مقالات
(١)
پيوند آسماني
٤ ص
(٢)
امام باقر سلام الله عليه در بينش اهل سنت
٥ ص
(٣)
امامت امام هادي عليه السلام از نگاه روايات اماميه
٦ ص
(٤)
امام هادي سلام الله عليه در بينش اهل سنت
٧ ص
(٥)
پژوهشي پيرامون سند غديريه امام هادي عليه السلام
٨ ص
(٦)
جستاري پيرامون عزاداري معصومان عليهم السلام براي امام حسين عليه السلام
٩ ص
(٧)
زیارت امام حسین علیه السلام در سیره معصومان علیهم السلام
١٠ ص
(٨)
هدف امام حسین علیه السلام از قیام عاشورا
١١ ص
(٩)
گزارشهای شهادت امام رضا علیه السلام بر اساس كتاب عیون اخبار الرضا علیه السلام
١٢ ص
(١٠)
امام حسن عسکري سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٣ ص
(١١)
روايات امامت امام عسکري عليه السلام در منابع اماميه
١٤ ص
(١٢)
جشن ولادت پيامبر اسلام (صلي الله عليه وآله) از نگاه بزرگان اهل سنت
١٥ ص
(١٣)
ده فضیلت فاطمی سلام الله علیها (قبل خلقت، عالم خلقت، قیامت)
١٦ ص
(١٤)
مصايب حضرت فاطمه عليها السلام در منابع اماميه و رويکرد عالمان امامي
١٧ ص
(١٥)
امامت امير مؤمنان در کلام اهل بيت عليهم السلام
١٨ ص
(١٦)
نگاهي گذرا به زندگي و فضايل حضرت زينب کبري سلام الله عليها
١٩ ص
(١٧)
بررسي نصوص امامت امام کاظم (عليه السلام) در منابع اماميه
٢٠ ص
(١٨)
ایمان حضرت ابوطالب
٢١ ص
(١٩)
جستاری پيرامون بعثت پيامبر اسلام (صلي الله عليه وآله) در میراث مکتوب امامیه
٢٢ ص
(٢٠)
نگاهی به زندگانی و فضایل حضرت علی اکبر سلام الله علیه در منابع فریقین
٢٣ ص
(٢١)
نگاهي به برخي از خصائص ام المؤمنين، حضرت خديجه کبري سلام الله عليها
٢٤ ص
(٢٢)
شبکه های مذهبی شیعه و سنی مستعمره نوین
٢٥ ص
(٢٣)
امام کاظم (عليه السلام) در بينش اهل سنت
٢٦ ص
(٢٤)
مشروعيت خلافت از ديدگاه اهل سنت
٢٧ ص
(٢٥)
بررسي اسناد زيارت عاشورا (ویرایش جدید)
٢٨ ص
(٢٦)
گريه هاي رسول خدا (صل الله علیه و آله) در عزاي امام حسين (علیه السلام)
٢٩ ص
(٢٧)
چرايي گريه و سوگواري
٣٠ ص
(٢٨)
بررسي جمع بين دو نماز از ديدگاه شيعه و اهل سنت
٣١ ص
(٢٩)
بررسي سندي روايت «عليٌ ولي كل مؤمن بعدي» از منظر اهل سنت
٣٢ ص
(٣٠)
معاويه و ناسزاگويي به امير المؤمنين عليه السلام
٣٣ ص
(٣١)
ديدگاه علماي اهل سنت درباره محمد بن عبدالوهاب و پيروانش + تصاوير
٣٤ ص
(٣٢)
ازدواج امام زمان(عليه السلام)
٣٥ ص
(٣٣)
اميرالمومنين عليه السلام، نخستين مسلمان
٣٦ ص
(٣٤)
اقرار ابوبكر به هجوم به خانه حضرت زهرا سلام الله عليها
٣٧ ص
(٣٥)
اعتراف ابن ابي دارم به لگد زدن عمر به حضرت زهرا(س) و شهادت حضرت محسن(ع)
٣٨ ص
(٣٦)
اسناد هجوم به خانه وحي و شهادت حضرت زهرا سلام الله عليها
٣٩ ص
(٣٧)
پاسخ به شب نامه اهل سنت پيرامون شهادت حضرت زهرا (س)
٤٠ ص
(٣٨)
شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) واقعيتي انكار ناپذير
٤١ ص
(٣٩)
پاسخ به شبهات فاطميه + پاورپوينت
٤٢ ص
(٤٠)
نخستين يار پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم
٤٣ ص
(٤١)
مرده ها مي شنوند و قادر به پاسخگويي هستند
٤٤ ص
(٤٢)
صحابه اي كه مشروعيت خلافت ابوبكر را قبول نداشتند
٤٥ ص
(٤٣)
دانلود مجموعه پاورپوينتهاي گروه پاسخ به شبهات با موضوع غدير وفضائل اميرمؤمنان عليه السلام
٤٦ ص
(٤٤)
دانلود مجموعه پاورپوينت هاي گروه پاسخ به شبهات در دفاع از اهل بيت عليهم السلام
٤٧ ص
(٤٥)
استدلال به «غيرت عرب» براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)
٤٨ ص
(٤٦)
بررسي روايت تاريخ طبري و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٤٩ ص
(٤٧)
مناظرات الدكتورالحسيني القزويني في قناة المستقلة حول روايات الهجوم الي بيت فاطمه (س)
٥٠ ص
(٤٨)
استدلال به خطبه 228 نهج البلاغه (لِلّهِ بلاء فلان)، براي انكار شهادت فاطمه زهرا(س)
٥١ ص
(٤٩)
چهار گاف بزرگ عبد الله حيدري (شهاب ابراهيمي ) در بررسي سند تنها يك روايت
٥٢ ص
(٥٠)
بررسي تطبيقي شبهات آيه ولايت
٥٣ ص
(٥١)
دلالت حديث غدير بر ولايت امير مؤمنان عليه السلام
٥٤ ص
(٥٢)
تواتر حديث غدير از ديدگاه دانشمندان اهل سنت
٥٥ ص
(٥٣)
بررسي حديث ثقلين در خطبه غدير و نقش آن در اثبات امامت
٥٦ ص
(٥٤)
آرامگاه امير مؤمنان علیه السلام در گذر تاريخ
٥٧ ص
(٥٥)
حضرت مهدي عج در كتب اهل سنت
٥٨ ص
(٥٦)
تحريف روايات ازدواج موقت ، در صحيح بخاري
٥٩ ص
(٥٧)
استغاثه عبد الله بن عمر از رسول خدا (ص) بعد از وفات آن حضرت
٦٠ ص
(٥٨)
صحت و تواتر حديث شريف ثقلين در منابع شيعه
٦١ ص
(٥٩)
آشنايي با كتب رجالي
٦٢ ص
(٦٠)
مرتضي رادمهر، حجت الإسلامي كه وهابي ها ساختند و خود او را كشتند
٦٣ ص
(٦١)
ادله نقلي «نصب امام» توسط خداوند (امامت عامه)
٦٤ ص
(٦٢)
مختار بن أبي عبيد، صحابي رسول خدا (ص)، يا مدعي نبوت؟
٦٥ ص
(٦٣)
بداء در تفكر شيعي و خاستگاه آن
٦٦ ص
(٦٤)
مشروعيت سبّ و لعن از ديدگاه اهل سنت
٦٧ ص
(٦٥)
بررسي آيه « والسابِقون الاولون » و رضايت دائمي خداوند از صحابه
٦٨ ص
(٦٦)
بررسي شبهه ازدواج ام كلثوم با عمر (ويرايش جديد)
٦٩ ص
(٦٧)
بررسي روايت «نحن معاشر الأنبياء لا نورث » و بهانه ابوبكر براي غصب فدك
٧٠ ص
(٦٨)
افسانه خواستگاري اميرالمؤمنين (ع) از دختر ابوجهل
٧١ ص
(٦٩)
استدلال به نامه ششم نهج البلاغه براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)
٧٢ ص
(٧٠)
بررسي آيه «بيعت رضوان» و رضايت دائمي خداوند از خليفه دوم
٧٣ ص
(٧١)
بررسي آيه «محمد رسول الله » و تبرئه خلفاء از حمله به خانه حضرت زهرا (س)
٧٤ ص
(٧٢)
بررسي روايت ابن أبي شيبه و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٧٥ ص
(٧٣)
بررسي روايت بلاذري و تهديد عمر به آتش زدن خانه فاطمه(س)
٧٦ ص
(٧٤)
اعتراف نظّام معتزلي به شهادت حضرت محسن و آتش زدن خانه فاطمه (س)
٧٧ ص
(٧٥)
بررسي شبهات خطبه 92 نهج البلاغه (والتمسوا غيري)
٧٨ ص
(٧٦)
ابوبكر، همراهي هميشه محزون (نقد ديدگاه هاي اهل سنت در تفسير آيه غار)
٧٩ ص
(٧٧)
هركس كينه ابوطالب (ع) را در دل داشته باشد، كافر است
٨٠ ص
(٧٨)
مشروعيت تقيه از ديدگاه شيعه و سني
٨١ ص
(٧٩)
بررسي روايت «سد الأبواب الا باب علي»
٨٢ ص
(٨٠)
بررسي تطبيقي حديث رّد الشمس
٨٣ ص
(٨١)
درس خارج فقه مقارن سال تحصيلي 1387 ـ 1386
٨٤ ص
(٨٢)
روشنفكري حوزوي با تمجيد از بني اميه!!!
٨٥ ص
(٨٣)
