماند، آفاق حقيقت را ابر سياه گرفته، و راه مستقيم دگرگون و نا آشناخته شده است). 

پس روشن هست كه سخن حضرت علي عليه السلام كه مي گويد: (مرا رها كنيد و به سراغ ديگري برويد) ، يعني اگر مي خواهيد همان مسير خلفاء گذشته را ادامه دهم، من حاضر نيستم به سراغ كساني برويد كه حاضر باشند به همان كيفيت حكومت كنند. 

وقبول اين چنين حكومت نه تنها مشمول آيه شريفه (وما كان لمؤمن ولا مؤمنة إذا قضي اللّه ورسوله امراً...) نيست، بلكه خلاف نظر خداوند عز وجل است، همانطوري كه به حضرت داود مي گويد: (يا داود إنّا جعلناك خليفة في الأرض فاحكم بين الناس بالحق). سوره ص: ٢٦ 

و حاكم اسلامي در صورتي مي تواند حكومت حق تشكيل دهد كه جامعه پذيراي آن باشد، و اگر چنانچه حاكم منصوب از طرف خدا، قادر به اجراي حق نباشد تشكيل حكومت، و يا قبول حكومت بر او واجب نيست. همانطوري كه رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله در مدتي كه مكّه بودند اقدام به تشكيل حكومت نكردند ولي بمجرد آمدن به مدينه و اعلام آمادگي مردم، اقدام به تشكيل حكومت نمود. 

و به اين نكته نيز بايد توجه كرد كه موضوع امامت با قضيه حكومت جداست، چون امامت يك منصب خداوندي است، ولي حكومت از شئونات إمامت است پس هر كسي را كه خداوند به اين مقام والا نصب كند، إمام است، چه مردم بخواهند و يا نخواهند. 

مي بينيم خداوند تبارك وتعالي در باره حضرت ابراهيم مي گويد: ما تو را بعنوان امام و پيشواي مردم معين مي كنيم: (إنّي جاعلك للنّاس إماماً). سوره بقره: ١٢٤ 

ودر باره حضرت داود مي گويد: ما تو را خليفه روي زمين قرار داديم پس در ميان مردم، حاكم بحق، باش: (يا داود إنّا جعلناك خليفة في الأرض فاحكم بين الناس بالحق). ص: ٢٦ 

حضرت موسي از خداوند مي خواهد كه جانشين بعد از او را معين نمايد: (واجعل لي وزيراً من أهلي).طه: ٢٩ 

خداوند نيز در پاسخ دعاي حضرت موسي فرمود: (قال قد أوتيت سؤلك يا موسي). طه:٣٦

وخداوند نيز در رابطه با بني اسرائيل مي فرمايد: از ميان ملت بني اسرائيل، افرادي را بعنوان رهبر وپيشوا انتخاب نموديم (وجعلنا منهم أئمّة يهدون بأمرنا). السجدة: ٢٤

پس در تمامي اين آيات، خداوند انتخاب خليفه و پيشوا، به خود نسبت داده شده است. 

وهمچنين علماء بزرگ أهل سنت مانند ابن هشام و ابن كثير و ابن حبّان و ديگران نقل كرده اند كه رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله بهنگام دعوت قبائل عرب بسوي اسلام، بعضي از شخصيتهاي بزرگ قبايل مانند بني عامر بن صعصعة، به حضرت گفتند: اگر ما تو را ياري كنيم و كار تو بالا بگيرد، رياست و جانشيني بعد از تو، به عهده ما خواهد بود؟ (أيكون لنا الأمر من بعدك؟) 

حضرت پاسخ داد: تعيين رهبري به دست من نيست؛ بلكه به دست خدا هست و هر كس را كه بخواهد، انتخاب خواهد كرد: (الأمر إلي اللّه يضعه حيث يشاء). 

وي گفت: ما حاضر نيستيم خود را فداي اهداف تو كنيم، و پس از پيروزي، منصب رياست به افراد ديگر برسد: (فقالوا: أنهدف نحورنا للعرب دونك، فإذا ظهرت كان الأمر في غيرنا؟ لا حاجة لنا في هذا من أمرك).الثقات لابن حبان ج ١ ص ٨٩، البداية والنهاية لابن كثير ج ٣ ص ١٧١ و همچنين مشابه اين قضيه با قشير بن كعب بن ربيعة، اتفاق افتاد و او نيز به رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله گفت: اگر بهره اي از رياست در حكومت اسلامي نصيب ما نشود، ما حاضر نيستيم به تو ايمان بياوريم. سيرة ابن هشام ج ٢ ص ٢٨٩، السيرة النبوية لابن كثير ج ٢ ص ١٥٧، مع المصطفي للدكتورة بنت الشاطئ ص ١٦١. 

رسول گرامي صلي اللّه عليه وآله، در بدترين موقعيتي كه نياز مبرم به نيروي وكمك داشت، حاضر نشد با وعده جانشيني، مساعدت قبايل را جذب نمايد. 

و شرايط تشكيل حكومت براي او فراهم باشد يا نباشد: (الحسن والحسين إمامان قاما أو قعدا) ابن شهرآشوب فرموده: واجتمع أهل القبلة علي أنّ الرسول قال: الحسن والحسين إمامان، قاما أو قعدا.المناقب: ٣ / ١٦٣، بحار ج ٤٣ ص ٢٩١ 

ولي مادامي كه جامعه پذيراي حكومت نباشد و موانعي بر سر راه حكومت ايجاد كند، تشكيل حكومت براي حاكم اسلامي واجب نيست، ولي همين كه موانع، برطرف و شرايط اجراي حكومت فراهم گرديد، اقدام به تشكيل حكومت خواهد كرد. 