درس خارج فقه مقارن استاد حسيني قزويني (وضو از منظر فريقين)
٨٦ ص
(٨٤)
الوهابية فرقة للتفرقة بين المسلمين
٨٧ ص
(٨٥)
عرفان و تصوّف در انديشه استاد مطهري (2)
٨٨ ص
(٨٦)
عرفان و تصوّف در انديشه استاد مطهري (1)
٨٩ ص
(٨٧)
پاسخي بر سخنان و ادعاهاي مولوي خيرشاهي
٩٠ ص
(٨٨)
تحليلي از مناظره جناب دكتر قزويني با مولوي مرادزهي
٩١ ص
(٨٩)
فاطمه الزهراء (س) بانوي آب و آينه
٩٢ ص
(٩٠)
ادله خلافت أبي بكر
٩٣ ص
(٩١)
خانه وحي در زير تازيانه هاي هجوم
٩٤ ص
(٩٢)
آشنايي با چهره واقعي ابوهريره
٩٥ ص
(٩٣)
قرضاوي , پسر , شيعه , سني , سر دوراهي هك شدن !
٩٦ ص
(٩٤)
خالد بن وليد از ديدگاه عمر بن خطاب
٩٧ ص
(٩٥)
خالد بن وليد باعكس هاي بارگاهش (مرقدش) و مقايسه با حرمين عسكريين
٩٨ ص
(٩٦)
نقدي بر فرقه ي بهاييت از آغاز تا دوره ي معاصر
٩٩ ص
(٩٧)
مشروعيت ازدواج موقت در كتاب هاي اهل سنت
١٠٠ ص
(٩٨)
اهانت هاي ابن تيميه به خاندان رسول خدا (ص)
١٠١ ص
(٩٩)
شفاعت و توسل
١٠٢ ص
(١٠٠)
نقش وهابي ها و سعودي ها در ايجاد گروههاي تروريستي و ورود اشغالگران به افغانستان و عراق
١٠٣ ص
(١٠١)
افشاي ماهيت وهابيت
١٠٤ ص
(١٠٢)
حديث سازان رسوا مي شوند!
١٠٥ ص
(١٠٣)
وهابيت تندرو وبازگشت به عصر جاهليت
١٠٦ ص
(١٠٤)
راز دلبران و نقد دل برآن
١٠٧ ص
(١٠٥)
ارزش و جايگاه وحدت از منظر قرآن و سنّت
١٠٨ ص
(١٠٦)
الإجابة عن شبهات الغدير
١٠٩ ص
(١٠٧)
فتنة الوهابية
١١٠ ص
(١٠٨)
فصل الخطاب من كتاب الله ، وحديث الرسول ، وكلام العلماء في مذهب ابن عبد الوهاب
١١١ ص
(١٠٩)
وهابيت از منظر عقل و شرع (1) وهابيت و تفرقه
١١٢ ص
(١١٠)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (2) ريشه هاي تاريخي وهّابيّت
١١٣ ص
(١١١)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (3) وهابيت و تجسيم
١١٤ ص
(١١٢)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (4) وهابيت و تكفير مسلمين
١١٥ ص
(١١٣)
وهّابيّت از منظر عقل و شرع (5) وهابيت و تحقير مقام انبياء و اولياء
١١٦ ص
(١١٤)
الصحابة وقتل عثمان
١١٧ ص
(١١٥)
امام علي عليه السلام و قبول حكومت
١١٨ ص
(١١٦)
نگاهي گذرا به كتاب لله ثم للتاريخ و ترجمه آن اهل بيت از خود دفاع مي كند
١١٩ ص
(١١٧)
شيعه مناديان همبستگي واتحاد
١٢٠ ص
(١١٨)
پاسخي به تهاجم در پوشش دفاع از اهل بيت عليهم السلام
١٢١ ص
(١١٩)
حديث الثقلين
١٢٢ ص
(١٢٠)
سخني با آقاي واعظ زاده خراساني
١٢٣ ص
(١٢١)
الجمع بين الصلاتين و مصادره من الكتاب و السنة
١٢٤ ص
(١٢٢)
پاسخ به برخي شبهات مذهبي
١٢٥ ص
(١٢٣)
ملاحظات عابره علي تفسير الاثري الجامع
١٢٦ ص
(١٢٤)
تشيّع و مسئله سبّ و لعن صحابه
١٢٧ ص
(١٢٥)
خطبه غدير
١٢٨ ص
(١٢٦)
نقدي بر سريال مسافر ري
١٢٩ ص
(١٢٧)
دراسات في حديث الثقلين و المناقشه في حديث كتاب اللّه وسنتّي
١٣٠ ص
(١٢٨)
الإفتراء علي الشيعة في ( تحريف القرآن ) والجواب عنه
١٣١ ص
(١٢٩)
تصحیح و تحريف روایت تهدید به آتش زدن خانه فاطمه (س) توسط بزرگان اهل سنت و وهابيت
١٣٢ ص
(١٣٠)
بررسی تطبیقی سوزاندن خلبان اردنی با شریعت اسلامی
١٣٣ ص
(١٣١)
جريان شناسي حوادث اخير در قطيف عربستان سعودي
١٣٤ ص
(١٣٢)
احادیث «علي مع الحق والحق مع علي»
١٣٥ ص
(١٣٣)
اثبات علم غيب امامان معصوم عليهم السلام از قرآن كريم
١٣٦ ص
(١٣٤)
حدیث غدیر و امامت علی (ع) + پاورپوینت - آپدیت سال 96
١٣٧ ص
(١٣٥)
در خروج امام حسین (علیه السلام) مصلحت دینی و دنیایی نبود + پاورپوینت
١٣٨ ص
(١٣٦)
بيان جامع امام رضا عليه السلام در گرامي داشت ايام محرم، عزاداري، ثواب گريه بر امام حسين عليه السلام
١٣٩ ص
(١٣٧)
درسنامه غدیر
١٤٠ ص
(١٣٨)
عزاداري اهل سنت براي امام حسين (علیه السلام) + پاورپوینت
١٤١ ص
(١٣٩)
بررسی مشروعیت «تقیه» در قرآن، روایات و سیره صحابه
١٤٢ ص
(١٤٠)
مواعظ اخلاقی استاد دکتر حسینی قزوینی در سال تحصیلی 94- 93
١٤٣ ص
(١٤١)
بررسی سندی و دلالی روایت «الحق بعدی مع عمر»!
١٤٤ ص
(١٤٢)
بررسی مسئله «بدعت»، در شریعت اسلام
١٤٥ ص
(١٤٣)
عدم وجود نصي از پیامبر، بر خلافت جناب «ابوبكر»!
١٤٦ ص
(١٤٤)
بررسی تعداد صحابی دارای روایت، در منابع اهل سنت
١٤٧ ص
(١٤٥)
«شفاعت» هدف عاشوراست یا نتیجه آن/ پاسخ به شبههای درباره «نور واحد بودن ائمه»
١٤٨ ص
(١٤٦)
گوشه هائی از شمائل خدای وهابیت!
١٤٩ ص
(١٤٧)
پژوهشی پیرامون روایت سقط حضرت محسن علیه السلام از منظر اهل سنت + پاورپوینت
١٥٠ ص
(١٤٨)
انديشه سياسي كوفيان كه منجر به شهادت امام حسين (علیه السلام) شد + پاورپوینت
١٥١ ص
(١٤٩)
شرایط و آداب مناظره + پاورپوینت
١٥٢ ص
(١٥٠)
تبرک به معصومان عليهم السلام در حال حيات، در ميراث حديثي اماميه
١٥٣ ص
(١٥١)
تهديد عمر بن خطاب به آتش زدن خانه ، شبيه تهديد پيامبر در تارکین نماز جماعت
١٥٤ ص
(١٥٢)
تبرک به معصومان عليهم السلام بعد از حيات در ميراث حديثي اماميه
١٥٥ ص
(١٥٣)
اعتراف ابوبکر بر ارث گذاشتن پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم + اسکن
١٥٦ ص
(١٥٤)
تبرک به اشياء مقدس در ميراث حديثي اماميه
١٥٧ ص
(١٥٥)
ابن تيميه و انکار فضيلت حضرت زهرا سلام الله عليها
١٥٨ ص
(١٥٦)
نگاهي به موضوع تبرک در نگاه عالمان امامي
١٥٩ ص
(١٥٧)
معجزات و کرامات امام جواد عليه السلام در منابع شيعه و اهل سنت
١٦٠ ص
(١٥٨)
بررسي گزارشهاي ولادت اميرمومنان عليه السلام
١٦١ ص
(١٥٩)
امام سجاد سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٦٢ ص
(١٦٠)
معجزات امام سجاد عليه السلام در منابع شيعه و اهل سنت
١٦٣ ص
(١٦١)
دلالت آیه سی ام سوره مبارکه بقره بر وجود حجت و خلیفه خداوند در روی کره زمین تا روز قیامت
١٦٤ ص
(١٦٢)
کلام مقارن (سال تحصیلی 95-94)
١٦٥ ص
(١٦٣)
مروری بر زندگانی ام المؤمنین، حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها
١٦٦ ص
(١٦٤)
سیری در زندگانی عایشه
١٦٧ ص
(١٦٥)
بررسي دروغ ابن تيميه پيرامون افطار شيعيان
١٦٨ ص
(١٦٦)
امام صادق سلام الله عليه در بينش اهل سنت و وهابيت
١٦٩ ص
(١٦٧)
بررسی اجمالی جایگاه حضرت معصومه (سلام الله عليها)
١٧٠ ص
(١٦٨)
امام رضا سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٧١ ص
(١٦٩)
خبرهاي غيبي امام رضا عليه السلام
١٧٢ ص
(١٧٠)
امامت امام جواد عليه السلام از نگاه روايات اماميه
١٧٣ ص
(١٧١)
امام جواد سلام الله عليه در بينش اهل سنت
١٧٤ ص
 
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص

مقالات - مقالات - الصفحة ٤٨ - استدلال به «غيرت عرب» براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)

استدلال به «غيرت عرب» براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)

کد مطلب: ٦٣١٤ تاریخ انتشار: ٠١ بهمن ١٣٩٥ تعداد بازدید: ٢٥٤٨٩ مقالات » عمومي استدلال به «غيرت عرب» براي انكار شهادت حضرت زهرا (س)

طرح شبهه:

نقد و بررسي:

عرب جاهلي و ارزش زن:

كتك زدن و ربودن لباس دختران رسول خدا در كربلا:

شكنجه كردن سميه و كشتن وي:

عمر و خشونت با زنان:

رفتار عمر با زنان، پيش از مسلمان شدن:

عمر، خواهرش را كتك زد:

عمر، زن مسلمان را كتك مي زد:

رفتار عمر با زنان در زمان پيامبر (ص) :

عمر، زنان سوگوار را كتك زد:

عمر، سوده همسر رسول خدا را اذيت مي كرد:

رفتار عمر با زنان در زمان حكومتش:

١. سقط جنين از ترس عمر:

٢. ادرار كردن زن، از ترس عمر:

٣. عمر، زناني را كه در خانه ميمونه جمع شده بودند، كتك زد:

٤. عمر، شبانه وارد خانه مردم مي شد و زنان را كتك مي زد:

٥. عمر، به خانه عائشه هجوم آورد:

٦. عمر، خواهر ابوبكر را كتك زد:

٧. خواهر ابوبكر، نخستين كسي كه طعم تازيانه عمر را چشيد:

٨. عمر، فرزندش را به خاطر پوشيدن لباس زيبا كتك زد:

٩. عمر، زنش را نيمه شب كتك زد:

١٠. دختر ابوبكر دوست نداشت با عمر ازدواج كند:

١١. عمر، عبوس وارد خانه شده و عبوس خارج مي شد:

١٢. عمر و ازدواج اجباري با عاتكه:

١٣. عمر، كنيز ها را كتك مي زد و اجازه نمي داد كه حجاب داشته باشند:



طرح شبهه:

با بررسي سطحي در فرهنگ عرب به اين نكته پي خواهيم برد كه عرب ها بيش از هر قوم و ملتي نسبت به زنان، سخت داراي غيرت بودند و زير بار ننگ و عار نمي رفتند؛ تا جائي كه يك يهودي از قبيله بني قينقاع را به خاطر اهانت به زن مسلمان كشتند و...

با اين وجود چگونه مي توان پذيرفت كه عمر بن خطاب يك زن را؛ آن هم فاطمه زهرا، جگر گوشه رسول خدا (ص) را كتك زده باشد و مردم با غيرت عرب هيچ واكنشي از خود نشان نداده باشند!

نقد و بررسي:

عرب جاهلي و ارزش زن:

يكي از خصلت هاي عرب جاهلي بدون ترديد زنده به گور كردن دختران بود كه هم قرآن بر آن صحه گذاشته است وهم شواهد زنده تاريخي آن را تأييد مي كند.

اكنون سؤال ما اين است كه اين غيرتي كه شما آن را با آب و تاب نقل مي كنيد، هنگام دفن دخترانشان كجا رفته بود؟ خداوند كريم با يادآوري اين قضيه تلخ مي فرمايد:

وَإِذَا الْمَوْءُدَةُ سُئلَت . بِأَيّ ِ ذَنبٍ قُتِلَت . تكوير / ٨ و ٩.

و در آن هنگام كه از دختران زنده به گور شده سؤال شود: به كدامين گناه كشته شدند؟!.

محمد بن جرير طبري در تفسيرش مي نويسد:

حدثنا بشر، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة وإذا الموؤودة سئلت: هي في بعض القراءات: سألت بأي ذنب قتلت؟ لا بذنب، كان أهل الجاهلية يقتل أحدهم ابنته، ويغذو كلبه، فعاب الله ذلك عليهم.

مردم زمان جاهليت دخترانشان را مي كشتند و سگها را پرورش مي دادند، خداوند اين عمل را براي آن ها زشت شمرده است.