پر واضح است كه بيعت مردم، موانع اجراي حكومت را از بين برده و زمينه تشكيل حكومت را مهيا مي سازد، نه اينكه به حكومت حاكم اسلامي، مشروعيت ببخشد. 

بعد از رسول گرامي صلي اللّه عليه وآله حتي در دوران خلافت خلفاي سه گانه، علي عليه السلام، همان امام منصوب از طرف پيامبر صلي اللّه عليه وآله به امر خداوند است و تنها فرد اولي به مردم از خود مردم است، و اگر در زمان خلفا، در مسير ياري اسلام بپا مي خيزد و براي نجات دين قيام مي كند، بعنوان همكاري با خلفا نيست، بلكه بعنوان عمل به وظيفه در محدوده امكان، يا از باب دفع افسد به فاسد است كه سخن حضرت در نهج البلاغه، گوياي اين حقيقت است: (فنهضت في تلك الأحداث حتي زاح الباطل وزهق، واطمأنّ الدين وتنَهْنَه). نهج البلاغة (صبحي الصالح) الكتاب ٦٢ ص ٤٥١، شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ٦ / ٩٥ ، الامامة والسياسة: ١ / ١٧٥ 

از اشتباهات بزرگ بعضي از انديشمندان، اين است كه تصور نموده اند امامت با حكومت مترادف است و حال آنكه حكومت يكي از شؤون امامت است. همانگونه كه هدايت مردم، حفظ شريعت، وساطت در فيض بر كلّ هستي وبسط عدالت از ديگر شؤنات امامت است. 

تمامي اين شؤنات جز بسط عدالت، در دوران خلافت خلفاء ثلاثه بر وجود مقدس حضرت امير المؤمنين عليه السلام مترتب بود، ولي بسط عدالت در سايه حكومت مشروط به ايجاد زمينه و خواست مردم بود، كه بعد از قتل عثمان فراهم گرديد. 

 

 

اما نسبت به سؤال دوم، بايد گفت: 

أوّلاً: مراد حضرت علي عليه السلام اين است كه: اگر قبول حكومت نمايم به آنچه كه از كتاب و سنت در يافته ام بر شما حكومت خواهم نمود، نه بطوريكه دلخواه شما باشد. وهمين شرط را نيز در قضيه شوراي شش نفره بيان فرمود. 

وثانياً: قرآن با كمال صراحت مي گويد: كه مبناي حكم حاكم اسلامي بايد بر طبق دستور الهي باشد نه دلخواه مردم. (لتحكم بين الناس بما أراك اللّه) 

(ومن لم يحكم بما أنزل اللّه فأولئك هم الكافرون الفاسقون الظالمون) 

وثالثاً: مگر حضرت موسي بنا به دلخواه مردم حكومت مي كرد، اگر اين چنين بود با گوساله پرستي و ده ها موارد خلافي كه مورد خواست مردم بود، نبايد مخالفت مي كرد. 

ورابعاً: هر حاكم اسلامي و غير اسلامي اگر بخواهد بنا به دلخواه مردم حكومت كند شيرازه جامعه از هم پاشيده مي شود، چون هر بخشي از مردم چيزي مي خواهند كه با خواست بخش ديگر در تضاد است. 

اما اين كه نوشته ايد: كه علي چرا سكوت كرد با اينكه چند تا دوست و ياور داشت. 

بايد گفت: اگر چنانچه شما به خود نهج البلاغه و بعضي از كتب أهل سنت مراجعه مي كرديد اين چنين سؤالي طرح نمي كرديد. 

چون حضرت علي عليه السلام در نهج البلاغه با صراحت مي فرمايد: (اللهمّ إني أستعديك علي قريش فإنهم قد قطعوا رحمي، وأكفأوا إنائي ، وأجمعوا علي منازعتي حقا كنت أولي به من غيري ، وقالوا: ألا إن في الحق أن تأخذه وفي الحق أن تمنعه، فاصبر مغموما أو مت متأسفا ، فنظرت فإذا ليس لي رافد ولا ذاب ولا مساعد إلا أهل بيتي، فضننت بهم عن المنية فأغضيت علي القذي ، وجرعت ريقي علي الشجي، وصبرت من كظم الغيظ علي أمر من العلقم، وآلم للقلب من حز الشفار). نهج البلاغة لمحمد عبده: ٢ / ٢٠٢، الخطبة ٢١٧ 

واين خطبه را ابن أبي الحديد معتزلي كه در شرح نهج البلاغة كه سراسر اين كتاب دفاع از أهل سنت و رد عقايد شيعه مي باشد در ج ٦ ص ٩٥ و ج ١١ ص ١٠٩ آورده است، و همچنين ابن قتيبه دينوري درالإمامة والسياسة، لابن قتيبة ج ١ ص ١٣٤ با اندك تفاوتي نقل نموده است. 

و در جاي ديگر حضرت مي فرمايد: اگر ترس از ايجاد تفرقه ميان امت نوپاي اسلامي نبود، برخورد قاطع مرا مشاهد مي كرديد: (وأيم الله لولا مخافة الفرقة بين المسلمين ، وأن يعود الكفر ، ويبور الدين ، لكنا علي غير ما كنا لهم عليه...). شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد ج ١ ص ٣٠٧. 

و همچنين با كمال صراحت مي گويد: من با اينكه از ابوبكر و عمر شايسته تر براي خلافت بودم، ولي ديدم اگر چنانچه ساكت نباشم و اطاعت نكنم مردم به طرف كفر باز مي گردند، و ملت گرفتار اختلاف، و جنگ داخلي خواهند شد. 