الطبري، أبي جعفر محمد بن جرير (متوفاي ٣١٠هـ)، جامع البيان عن تأويل آي القرآن، ج ٣٠، ص ٧٢، ناشر: دار الفكر، بيروت - ١٤٠٥هـ

قرطبي مي نويسد:

قوله تعالي: وإذا الموؤودة سئلت. بأي ذنب قتلت الموؤودة المقتولة، وهي الجارية تدفن وهي حية، سميت بذلك لما يطرح عليها من التراب، فيوءودها أي يثقلها حتي تموت.

موؤودة، به معناي كشته شده است كه كنايه از دختران زنده به گور شده مي باشد و به اين جهت اين نام را بر آن گذاشته اند كه آن قدر خاك روي بدنشان مي ريختند تا سنگين شوند و بميرند.

الأنصاري القرطبي، أبو عبد الله محمد بن أحمد (متوفاي٦٧١، الجامع لأحكام القرآن، ج ١٩، ص ٢٣٢، ناشر: دار الشعب - القاهرة.

ابن كثير سلفي دمشقي مي نويسد:

وإذا الموؤودة سئلت بأي ذنب قتلت " وقد كانوا أيضا يقتلون الأولاد من الاملاق وهو الفقر أو خشية الاملاق أن يحصل لهم في تلف المال.

مردم زمان جاهليت گاهي از ترس فقر فرزندانشان را مي كشتند و يا اين كه مي ترسيدند با كمبود آذوقه روبرو شوند، فرزندانشان را مي كشتند.

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، تفسير القرآن العظيم، ج ٢، ص ١٨١، ناشر: دار الفكر - بيروت - ١٤٠١هـ.

و نيز مي نويسد:

والموؤدة: هي التي كان أهل الجاهلية يدسونها في التراب كراهية البنات.

موؤوده، همان دختران زنده به گور شده اي هستند كه مردم جاهلي انجام مي دادند؛ چون از فرزند دختر بدشان مي آمد.

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، تفسير القرآن العظيم، ج ٤، ص ٤٧٨، ناشر: دار الفكر - بيروت - ١٤٠١هـ.

و در ادامه اين داستان را نقل مي كند:

قال قدم قيس بن عاصم علي رسول الله صلي الله عليه وسلم فقال يا رسول الله: إني وأدت اثنتي عشرة ابنة لي في الجاهلية أو ثلاث عشرة قال " أعتق عددهن نسما.

قيس بن عاصم بر رسول خدا (ص) وارد شد و گفت: اي رسول خدا! من در زمان جاهليت دوازده يا سيزده دختر از دخترانم را زنده به گور كردم. پيامبر خدا (ص) فرمود: بايد به تعداد آنان بنده آزاد كني.

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، تفسير القرآن العظيم، ج ٤، ص ٤٧٩، ناشر: دار الفكر - بيروت - ١٤٠١هـ.

كتك زدن و ربودن لباس دختران رسول خدا در كربلا:

همان اعرابي كه اين همه از غيرت آن ها تعريف و تمجيد مي شود و غيرت آنان را مانع كتك زدن دختران و زنان مي دانند، در حادثه خونين سال ٦١هجري، ودر قضيه شهادت ريحانة الرسول امام حسين عليه السلام در سرزمين كربلا، دختران رسول خدا صلي الله عليه وآله را با فجيع ترين وضع كتك زدند.

آيا در اين فاجعه غمناك چيزي به نام غيرت در ميان اعراب وجود نداشت، يا در زمان كتك زدن دختران رسول خدا صلي الله عليه وآله فراموش كرده بودند كه عرب هستند و غيرتشان بايد مانع كتك زدن زنان و دختران شود؟!

شيخ صدوق رضوان الله تعالي عليه به نقل از فاطمه دختر امام حسين عليه السلام مي نويسد:

قَالَ دَخَلَتِ الْغَانِمَةُ [الْعَامَّةُ] عَلَيْنَا الْفُسْطَاطَ وَأَنَا جَارِيَةٌ صَغِيرَةٌ وَفِي رِجْلِي خَلْخَالانِ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ رَجُلٌ يَفُضُّ الْخَلْخَالَيْنِ مِنْ رِجْلِي وَهُوَ يَبْكِي فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَقَالَ كَيْفَ لا أَبْكِي وَأَنَا أَسْلُبُ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَقُلْتُ لا تَسْلُبْنِي قَالَ أَخَافُ أَنْ يَجِي ءَ غَيْرِي فَيَأْخُذَهُ قَالَتْ وَانْتَهَبُوا مَا فِي الْأَبْنِيَةِ حَتَّي كَانُوا يَنْزِعُونَ الْمَلاحِفَ عَنْ ظُهُورِنَا.

فاطمه دختر امام حسين عليه السلام مي گويد: غارتگران به خيمه ما هجوم كردند و من دختر خردسالي بودم و خلخال طلا به پايم بود. مردي آن ها را مي ربود و مي گريست، گفتم: دشمن خدا چرا گريه مي كني؟ گفت: چرا گريه نكنم كه دختر رسول خدا را غارت مي كنم. گفتم: مرا واگذار. گفت: مي ترسم ديگري آن را بربايد. فرمود: هر چه در خيمه هاي ما بود غارت كردند تا اينكه چادر از سر ما برداشتند.

الصدوق، أبو جعفر محمد بن علي بن الحسين (متوفاي٣٨١هـ)، الأمالي، ص٢٢٩، تحقيق و نشر: قسم الدراسات الاسلامية - مؤسسة البعثة مركز الطباعة والنشر في مؤسسة البعثة، الطبعة: الأولي، ١٤١٧هـ.

حميد بن مسلم، يكي از شاهدان حادثه مي گويد:

قَالَ حُمَيْدُ بْنُ مُسْلِمٍ فَوَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَي الْمَرْأَةَ مِنْ نِسَائِهِ وَ بَنَاتِهِ وَ أَهْلِهِ تُنَازَعُ ثَوْبَهَا عَنْ ظَهْرِهَا حَتَّي تُغْلَبَ عَلَيْهِ فَيُذْهَبَ بِهِ مِنْهَا.

به خدا من زني از خاندان آن جناب را ديدم كه جامه اش را به تن نگه مي داشت كه نبرند و در اين باره پافشاري مي كرد؛ ولي سرانجام به زور از تنش كشيده و بردند.

الشيخ المفيد، محمد بن محمد بن النعمان ابن المعلم أبي عبد الله العكبري، البغدادي (متوفاي٤١٣ هـ)، الإرشاد في معرفة حجج الله علي العباد، ج ٢، ص١١٣، تحقيق: مؤسسة آل البيت عليهم السلام لتحقيق التراث، ناشر: دار المفيد للطباعة والنشر والتوزيع - بيروت - لبنان، الطبعة: الثانية، ١٤١٤هـ - ١٩٩٣ م.

و در باره كتك زدن زنان در روز عاشورا، مي توانيد به روايتي كه علامه مجلسي رضوان الله تعالي عليه در بحار الأنوار، ج٤٥، ص٦١ نقل كرده است، مراجعه فرماييد.

شكنجه كردن سميه و كشتن وي:

اگر واقعاً غيرت عرب مانع از آن مي شود كه زنان را كتك بزنند، پس چرا سميه، مادر عمار ياسر را نه تنها كتك زدند؛ بلكه آن قدر شكنجه كردند كه در زير شكنجه به شهادت رسيد؟ ابن حجر عسقلاني در الإصابة مي نويسد:

( ١١٣٤٢ ) سمية بنت خباط... والدة عمار بن ياسر كانت سابعة سبعة في الاسلام عذبها أبو جهل وطعنها في قبلها فماتت فكانت أول شهيدة في الاسلام... عذبها آل بني المغيرة علي الاسلام وهي تأبي غيره حتي قتلوها وكان رسول الله صلي الله عليه وسلم يمر بعمار وأمه وأبيه وهم يُعذّبون بالأبطح في رمضاء مكة فيقول صبرا يا آل ياسر موعدكم الجنة.

سميه دختر خباط... مادر عمار ياسر هفتمين كسي است كه اسلام آورد، ابوجهل او را اذيت مي كرد و آن قدر نيزه بر پايين شكمش زد تا به شهادت رسيد، و او نخستين زن شهيد در اسلام است. آل بنومغيره، چون مسلمان شده بود و دست بردارد نبود او را آزار و اذيت كردند؛ تا كشته شد. رسول خدا (ص)، منظره شكنجه شدن عمار و مادر و پدرش را در مكه مي ديد و مي فرمود: اي خاندان ياسر! صبور باشيد كه وعده گاه شما بهشت است.

العسقلاني، أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل الشافعي، الإصابة في تمييز الصحابة، ج ٧، ص ٧١٢، تحقيق: علي محمد البجاوي، ناشر: دار الجيل - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤١٢ - ١٩٩٢.

عمر و خشونت با زنان:

با بررسي سطحي در زندگي عمر بن خطاب، به اين نكته پي خواهيم برد كه وي در هيچ يك از دوره هاي زندگي اش رفتار شايسته اي با زنان نداشته است؛ چه آن زمان كه مشرك بود، چه آن زمان كه مسلمان شد و چه آن زمان كه بر مردم حكومت مي كرد.

موارد متعددي مي توان براي هر يك از اين موارد ذكر كرد؛ ولي به اختصار به چند مورد اشاره مي كنيم.

رفتار عمر با زنان، پيش از مسلمان شدن:

عمر، خواهرش را كتك زد:

برخي از عالمان اهل تسنن؛ از جمله شمس الدين ذهبي در تاريخ الإسلام، محمد بن سعد در الطبقات الكبري و... نقل كرده اند كه پس از اطلاع عمر بن خطاب از اسلام آوردن داماد و خواهرش، به خانه آن ها آمد و شوهر خواهرش را مورد ضرب و شتم قرار داد، خواهرش براي دفاع از شوهرش مداخله كرد، عمر چنان با مشت به صورت او كوبيد كه خون از تمام صورتش جاري شد.

فمشي عمر فأتاهما وعندهما خباب فلما سمع بحس عمر تواري في البيت فدخل فقال: ما هذه الهينمة؟ وكانوا يقرءون طه قالا: ما عدا حديثا تحدثناه بيننا قال: فلعلكما قد صبأتما؟ فقال له ختنه: يا عمر إن كان الحق في غير دينك؟ فوثب عليه فوطئه وطئا شديدا فجاءت أخته لتدفعه عن زوجها فنفحها نفحة بيده فدمي وجهها.

عمر نزد آن دو (خواهر و همسر خواهرش) رفت؛ خباب نيز آنجا بود و هنگامي كه احساس كرد عمر به آن جا مي آيد، در خانه پنهان شد؛ عمر گفت: اين سر و صداها چيست؟ ـ آنان سوره طه را تلاوت مي كردند ـ پاسخ دادند: چيزي جز سخناني كه به هم مي گفتيم نبود؛ عمر گفت: شايد شما از دين بيرون رفته ايد؟

شوهر خواهرش پاسخ داد: اي عمر؛ اگر حق در غير دين تو باشد چه خواهي كرد؟

عمر به او حمله كرد و او را لگد كوب نمود، خواهرش آمد تا از شوهرش دفاع كند؛ اما عمر با دست بر صورت او كوبيد كه صورتش خونين شد.

النميري البصري، أبو زيد عمر بن شبة (متوفاي٢٦٢هـ)، تاريخ المدينة المنورة، ج ١، ص ٣٤٨، تحقيق علي محمد دندل وياسين سعد الدين بيان، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت - ١٤١٧هـ-١٩٩٦م؛

البلاذري، أحمد بن يحيي بن جابر (متوفاي٢٧٩هـ)، أنساب الأشراف، ج ٣، ص ٣٨٦؛

المقدسي الحنبلي، أبو عبد الله محمد بن عبد الواحد بن أحمد (متوفاي٦٤٣هـ)، الأحاديث المختارة، ج ٧، ص ١٤١، تحقيق عبد الملك بن عبد الله بن دهيش، ناشر: مكتبة النهضة الحديثة - مكة المكرمة، الطبعة: الأولي، ١٤١٠هـ؛

الذهبي، شمس الدين محمد بن أحمد بن عثمان، (متوفاي٧٤٨هـ)، تاريخ الإسلام ووفيات المشاهير والأعلام، ج ١، ص ١٧٤، تحقيق د. عمر عبد السلام تدمري، ناشر: دار الكتاب العربي - لبنان/ بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤٠٧هـ - ١٩٨٧م؛

العسقلاني الشافعي، أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل (متوفاي٨٥٢ هـ)، المطالب العالية بزوائد المسانيد الثمانية، ج ١٧، ص ٢٥٩، تحقيق: د. سعد بن ناصر بن عبد العزيز الشتري، ناشر: دار العاصمة/ دار الغيث - السعودية، الطبعة: الأولي، ١٤١٩هـ .

ابن كثير دمشقي نيز اين گونه نقل مي كند:

فقامت إليه أخته فاطمة بنت الخطاب لتكفه عن زوجها فضربها فشجها.

فاطمه دختر خطاب آمد تا از شوهرش دفاع كند، عمر آن چنان او را زد كه سرش شكست!!!.

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، البداية والنهاية، ج ٣، ص ٨٠، ناشر: مكتبة المعارف - بيروت.

عمر، زن مسلمان را كتك مي زد:

و نيز بزرگان اهل سنت، از آزار و اذيت عمر نسبت به زنان و كنيزاني خبر مي دهند كه مسلمان شده بودند :

ومر [ابوبكر] بجارية بني مؤمل، حي من بني عدي بن كعب، وكانت مسلمة، وعمر بن الخطاب يعذبها لتترك الاسلام، وهو يومئذ مشرك، وهو يضربها، حتي إذا مل قال: إني أعتذر إليك، إني لم أتركك إلا ملالة، فتقول: كذلك فعل الله بك.

ابوبكر مي ديد كه كنيز مسلمان شده از بنو مؤمل از خاندان عدي بن كعب، عمر او را كتك مي زد تا دست از اسلام بردارد و مسلمان بودن را ترك كند (چون عمر هنوز مشرك بود) آن قدر او را زد تا خسته شد، گفت: اگر تو را كتك نمي زنم براي اين است كه خسته شده ام، از اين جهت مرا ببخش. كنيز در پاسخ گفت: بدان كه خدا نيز اين گونه با تو رفتار خواهد كرد.

الحميري المعافري، عبد الملك بن هشام بن أيوب أبو محمد (متوفاي٢١٣هـ)، السيرة النبوية، ج ٢، ص ١٦١، تحقيق طه عبد الرءوف سعد، ناشر: دار الجيل، الطبعة: الأولي، بيروت - ١٤١١هـ؛

الشيباني، أحمد بن حنبل أبو عبد الله (متوفاي٢٤١هـ)، فضائل الصحابة، ج ١، ص ١٢٠، تحقيق د. وصي الله محمد عباس، ناشر: مؤسسة الرسالة - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤٠٣هـ - ١٩٨٣م؛

الكلاعي الأندلسي، أبو الربيع سليمان بن موسي (متوفاي٦٣٤هـ)، الإكتفاء بما تضمنه من مغازي رسول الله والثلاثة الخلفاء، ج ١، ص ٢٣٨، تحقيق د. محمد كمال الدين عز الدين علي، ناشر: عالم الكتب - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤١٧هـ؛

الانصاري التلمساني، محمد بن أبي بكر المعروف بالبري (متوفاي٦٤٤هـ) الجوهرة في نسب النبي وأصحابه العشرة، ج ١، ص ٢٤٤؛

الطبري، أحمد بن عبد الله بن محمد أبو جعفر (متوفاي٦٩٤هـ)، الرياض النضرة في مناقب العشرة، ج ٢، ص ٢٤، تحقيق عيسي عبد الله محمد مانع الحميري، ناشر: دار الغرب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٩٩٦م؛

النويري، شهاب الدين أحمد بن عبد الوهاب (متوفاي٧٣٣هـ)، نهاية الأرب في فنون الأدب، ج ١٦، ص ١٦٢، تحقيق مفيد قمحية وجماعة، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤٢٤هـ - ٢٠٠٤م.