قال عامر بن واثلة: (كنت علي الباب يوم الشوري ، فارتفعت الأصوات بينهم ، فسمعت عليا (عليه السلام) يقول: بايع الناس أبا بكر وأنا والله أولي بالأمر وأحق به ، فسمعت وأطعت مخافة أن يرجع الناس كفارا ، يضرب بعضهم رقاب بعض بالسيف ، ثم بايع أبو بكر لعمر وأنا والله أولي بالأمر منه ، فسمعت وأطعت مخافة أن يرجع الناس كفارا). مناقب الخوارزمي: ٣١٣، الفصل ١٩ الرقم ٣١٤ ، تاريخ دمشق لابن عساكر الشافعي: ٣ / ١١٨ الرقم ١١٤٣، فرائد السمطين ج ١ ص ٣٢٠ الرقم ٢٥١، كنز العمال: ٥ / ٧٢٤، تاريخ مدينة دمشق: ٤٢ / ٤٣٤، ميزان الاعتدال: ١ / ٤٤٢، لسان الميزان: ٢ / ١٥٦ 

و اما نكته سوم: حضرت مي فرمايد:

(وَ إِنْ تَرَكْتُمُونِي فَأَنَا كَأَحَدِكُمْ) اگر مرا رها كنيد همانند يكي از شما خواهم بود. 

نظر حضرت فرار از مسئوليت نيست؛ بلكه زير بار حكومت غير الهي كه مورد خواست مردم هست، نرفتن است؛وجمله (لِمَنْ وَلَّيْتُمُوهُ أَمْرَكُمْ) بهترين دليل بر اين است كه اين ولايت مورد نظر شما قابل قبول من نيست و به هر كس مي خواهيد واگذار كنيد، و سراغ آن كس برويد كه حاضر هست اين چنين حكومتي را قبول كند. 

ونكته آخر هم كه حضرت مي فرمايد:

(وَ أَنَا لَكُمْ وَزِيراً خَيْرٌ لَكُمْ مِنِّي أَمِيراً) ، من براي شما به وزارت بنشينم بهتر از قيام به امارت است

منظور حضرت اين است كه اگر من حكومت را بپذيرم، تمام معيارهاي غلط گذشته را كنار خواهم گذاشت و افراد نالايق را از مسئوليتها بركنار خواهم زد و افراد لايق را كه كنار گذاشته شده اند بر مسئوليتها منصوب خواهم نمود: (ولتساطنّ سوط القدر حتّي يعود أسفلكم أعلاكم وأعلاكم أسفلكم) خطبه ١٦ نهج البلاغه 


و تمام اموال عمومي كه بناحق تصرف شده به بيت المال خواهم گرداند: (واللّه لو وجدته قد تزوّج به النساء وملك به الإماء لررددته). خطبه ١٥ نهج البلاغه.

خلاصه كلام اگر من مسئوليت بپذيرم حكومت را به همان روش زمان رسول اكرم خواهم گرداند. (وإن بليتكم قد عادت كهيئتها يوم بعث اللّه نبيّكم والذي بعثه بالحق). خطبه ١٦ نهج البلاغه.

و قطعاً اين چنين كار براي شما سنگين خواهد بود، و شما تحمل اين چنين عدالتي را نداريد، وبه صلاح شما هم نيست؛ ولي اگر من مسئوليتي در جامعه نداشته باشم پس تكليفي هم ندارم، و بعنوان مشاور در موارد ضرورت كه همانند گذشته عمل خواهم كرد و اين به صلاح شما هست. و لذا مي بينيم حضرت جمله (خَيْرٌ لَكُمْ) به كار برده يعني به نفع شما هست، و اين جمله حضرت نشانه صرف نظر از خلافت الهي نيست بلكه اعتراضي است بر خواسته هاي نا مشروع مردم، و عدم قبول حكومت، خلاف شرع نرفتن است. 

و در پايان نوشته ايد: كه كار ما فقط اين كه نهج البلاغه را كشف اسرار نماييم. 

از شما مي پرسم: كه آيا از تمامي نهج البلاغه، فقط همين يك خطبه را كشف فرموده ايد؟ و يا ساير خطب و نامه هاي حضرت را نيز مورد مطالعه قرار داده ايد؟ 

وآيا از همه اين كتاب پر ارج علي عليه السلام فقط اين خطبه را قبول داريد و يا ساير خطبه ها كه مسئله امامت و خلافت خويش را به صراحت بيان نموده، و خلافت خلفاء گذشته را زير سؤال 
برده نيز قبول داريد؟ مگر علي عليه السلام در خطبه سوم به صراحت نمي گويد: كه خود ابوبكر نيز مي دانست لباس خلافتي كه به تن كرده، حق مسلم من است ولي من در برابر اين عمل خلاف و خانمانسوز، صبر كردم در حالي كه خار در چشم و استخوان در گلو داشتم، و در جلوي چشمانم حقوق مرا به يغما بردند. 

(أما واللّه ، لقد تقمّصها ابن أبي قحافة ، وإنّه ليعلم أنّ محلي منها محل القطب من الرحا ، ينحدر عني السيل ، ولا يرقي إلي الطير. فسدلت دونها ثوبا ، وطويت عنها كشحا ، وطفقت أرتئي بين أن أصول بيد جذاء ، أو أصبر علي طخية عمياء ، يهرم فيها الكبير ، ويشيب فيها الصغير ، ويكدح فيها مؤمن حتي يلقي ربه ، فرأيت أن الصبر علي هاتا أحجي ، فصبرت وفي العين قذي ، وفي الحلق شجا ، أري تراثي نهبا). شرح نهج البلاغة ابن أبي الحديد ج ١ ص ١٥١. 