رفتار عمر با زنان در زمان پيامبر (ص) :

شواهدي وجود دارد كه عمر بن خطاب، حتي در حضور رسول خدا صلي الله عليه وآله متعرض زنان مسلمان مي شد و آن ها را به بهانه هاي واهي كتك مي زد.

عمر، زنان سوگوار را كتك زد:

احمد بن حنبل در مسند خود مي نويسد:

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ... فَلَمَّا مَاتَتْ زَيْنَبُ ابْنَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْحَقِي بِسَلَفِنَا الصَّالِحِ الْخَيْرِ عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ فَبَكَتْ النِّسَاءُ فَجَعَلَ عُمَرُ يَضْرِبُهُنَّ بِسَوْطِهِ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ وَقَالَ مَهْلًا يَا عُمَرُ ثُمَّ قَالَ ابْكِينَ وَإِيَّاكُنَّ وَنَعِيقَ الشَّيْطَان....

زينب دختر رسول خدا (ص) از دنيا رفت، فرمود: خداوند او را به سلف صالح عثمان بن مظعون ملحق نمود. زنان با شنيدن اين سخن پيامبر (ص) گريستند، عمر با تازيانه اي كه در دستش بود در حضور رسول خدا آغاز به كتك زدن زنان نمود كه با برخورد تند پيامبر رحمت مواجه شد، حضرت تازيانه را از او گرفت و فرمود: آرام باش، تورا با اين زن ها چكار؛ بگذار گريه كنند، سپس به زن ها فرمود: گريه كنيد؛ ولي از ناله هاي شيطاني ( ناله هايي كه با گناه و اعتراض به خداوند همراه است ) بر حذر باشيد....

الشيباني، أحمد بن حنبل أبو عبدالله (متوفاي٢٤١هـ)، مسند أحمد بن حنبل، ج ١، ص ٢٣٧، ناشر: مؤسسة قرطبة - مصر؛

النيسابوري، محمد بن عبدالله أبو عبدالله الحاكم (متوفاي٤٠٥ هـ)، المستدرك علي الصحيحين، ج ٣، ص ٢١٠، تحقيق: مصطفي عبد القادر عطا، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤١١هـ - ١٩٩٠م؛

الشوكاني، محمد بن علي بن محمد (متوفاي ١٢٥٥هـ)، نيل الأوطار من أحاديث سيد الأخيار شرح منتقي الأخبار، ج ٤، ص ١٤٩، ناشر: دار الجيل، بيروت - ١٩٧٣؛

المباركفوري، محمد عبد الرحمن بن عبد الرحيم أبو العلا (متوفاي١٣٥٣هـ)، تحفة الأحوذي بشرح جامع الترمذي، ج ٤، ص ٧٥، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت.

كسي كه اين چنين جسور است و در حضور رسول خدا صلي الله عليه وآله زنان مسلمان را كتك مي زند، آيا در زماني كه حكومت در دست او است و چماق به دستاني همچون خالد بن وليد، مغيرة بن شعبة، قنفذ العدوي و... وي را همراهي مي كنند، از كتك زدن زنان خودداري خواهد كرد؟

در ميان زناني كه براي زينب گريه مي كرده اند، به احتمال زياد از خانواده رسول خدا نيز افرادي بوده اند، و كسي كه در حضور رسول خدا متعرض زنان و اهل و عيال آن حضرت مي شود، پس از آن حضرت و در زماني كه مسأله مهم براي او رسيدن به قدرت و تكيه زدن بر مسند خلافت است، آيا جسارتش چند برابر نمي شود؟

عمر، سوده همسر رسول خدا را اذيت مي كرد:

محمد بن اسماعيل بخاري در سه جاي از كتابش داستان بيرون رفتن سوده را در تاريكي شب از عائشه نقل مي كند و مي نويسد:

عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ، رضي الله عنها، قَالَتْ خَرَجَتْ سَوْدَةُ بَعْدَ مَا ضُرِبَ الْحِجَابُ لِحَاجَتِهَا، وَكَانَتِ امْرَأَةً جَسِيمَةً لاَ تَخْفَي عَلَي مَنْ يَعْرِفُهَا، فَرَآهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ يَا سَوْدَةُ أَمَا وَاللَّهِ مَا تَخْفَيْنَ عَلَيْنَا، فَانْظُرِي كَيْفَ تَخْرُجِينَ، قَالَتْ فَانْكَفَأَتْ رَاجِعَةً، وَرَسُولُ اللَّهِ، صلي الله عليه وسلم، فِي بَيْتِي، وَإِنَّهُ لَيَتَعَشَّي. وَفِي يَدِهِ عَرْقٌ فَدَخَلَتْ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي فَقَالَ لِي عُمَرُ كَذَا وَكَذَا. قَالَتْ فَأَوْحَي اللَّهُ إِلَيْهِ ثُمَّ رُفِعَ عَنْهُ وَإِنَّ الْعَرْقَ فِي يَدِهِ مَا وَضَعَهُ فَقَالَ « إِنَّهُ قَدْ أُذِنَ لَكُنَّ أَنْ تَخْرُجْنَ لِحَاجَتِكُنَّ ».

پس از واجب شدن حجاب، سوده همسر رسول خدا (ص) براي انجام كاري از منزل خارج شد و چون زن تنومندي بود، شناخته مي شد، عمر بن خطاب او را ديد و گفت: اي سوده از نظر و نگاه ما مخفي نمي ماني، مواظب باش كه چگونه بيرون مي روي، سوده برگشت، در آن لحظه رسول خدا (ص) در اتاق من مشغول غذا خوردن بود، سوده وارد شد و گفت: اي پيامبر خدا! از منزل براي كاري بيرون رفتم و عمر به من چنين و چنان گفت. پيك وحي نازل شد، رسول خدا فرمود: به شما اجازه داده شده كه براي برآوردن امور و انجام حاجات از منزل خارج شويد.

البخاري الجعفي، محمد بن إسماعيل أبو عبدالله (متوفاي٢٥٦هـ)، صحيح البخاري، ج ١، ص ٦٧، ح١٤٦، كتاب الوضوء، باب خُرُوجِ النِّسَاءِ إِلَي الْبَرَازِ و ج ٤، ص ١٧٨٠، ح٤٤٧٩، كتاب التفسير، باب قَوْلِهِ ( لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ و ج ٤، ص ١٨٠٠، ح٤٥١٧، كتاب النكاح، باب خُرُوجِ النِّسَاءِ لِحَوَائِجِهِنَّ، تحقيق د. مصطفي ديب البغا، ناشر: دار ابن كثير، اليمامة - بيروت، الطبعة: الثالثة، ١٤٠٧ - ١٩٨٧.

چه كسي به عمر اجازه داده است كه با مادران مؤمنين اين گونه اهانت آميز صحبت كند؟ مگر نه اين كه آنان نيز همانند ديگر انسان ها مجبور بودند براي انجام بعضي از امور زندگي بيرون بروند و طبق نص روايت، اين كار با اجازه نبي مكرم اسلام صورت گرفته بود.

آيا عمر بن الخطاب، غيرتش بيشتر از پيامبر بوده است؟

جالب اين است كه برخي از عالمان اهل تسنن، اين داستان را از مناقب عمر بن خطاب و آزردن امّ المؤمنين سوده را از فضائل بي نظير وي شمرده اند.