و اگر در نهج البلاغه إمام عبده (أما والله لقد تقمصها فلان) آمده وي بلافاصله توضيح داده: (وفلان كناية عن الخليفة الاول أبي بكر رضي الله عنه). 

مگر حضرت در خطبه دوم نهج البلاغه به صراحت نمي گويد: (ولايت حق مسلم آل محمد است ، و اينها وصي و وارث رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله هستند، و هم اكنون با قبول ولايت من، حق به حقدار رسيد، و بجايگاه اصل خود منتقل گشت). 

(لا يقاس بآل محمد صلي الله عليه وآله من هذه الامة أحد، ولا يسوي بهم من جرت نعمتهم عليه أبدا. هم أساس الدين، وعماد اليقين. إليهم يفئ الغالي، وبهم يلحق التالي، ولهم خصائص حق الولاية، وفيهم الوصية والوراثة، الآن إذ رجع الحق إلي أهله ونقل إلي منتقله). 

نهج البلاغة عبده ج ١ ص ٣٠، نهج البلاغة (صبحي الصالح) الخطبة ٢ ص ٤٧، شرح نهج البلاغة ابن أبي الحديد ج ١ ص ١٣٩، ينابيع المودة قندوزي حنفي ج ٣ ص ٤٤٩

و در نامه خود به مردم مصر مي نويسد: (بخدا سوگند باور نمي كردم، و به ذهنم خطور نمي كرد كه ملت عرب اين چنين به توصيه هاي رسول اكرم پشت و پا زده، و خلافت را از خاندان رسالت دور سازد، تنها نگراني من روي آوردن (بدون حساب) مردم به طرف ابوبكر بود، ولي من زير بار اين چنين بيعتي (كه شاخصه هاي ديني نداشت) نرفتم، تا آنجا كه ديدم گروهي، از اسلام برگشته و براي نابودي دين محمد صلي اللّه عليه وآله كمر همت بسته اند، و ترسيدم اگر به ياري اسلام و مسلمانان بر نخيزم، بايد شاهد رخنه جبران ناپذيري در دين باشم، و يا نابودي آن را نظاره كنم. كه اين مصيبت بر من دشوارتر از مصيبت از دست دادن حكومت زود گذر بر مردم خواهد بود. پس در ميان آن همه آشوب و غوغا بپا خواستم، و توطئه دشمنان دين را در نطفه خفه كردم، و آيين پيامبر گرامي را نجات دادم: (فو اللّه ماكان يلقي في روعي ولا يخطر ببالي أنّ العرب تزعج هذا الأمر من بعده صلي الله عليه وآله عن أهل بيته ، ولا أنّهم منحوه عنّي من بعده ، فما راعني إلا انثيال الناس علي فلان يبايعونه ، فأمسكت يدي حتّي رأيت راجعة الناس قد رجعت عن الاسلام يدعون إلي محق دين محمد صلي الله عليه وآله ، فخشيت إن لم أنصر الاسلام وأهله أن أري فيه ثلماً أو هدماً تكون المصيبة به علي أعظم من فوت ولايتكم التي إنما هي متاع أيام قلائل يزول منها ما كان كما يزول السراب ، أو كما يتقشع السحاب ، فنهضت في تلك الاحداث حتي زاح الباطل وزهق ، واطمأن الدين وتنهنه). نهج البلاغة، الكتاب الرقم ٦٢، كتابه إلي أهل مصر مع مالك الأشتر لمّا ولاه إ مارتها، شرح نهج البلاغه ابن أبي الحديد: ٦ / ٩٥، و١٧ / ١٥١، الإمامة والسياسة: ١ / ١٣٣ بتحقيق الدكتور طه الزيني ط. مؤسسة الحلبي القاهرة 

 

چند سؤال از برادران اهل سنت 

در پايان چند سؤالي در همين رابطه به ذهن مي رسد كه اميد است جنابعالي و ساير همفكران گرامي پاسخ قانع كننده اي ارائه نماييد: 

١ - شما مي گوييد پيامبر اكرم صلي اللّه عليه وآله خليفه معين نكرد، و تعيين آن را بعهده مردم گذاشت. 

اگر اين كار حضرت، حق بود و به صلاح امت و تضمين كننده هدايت مردم بود، پس بر همه واجب است از او متابعت كنند چون كار او بايد براي تمام خداجوياني كه معتقد به قيامت هستند، الگو باشد: (لقد كان لكم في رسول اللّه أسوة حسنة لمن كان يرجوا اللّه واليوم الآخر). الأحزاب: ٢١ 

بنا بر اين، كار ابوبكر كه خليفه معين كرد بر خلاف سنت پيامبر صلي اللّه عليه وآله، و موجب ضلالت امت بود. 

و همچنين كار عمر كه تعيين خلافت را بعهده شوراي شش نفره نهاد نيز، برخلاف سنت پيامبر صلي اللّه عليه وآله و سيره ابوبكر بود. 

و اگر چنانچه بگوييد كار ابوبكر و عمر به صلاح امت بود، پس بايد ملتزم باشيد كه كار رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله صحيح نبوده، نستجير بالله من ذلك. 

٢ - پيامبر گرامي صلي اللّه عليه وآله براي چند روز كه از مدينه بيرون مي رفت يكي از اصحاب خودرا بعنوان جانشين معين مي فرمود: (لأنّ النبي صلي الله عليه وسلم استخلف في كلّ غزاة غزاها رجلاً من أصحابه). تفسير القرطبي ج ١ ص ٢٦٨ 

ابن ام مكتوم را در ١٣ مورد از غزوات، مانند: بدر، احد، ابواء، سويق، ذات الرقاع، حجّة الوداع و... بعنوان جانشين خود در مدينه انتخاب نمود. عون المعبود لعظيم آبادي ج ٨ ص ١٠٦، كنز العمال ج ٨ ص ٢٦٨، الطبقات الكبري لابن سعد ج ٤ ص ٢٠٩، الإصابة ج ٤ ص ٤٩٥، تاريخ خليفة بن خياط ص ٦٠ والمغني لابن قدامه ج ٢ ص ٣٠ 

و همچنين ابو رهم را بهنگام عزيمت به مكه، جنگ حنين و خيبر، و محمد بن مسلمة را در جنگ قرقره، ونميلة بن عبد اللّه را در بني المصطلق، و عويف را در جنگ حديبيّة و... بعنوان خليفه خود قرار داد. التنبيه والإشراف للمسعودي: ٢١١، ٢١٤.٢١٣، ٢١٥، ٢١٦، ٢١٧، ٢١٨، ٢٢١، ٢٢٥، ٢٢٨، ٢٣١، ٢٣٥، تاريخ خليفة بن خياط ص ٦٠. ويراجع أيضاً: الصحيح من السيرة للسيد جعفر مرتضي ج ٨ ص ٢٨٣، باب من استخلف النبي (ص) علي المدينة ، بنابر اين آيا معقول است كه حضرت رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله كه براي خروج يك روز از مدينه مانند جنگ احد كه در يك ميلي مدينه بود، براي خود جانشين معين مي نمود، و امت اسلامي را بدون جانشين براي هميشه ترك نموده باشد؟ 

آيا صحيح است كه پيامبر گرامي صلي اللّه عليه وآله در جنگ خندق كه در كنار مدينه بود براي خود جانشين تعيين نموده، ولي براي زمان طولاني بعد از خود، كسي را بعنوان جانشين معين نكرده باشد. 
آيا در موارد ياد شده، يك مورد سراغ داريد كه حضرت انتخاب جانشين را بعهده مردم واگذار نموده باشد؟ 

و يا در يك مورد با مسلمانها در مورد جانشين خود مشورت فرموده باشد؟ 

٣ - شما از طرفي، در كتب روايي خود از رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله نقل مي كنيد كه فرمود: تمام پيامبران داراي وصي و جانشين بودند: (لكل نبيّ وصيّ ووارث). تاريخ مدينة دمشق: ٤٢ / ٣٩٢، والرياض النضرة: ٣ / ١٣٨ (ج ٢ / ١٧٨) ذخائر العقبي ٧١، الكامل لابن عدي: ٤ / ١٤، المناقب للخوارمي: ٤٢، و٨٥ ط. مؤسسة النشر الإسلامي بتحقيق المحمودي، الفردوس: ٣ / ٣٨٢ ح ٥٠٤٧، المناقب لابن المغازلي: ٢٠١ ح ٢٣٨، كفاية الطالب: ٢٦٠، ميزان الاعتدال للذهبي ج ٢ / ٢٧٣. 

واز قول سلمان فارسي نقل مي كنيد كه از حضرت رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله پرسيد: هر پيامبري براي خود وصي جانشين داشت، وصي شما كيست؟ (إنّ لكلّ نبيّ وصيّاً، فمن وصيّك؟). المعجم الكبير: ٦ / ٢٢١، مجمع الزوائد: ٩ / ١١٣، فتح الباري: ٨ / ١١٤، كنز العمال: ١١ / ٦١ ح ٣٢٩٥٢، شواهد التنزيل: ١ / ٩٨، ميزان الاعتدال: ١ / ٦٣٥ عن أنس عن سلمان. وفي ٤ / ٢٤٠ عن أبي سعيد الخدري عن سلمان 

و از طرف ديگر مي گوييد پيامبر صلي اللّه عليه وآله كسي را بعنوان جانشين معين ننمود. 

آيا در ميان تمامي پيامبران الهي، رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله استثناء شده بود، و اين از خصوصيّات و ويژگيهاي حضرت بود؟ و يا بر خلاف سنت تمام پيامبران عمل نمود؟ با اينكه خداوند در قرآن پس ذكر اسامي پيامران بزرگ، به رسول گرامي صلي اللّه عليه وآله امر فرموده كه از هدايت آنان متعابعت نمايد: (أولئك الذين هدي اللّه فبهداهم اقتده). انعام: ٩٠ 

٤ - شما مي گوييد: رسول گرامي صلي اللّه عليه وآله اين امت را بدون تعيين خليفه و جانشين رها نمود و از دنيا رفت، آيا رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله تعيين خليفه را به عهده امت نهاد كه به هر نحويكه صلاح ديدند و هر كسي را كه پسنديدند بعنوان خليفه انتخاب نمايند و خود حضرت هيچ سخني در باره شرائط انتخابات و شرائط رهبري و شرائط شركت كنندگان در انتخابات بيان نفرمودند؟ 

و اين كار قطعاً، معقول نيست؛ زيرا رسول گرامي صلي اللّه عليه وآله در موقعيّتي از دنيا رفت كه جامعه اسلامي در بدترين وضعيت قرار داشت؛ چون از طرفي دولت قدرتمند روم و ايران، حكومت اسلامي را تهديد مي كردند، كه اصرار حضرت مبني بر تجهيز جيش اسامه، بهترين گواه اين مطلب است. 