آلوسي مفسر مشهور اهل تسنن در اين باره مي نويسد:

وعد الشيعة ما وقع منه رضي الله تعالي عنه في خبر ابن جرير من المثالب قالوا: لما فيه من سوء الأدب وتخجيل سودة حرم رسول الله صلي الله عليه وسلم وإيذائها بذلك. وأجاب أهل السنة بعد تسليم صحة الخبر أنه رضي الله تعالي عنه رأي أن لا بأس بذلك لما غلب علي ظنه من ترتب الخير العظيم عليه....

شيعه، عمر را به جهت آنچه از او سر زده است ملامت مي كنند و از عيب هاي او برمي شمرند؛ چون اين حركت وي را بي ادبي به خانواده پيغمبر و خجالت كشيدن همسر رسول خدا (ص) و آزار او مي دانند.

اهل سنت پاسخ داده اند كه: بر فرض كه روايت درست باشد؛ ولي او فكر مي كرده است كه اين حركت صحيح و باعث بركات خواهد شد.

الآلوسي البغدادي، العلامة أبي الفضل شهاب الدين السيد محمود (متوفاي١٢٧٠هـ)، روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني، ج ٢٢، ص ٧٢، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت.

آري، احدي غير از عمر بن خطاب جرأت و توان چنين جسارتي را نداشت. كسي كه در زمان حيات نبي مكرم اسلام، همسران او را اذيت مي كند و با جملات اهانت آميز با آنان صحبت كرده و سبب شرمندگي آنان مي شود، پس از نبي مكرم و در زماني كه حكومت و قدرت در دست او است، آيا از اذيت خاندان رسول خدا صلي الله عليه وآله خودداري خواهد كرد؟

رفتار عمر با زنان در زمان حكومتش:

عمر بن خطاب كه خشونت جزء ذات وي شده و در وجود او نهفته بود، سخت گيري ها و رفتارهاي خشونت آميزش با زنان در زمان خلافتش شدت بيشتري گرفت؛ تا جائي كه اگر يكي از زنان مسلمان را احضار مي كرد، چنان ترس و وحشت او را فرامي گرفت كه حتي در مواردي فرزند در رحمشان را از شدت هيبت و خشونت عمر، سقط مي كردند.

در ذيل به چند نمونه اشاره مي كنيم:

١. سقط جنين از ترس عمر:

عبد الرزاق صنعاني در كتاب المصنف مي نويسد:

أَرْسَلَ عُمَرُ بنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلي امْرَأَةٍ مُغِيبَةٍ كَانَ يُدْخَلُ عَلَيْهَا، فَأَنْكَرَ ذالِكَ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَقِيلَ لَهَا: أَجِيبِي عُمَرَ، فَقَالَتْ: يَا وَيْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ! فَبَيْنَمَا هِيَ في الطَّرِيقِ فَزِعَتْ، فَضَرَبَهَا الطَّلْقُ، فَدَخَلَتْ دَارَاً فَأَلْقَتْ وَلَدَهَا، فَصَاحَ الصَّبِيُّ صَيْحَتَيْنِ ثُمَّ مَاتَ.

عمر زني را كه نزد وي رفت و آمد بود احضار كرد، آن زن پس از شنيدن خبر فرياد زد: واي بر من مرا با عمر چكار! در بين راه كه مي آمد ناگهان درد زايمان آن زن را فرا گرفت، واردخانه اي شد، فرزندش را به دنيا آورد؛ اما آن كودك دو بار فرياد زد و مرد.

الصنعاني، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفاي٢١١هـ)، المصنف، ج ٩، ص ٤٥٨، ح١٨٠١٠، باب من أفزعه السلطان، تحقيق حبيب الرحمن الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ.

قطعيت اين مطلب از ديدگاه عالمان اهل تسنن آن چنان بوده است كه حتي در كتاب هاي فقهي نيز به آن استناد كرده اند.

محيي الدين نووي در المجموع مي نويسد:

( فصل ) وان بعث السلطان إلي امرأة ذكرت عنده بسوء ففزعت فألقت جنينا ميتا وجب ضمانه لما روي ( أن عمر رضي الله عنه أرسل إلي امرأة مغيبة كان يدخل عليها، فقالت يا ويلها مالها ولعمر، فبينا هي في الطريق إذا فزعت فضربها الطلق، فألقت ولدا فصاح الصبي صيحتين ثم مات.

اگر از زني نزد حاكم و فرماندهي بدگويي كرده و وي را متهم كنند، سپس حاكم كسي را نزد وي به فرستد تا وي را احضار كنند و آن زن از ترس، فرزند در رحمش را سقط نمايد، بر حاكم است كه ديه وي را بپردازد؛ زيرا روايت شده است كه به عمر خبر دادند: زني مردان نزد وي رفت و آمد مي كنند، عمر كسي را مأمور كرد تا زن را احضار كند، هنگامي كه شنيد گفت: مرا با عمر چه كار؟ در بين راه كه مي آمد، از شدت ترس درد زايمان وي را گرفت و فرزندش را به دنيا آورد، طفل سقط شده دوبار فرياد زد و مرد.

و در ادامه مي نويسد:

( مسألة ) إذا بعث السلطان إلي امرأة ذكرت عنده بسوء وكانت حاملا ففزعت فأسقطت جنينها وجب علي الامام ضمانه. وقال أبو حنيفة لا يجب....

وقال أحمد: تجب الدية في المرأة أيضا لأنها نفس هلكت بارساله إليها فضمنها كجنينها، أو نفس هلكت بسببه فغرمها، كما لو ضربها فماتت.

اگر زني پيش حاكم و خليفه از كار زشت وي شكايت كنند، و آن زن باردار باشد و جنينش را سقط كند، بر امام مسلمين واجب است ديه وي را بپردازد، اين فتوا از ابوحنيفه است. و احمد پيشواي حنبليها گفته است: افزون بر طفل براي زن هم بايد ديه بدهند؛ چون حاكم او را احضار كرده است؛ پس ضامن حفظ زن هم هست؛ مانند آن كه زن را بزنند و او به ميرد.

النووي، أبي زكريا محيي الدين (متوفاي٦٧٦ هـ)، المجموع، ج ١٩، ص ١٢، ناشر: دار الفكر للطباعة والنشر والتوزيع، التكملة الثانية.

و نيز ابن قدامه مقدسي، فقيه مشهور حنابله مي نويسد:

( فصل ) إذا بعث السلطان إلي امرأة ليحضرها فأسقطت جنينا ميتا ضمنه لما روي أن عمر رضي الله عنه بعث إلي امرأة مغيبة كان يدخل عليها فقالت يا ويلها مالها ولعمر فبينا هي في الطريق إذا فزعت فضربها الطلق فألقت ولدا فصاح الصبي صيحتين فمات.

اگر حاكمي زني را احضار نمايد و آن زن جنينش را مرده به دنيا آورد، حاكم ضامن است....

المقدسي، عبد الله بن أحمد بن قدامة أبو محمد (متوفاي٦٢٠هـ)، المغني في فقه الإمام أحمد بن حنبل الشيباني، ج ٨، ص ٣٣٨، ناشر: دار الفكر - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤٠٥هـ.

همين مطلب را در كتاب الكافي في فقه ابن حنبل نيز آورده است:

المقدسي، عبد الله بن أحمد بن قدامة أبو محمد (متوفاي٦٢٠هـ)، الكافي في فقه الإمام المبجل أحمد بن حنبل، ج ٤، ص ٦٠، ناشر: المكتب الاسلامي - بيروت

بهوتي حنبلي نيز مي نويسد:

( ضمن السلطان ما كان بطلبه ابتداء ) أما الجنين فلما روي: أن عمر بعث إلي امرأة نفيسة مغنية كان رجل يدخل إليها فقالت: يا ويلها ما لها ولعمر؟ فبينما هي في الطريق إذ فزعت فضربها الطلق فألقت ولدا فصاح الصبي صيحتين ثم مات.

حاكم در برابر آن چه احضار مي كند ضامن است؛ اما در برابر جنين، از عمر روايت شده است كه....