و از طرف ديگر، منافقان، مشركان و يهوديان هر روز مشكلي براي جامعه اسلامي ايجاد مي كردند.

بديهي است در چنين موقعيتي اگر حاكم جامعه، يك فرد عادي بود جامعه را بدون جانشين رها نمي كرد، پس چگونه معقول است رسول اكرم صلي اللّه عليه وآله اين جامعه را بدون تعيين خليفه و جانشين گذاشته و رفته باشد؟ با اينكه حضرت بيش از هر كسي غمخوار مسلمين بود و براي رفاه آنان از هر تلاشي دريغ نمي ورزيد وآيه شريفه (لقد جاءكم رسول من أنفسكم عزيز عليه ما عنتّم، حريص عليكم بالمؤمنين رئوف رحيم) ، بهترين دليل اين سخن است. 

و اعتقاد به اين چنين امري بالاترين اهانت به رسول خدا صلي اللّه عليه وآله است كه با اين چنين تصميمي، جامعه اسلامي را با سخت ترين مشكل مواجه ساخته، همانگونه اي كه دكتر أحمد امين دانشمند مصري به صراحت مي گويد: پيامبر گرامي صلي اللّه عليه وآله بدون اينكه جانشيني معين كند و يا چگونگي و شرايط تعيين حاكم را بيان كرده باشد از دنيا برود، جامعه اسلامي را با مشكلترين و خطرناكترين وضع مواجه ساخته است. 

(توفّي رسول اللّه صلي اللّه عليه وآله ولم يعيّن من يخلفه ، ولم يبيّن كيف يكون اختياره ، فواجه المسلمون أشق مسألة وأخطرها!!) فجر الاسلام: ٢٢٥

وهمچنين ابن خلدون مي گويد: محال است كه جامعه را بدون رهبر و سرپرست رها كرد كه عامل درگيري ميان مردم و سياستمداران گردد، بدين جهت در هر اجتماعي نياز مبرم به تعيين حاكمي است كه جامعه را از هرج و مرج جلوگيري كند: (فاستحال بقاؤهم فوضيّ دون حاكم يزع بعضهم عن بعض واحتاجوا من أجل ذلك إلي الوازع وهو الحاكم عليهم) مقدمة ابن خلدون: ١٨٧.

٥ - به نقل صحيح مسلم: حفصة به عمر گوشزد مي كند كه كسي را بعنوان جانشين خود معين كند، و بدنبال آن عبد اللّه فرزند عمر به وي مي گويد: اگر چوپان تو، شتران و گوسفندان را بدون سرپرست رها كند، به وي اعتراض خواهي كرد كه چرا باعث نابودي آنها گرديدي؟ 

پس بفكر اين امت باش! و كسي را بعنوان خليفه براي آنان تعيين كن! چون رعايت حال اين امت از مراعات وضع شتران و گوسفندان لازم تر است: (عن ابن عمر قال: دخلت علي حفصة فقالت: أعلمت أنّ أباك غير مستخلف؟ قال: قلت: ما كان ليفعل. 

قالت: إنّه فاعل. قال ابن عمر: فحلفت أنّي أكلّمه في ذلك. فسكت، حتّي غدوت. ولم أكلّمه. 

قال: فكنت كأنّما أحمل بيميني جبلاً، حتي رجعت فدخلت عليه ، فقلت له: إنّي سمعت، الناس يقولون مقالة فآليت أن أقولها لك ، زعموا أنّك غير مستخلف ، وأنّه لو كان لك راعي إبل، أو راعي غنم ثمّ جاءك وتركها رأيت أن قد ضيّع ، فرعاية الناس أشدّ). صحيح مسلم: ٦ / ٥ (٣ / ١٨٢٣) ، كتاب الإمارة ، باب الاستخلاف وتركه، مسند أحمد: ١ / ٤٧، المصنف لعبد الرزاق: ٥ / ٤٤٨ 

٦ - همچنين عائشه بوسيله عبد اللّه فرزند عمر به وي پيام مي دهد: امت محمد را بدون چوپان رها مكن و كسي را بعنوان جانشين تعيين نما، چون واهمه آن را دارم كه آنان گرفتار فتنه گردند: (ثمّ قالت (أي عائشة): يا بُنيّ! أبلغ عمر سلامي، وقل له: لا تدع أمّة محمد بلاراع، استخلف عليهم ولا تدعهم بعدك هملاً، فإنّي أخشي عليهم الفتنة. الإمامة والسياسة: ١ / ٤٢ بتحقيق الشيري، ١ / ٢٨ بتحقيق الزيني 

و همينطور، معاوية كه به قصد گرفتن بيعت براي يزيد وارد مدينه شد، در جمع صحابه و ضمن گفتگو با عبد اللّه بن عمر گفت: (إنّي أرهب أن أدع أمّة محمد بعدي كالضأن لا راعي لها) من وحشت دارم، كه امت پيامبر را همانند گوسفند بدون چوپان رها سازم و بروم. تاريخ الطبري: ٤ / ٢٢٦، ط. مؤسسة الأعلمي بيروت، الإمامة والسياسة: ١ / ٢٠٦ بتحقيق الشيري، ١ / ١٥٩ بتحقيق الزيني، ط. مؤسسة الحلبي القاهرة 

و مطابق نقل ابن سعد در طبقات، عبد اللّه عمر به پدرش گفت: (اگر چنانچه كسي را وكيل تو بر روي زمينهاي كشاورزي است، فرا خواني، آيا كسي را جايگزين آن خواهي كرد يا خير؟ گفت: آري! 

و پرسيد: اگر كسي را كه گوسفندان تو را چوپاني مي كند فرا خواني، كسي را بجاي آن قرار خواهي داد يا خير؟ گفت: آري!) وقال عبد الله بن عمر لأبيه: لو استخلفت؟ قال: من؟ قال: تجتهد فإنّك لست لهم بربّ، تجتهد ، أرأيت لو أنّك بعثت إلي قيّم أرضك ألم تكن تحبّ أن يستخلف مكانه حتي يرجع إلي الأرض؟ قال: بلي. قال: أرأيت لو بعثت إلي راعي غنمك ألم تكن تحبّ أن يستخلف رجلاً حتي يرجع؟ طبقات ابن سعد ٣ ص ٣٤٣، ط. دار صادر بيروت، فليراجع: تاريخ مدينة دمشق: ٤٤ / ٤٣٥

آيا اين بالاترين اهانت به رسول خدا (ص) نيست كه به مقدار عائشة و حفصة و يا معاوية هم بفكر امت نبود؟! و احساس نفرمود كه امت خود را نبايد بدون چوپان رها سازد؟!! 

و آيا كسي نبود به رسول اكرم (ص) تذكر دهد كه كسي را بعنوان جانشين تعيين كند؟ 

و يا از حضرت، راه و روش تعيين خليفه را سؤال نمايد؟!! 

٧ - شما كه مي گوييد پيامبر اكرم (ص) بدون وصيت از دنيا رفت، آيا مي دانيد كه يك كار خلاف قرآن و سنت به حضرت نسبت داده ايد؟! 

چون قرآن برهمه مسلمين دستور مي دهد كه بدون وصيت، از دنيا نروند: (كتب عليكم إذا حضر أحدكم الموت إن ترك خيراً الوصيّة). سورة المائدة: ٣. 

زيرا جمله (كتب عليكم) همانند همين جمله در آيه شريفه (كتب عليكم الصيام) دلالت بر اهميت و لزوم متعلق دارد. 

و از طرفي هم رسول اكرم (ص) فرموده: وظيفه هر مسلمان داشتن وصيت نامه است، و نبايد سه شبي از عمر مسلماني سپري شود، مگر اينكه وصيّت او در كنارش قرار گرفته باشد: (ما حق امرئ مسلم له شئ يوصي به ، يبيت ثلاث ليال إلا ووصيّته عنده مكتوبة). 

بطوري كه عبد اللّه بن عمر مي گويد: وقتي كه اين حديث را از رسول اكرم (ص) شنيدم، هيچ شبي را بدون وصيّت نامه سپري نكردم: (قال عبد اللّه بن عمر: ما مرّت عليّ ليلة منذ سمعت رسول اللّه صلي اللّه عليه وسلم قال ذلك، إلّا وعندي وصيّتي). صحيح مسلم: ٥ / ٧٠، أوّل كتاب الوصيّة، ط. دار الفكر بيروت وفي الطبعة الحديثة: ٣ / ١٢٥٠ 

آيا مي شود گفت: كه عبد اللّه بن عمر به سخنان رسول گرامي (ص) بيش از خود حضرت، پايبند بود؟ 

آيا مي شود گفت: پيامبر اكرم (ص) سخني بگويد كه خود به آن عمل نكند؟ 

خداوند مي فرمايد: چرا سخني مي گوييد كه به آن عمل نمي كنيد؟ و اين تناقض در گفتار و عمل، خشم خداوند را به دنبار دارد: (يا أيّها الذين آمنوا لِمَ تقولون ما لا تفعلون كبر مقتاً عند اللّه أن تقولوا ما لاتفعلون). صف: ٢ و٣ 

و اين تناقض بقدري روشن بود كه مورد اعتراض بعضي از روات قرار گرفته مانند طلحة بن مصرف كه به عبد اللّه بن أوفي مي گويد: چگونه مي شود كه پيامبر گرامي (ص) به مردم دستور وصيت مي دهد آنگاه خود ترك مي كند: (عن طلحة بن مصرف، قال: سألت عبداللّه بن أبي أوفي: هل كان النبي (ص) أوصي؟ قال: لا. فقلت: كيف كتب علي الناس الوصيّة، ثمّ تركها - قال: أوصي بكتاب اللّه. صحيح البخاري: ٣ / ١٨٦، كتاب الجهاد،٥ / ١٤٤، باب مرض النبي (ص) من كتاب المغازي، ٦ / ١٠٧، باب الوصاة بكتاب اللّه، دار الفكر بيروت بالاوفست عن طبعة استانبول وفي رواية أحمد: (فكيف أمر المؤمنين بالوصيّة ولم يوص؟ قال: أوصي بكتاب اللّه). مسند احمد بن حنبل: ٤ / ٣٥٤، فتح الباري: ٥ / ٢٦٨، تحفة الأحوذي: ٦ / ٢٥٧ 

آيه و حديث توصيه، اگر دلالت بر لزوم وصيت نكند، حدّ اقل دلالت بر جواز وصيت كه دارد ونشان مي دهد كه وصيت نمودن يك عمل نيك و پسنديده است و بر پيامبر گرامي (ص) زيبنده نيست كه آن را ترك نمايد؛ زيرا قرآن مي گويد: آيا مردم را به كار نيك دعوت كرده و خود را فراموش مي كنيد: أتأمرون الناس بالبرّ وتنسون أنفسكم) بقره: ٤٤.

٨ - شما كه مي گوييد كه پيامبر گرامي (ص) بدون جانشين از دنيا رفت و تعيين خليفه را به عهده امت نهاد، آيا شرايطي هم براي كسي كه رهبري جامعه را بعهده مي گيرد و همچنين شرائط كساني كه در انتخابات رهبري، شركت مي كنند، معين فرمود يا نه؟ 

اگر معين فرموده، اين شرائط در كدام حديث روايت آمده است؟

اگر اين شرايط در سخنان حضرت رسول اكرم (ص) آمده بود چرا در سقيفه بني ساعده هيچيك از قهرمانان سقيفه به آن استناد نكردند؟ 

وانگهي! اگر انتخاب ابو بكر مطابق شرايطي كه پيامبر اكرم (ص) بيان فرموده بود، چرا ابو بكر گفت: بيعت من يك امر اتفاقي و ناگهاني و بدون تدبير صورت گرفت و خداوند، شرّ آن را دفع نمود قال أبو بكر في أوائل خلافته: إنّ بيعتي كانت فلتة وقي اللّه شرّها وخشيت الفتنة. شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ٦ / ٤٧ بتحقيق محمد ابوالفضل، وأنساب الأشراف للبلاذري: ١ / ٥٩٠ ط. مصر 

يعني طبيعتاً كار شرّي بود، ولي خداوند شر آن را برطرف ساخت قال ابن الأثير: أراد بالفلتة الفجأة، ومثل هذه البيعة جديرة بأن تكون مهيّجة للشر. النهاية في غريب الحديث: ٣ / ٤٦٧

و همين عبارت را عمر در اواخر خلافت خويش بر بالاي منبر بيان كرد و گفت: اگر كسي به چنين كاري مبادرت كند، محكوم به مرگ خواهد شد: (إنّ بيعة أبي بكر كانت فلتة وقي اللّه شرّها فمن عاد إلي مثلها فاقتلوه) شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ٢ / ٢٦، ورجوع شوده به: صحيح البخاري ج ٨ ص ٢٦، كتاب المحاربين، باب رجم الحبلي من الزنا،مسند احمد ج ١ ص ٥٥. المصنف لعبد الرزاق الصنعاني ج ٥ ص ٤٤٥، المعيار والموازنة لأبي جعفر الإسكافي ص ٣٨، المصنف - لابن أبي شيبة الكوفي ج ٧ ص ٦١٥ 

ابن اثير مي گويد: كار بي رويه را (فلتة) مي گويند و بخاطر ترس از انتشار امر خلافت به بيعت ابوبكر مبادرت ورزيدند: (والفلتة كلّ شي ء من غير رويّة وإنّما بودر بها خوف انتشار الأمر). النهاية في غريب الحديث: ٣ / ٤٦٧ 

اي كاش كسي از ابن اثير مي پرسيد كه ترس از كدام امر خلافت بود؟ 

ترس از خلافتي كه رسول اكرم (ص) معين فرموده بود؟ 

يا ترس از كانديدا شدن افراد مشابه ابوبكر براي امر خلافت؟

انتشار خلافتي را كه رسول گرامي (ص) معين نموده بود، نه تنها ترسي نداشت؛ بلكه ضامن صلاح ملت بود و بر همگان لازم بود كه در برابر حكم پيامبر سر تسليم فرود آوردند، و كسي حق مخالفت و اظهار نظر نداشت. 

(ما كان لمؤمن و لا مؤمنة إذا قضي اللّه ورسوله أمراً أن يكون لهم الخيرة من أمرهم). أحزاب: ٣٦ 

و همچنين كانديداتوري افراد ديگر هم واهمه نداشت زيرا پس از ملاحظه و بررسي، مردم اگر وي را هم سطح ابوبكر نمي يافتند، قطعاً با وي بيعت نمي كردند. 

و اگر هم سطح ابوبكر بود، چه فرقي در بيعت با او و يا با ابوبكر بود؟ 

ولي اگر چنانچه او شرايطي بالاتر از ابوبكر داشت، و بهتر از ابوبكر براي اصلاح جامعه مي كوشيد، آيا اين كار ابوبكر مانع صلاح جامعه نبود؟ 

٩ - راستي از همه مهم تر، اگر واقعاً، خلافت ابوبكر بر مبناي شرايط، و مطابق سنت رسول اكرم (ص) انجام گرفته بود، چرا عمر گفت: (فمن عاد إلي مثلها فاقتلوه). 

١٠ - شما از طرفي مي گوييد: پيامبر گرامي (ص) كسي را بعنوان جانشين معين نفرمود و به كسي هم دستور نداد تا شخص معيني را خليفه او قرار دهد، بلكه مردم، ابوبكر را بعنوان خليفه معين كردند و ابوبكر نيز عمر را خليفه معين كرد و عثمان هم، توسط شوراي شش نفره تعيين شد، و از طرفي ديگر مي گوييد اينها خليفه و جانشين پيغمبر بودند وبه آنان (خليفة الرسول) اطلاق مي كنيد. آيا اين، دروغ بستن به رسول گرامي نيست؟ كه مطابق حديث متواتر (من كذب عليّ متعمداً فليتبؤ مقعده من النار) صحيح البخاري: ١ / ٣٦ و٢ / ٨١ و٤ / ١٤٥ و٧ / ١١٨ قال ابن الجوزي: رواه من الصحابة ثمانية وتسعون نفساً. الموضوعات: ١ / ٥٧، وقال النووي: قال بعضهم: رواه مائتان من الصحابة. شرح مسلم للنووي: ١ / ٦٨ 

هر گونه دروغ به پيامبر گناه است. 

پس بنا بر اين، يا حرف شما كه مي گوييد پيامبر اكرم (ص) خليفه معين ننمود صحيح است؟ و يا اينكه به خلفاي راشدين را خليفه پيامبر مي دانيد درست است؟