البهوتي، منصور بن يونس بن إدريس (متوفاي١٠٥١هـ)، كشاف القناع عن متن الإقناع، ج ٦، ص ١٦، ناشر: تحقيق: هلال مصيلحي مصطفي هلال، دار الفكر - بيروت - ١٤٠٢هـ.

ابوإسحاق شيرازي نيز در كتاب المهذب به همين روايت استناد كرده است:

الشيرازي، إبراهيم بن علي بن يوسف أبو إسحاق (متوفاي٤٧٦هـ، المهذب في فقه الإمام الشافعي، ج ٢، ص ١٩٢، ناشر: دار الفكر - بيروت

٢. ادرار كردن زن، از ترس عمر:

عن إبراهيم قال: طاف عمر بن الخطاب في صفوف النساء، فوجد ريحا طيبة من رأس امرأة، فقال: لو أعلم أيتكن هي لفعلت ولفعلت، لتطيب إحداكن لزوجها، فإذا خرجت لبست أطمار (ثوب البالي) وليدتها (أمة).

قال: فبلغني أن المرأة لتي كانت تطيبت، بالت في ثيابها من الفرق (أي الخوف).

عمر در بين صف هاي بانوان عبور مي كرد، بوي خوشي از يكي از خانم ها به مشامش رسيد، گفت: اگر مي دانستم كه كدام زن خودش را خوشبو كرده است با وي چنين و چنان مي كردم، شما زنان بايد خودتان را براي همسرتان خوشبو كنيد و هنگام بيرون آمدن ازمنزل لباس هاي كهنه بپوشيد.

راوي مي گويد: شنيدم زني كه خود را خوشبو كرده بود، از ترس خودش را نجس كرده بود.

الصنعاني، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفاي٢١١هـ)، المصنف، ج ٤، ص ٣٧٤، ح ٨١١٧، باب من أفزعه السلطان، تحقيق حبيب الرحمن الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ.

٣. عمر، زناني را كه در خانه ام المؤمنين ميمونه جمع شده بودند، كتك زد:

عبدالرزاق صنعاني در المُصَنّف مي نويسد:

لَمَّا مَاتَ خَالِدُ بنُ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ اجْتَمَعَ في بَيْتِ مَيْمُونَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا نِسَاءٌ يَبْكِينَ، فَجَاءَ عُمَرُ وَمَعَهُ ابنُ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَمَعَهُ الدرَّةُ، فَقَالَ: يَا عَبْدَ اللَّهِ ادْخُلْ عَلي أُم المُؤْمِنِينَ فَأْمُرْهَا فَلْتَحْتَجِبْ، وَأَخْرِجْهُنَّ عَلَيَّ، فَجَعَلَ يُخْرِجُهُنَّ عَلَيْهِ وَهُوَ يَضْرِبُهُنَّ بِالدرَّةِ، فَسَقَطَ خِمَارُ امْرَأَةٍ مِنْهُنَّ، فَقَالُوا: يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ خِمَارُهَا فَقَالَ: دَعُوهَا، وََلاَ حُرْمَةَ لَهَا.

زماني كه خالد بن وليد (در زمان خلافت عمر) از دنيا رفت، زنان در خانه ميمونه همسر رسول خدا (ص) گردآمدند و بر وي گريه مي كردند، عمر تازيانه به دست همراه ابن عباس از راه رسيد و خطاب به ابن عباس گفت: يا عبدالله! بر امّ المؤمنين ميمونه وارد شو و او را امر كن حجاب بپوشد و بگو زناني كه در خانه جمع شده اند نزد من بيايند. ابن عباس مي گويد: زنان خارج شدند و عمر آن ها را با تازيانه مي زد، همين طور كه عمر زنان را مي زد، پوشش يكي از زنان افتاد، به عمر گفتند: پوشش (چادرش) از سرش افتاد (رهايش كن)، عمر گفت: شما را با او چكار؟ (پس از اين گريه ها) او احترامي ندارد.

الصنعاني، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفاي٢١١هـ)، المصنف، ج ٣، ص ٥٥٧، ح٦٦٨١، تحقيق حبيب الرحمن الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ.

٤. عمر، شبانه وارد خانه مردم مي شد و زنان را كتك مي زد:

أَنَّ عُمَرَ بن الخطاب رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ سَمِعَ نَوَّاحَةً بِالمَدِينَةِ لَيْلاً، فَأَتَي عَلَيْهَا فَدَخَلَ، فَفَرَّقَ النسَاءُ، فَأَدْرَكَ النَّائِحَةَ فَجَعَلَ يَضْرِبُهَا بِالدرَّةِ، فَوَقَعَ خِمَارُهَا، فَقَالُوا: شَعْرُهَا يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ فَقَالَ: أَجَلْ، فَلاَ حُرْمَةَ لَهَا.

شبي در مدينه صداي نوحه و گريه و زاري به گوش عمر بن خطاب رسيد، در پي صدا رفت و داخل خانه اي شد كه صدا از آنجا بيرون مي آمد، زنان را پراكنده كرد تا رسيد به زن نوحه خوان، آغاز كرد به تازيانه زدن او در اين هنگام روپوش (چادر) زن نوحه خوان از سرش افتاد، به عمر گفتند: روپوش او از سرش افتاد، گفت: آري وليكن اين زن احترامي ندارد.

الصنعاني، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفاي٢١١هـ)، المصنف، ج ٣، ص ٥٥٧، ح٦٦٨٢، تحقيق حبيب الرحمن الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ.

آيا حاكم اسلامي، حق دارد كه بدون اجازه وارد خانه مردم بشود؟ با اين كه خداوند مي فرمايد:

يَأَيهَُّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لا تَدْخُلُواْ بُيُوتًا غَيرَْ بُيُوتِكُمْ حَتيَ تَسْتَأْنِسُواْ وَ تُسَلِّمُواْ عَليَ أَهْلِهَا ذَالِكُمْ خَيرٌْ لَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُون .

فَإِن لَّمْ تجَِدُواْ فِيهَا أَحَدًا فَلا تَدْخُلُوهَا حَتيَ يُؤْذَنَ لَكمُ ْ وَ إِن قِيلَ لَكُمُ ارْجِعُواْ فَارْجِعُواْ هُوَ أَزْكيَ لَكُمْ وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيم . النور / ٢٧ و ٢٨.

اي افرادي كه ايمان آورده ايد! در خانه هايي غير از خانه خود وارد نشويد تا اجازه بگيريد و بر اهل آن خانه سلام كنيد اين براي شما بهتر است شايد متذكّر شويد!. و اگر كسي را در آن نيافتيد، وارد نشويد تا به شما اجازه داده شود و اگر گفته شد: «بازگرديد!» بازگرديد، اين براي شما پاكيزه تر است و خداوند به آنچه انجام مي دهيد آگاه است!.

معلوم مي شود كه وارد شدن به خانه ديگران و تعرض به زنان خانه، از كارهاي هميشگي عمر بن خطاب بوده است و تنها خانه فاطمه نبود كه او به زور واردش شده است. و فاطمه زهرا سلام الله عليها، تنها زني نيست كه عمر او را كتك زده باشد.

٥. عمر، به خانه عائشه هجوم آورد:

نميري در تاريخ المدينه و طبري در تاريخش مي نويسند:

حدثني يونس قال أخبرنا ابن وهب قال أخبرنا يونس بن يزيد عن ابن شهاب قال حدثني سعيد بن المسيب قال لما توفي أبو بكر رحمه الله أقامت عليه عائشة النوح فأقبل عمر بن الخطاب حتي قام ببابها فنهاهن عن البكاء علي أبي بكر فأبين أن ينتهين فقال عمر لهشام بن الوليد ادخل فأخرج إلي ابنة أبي قحافة أخت أبي بكر فقالت عائشة لهشام حين سمعت ذلك من عمر إني أحرج عليك بيتي فقال عمر لهشام ادخل فقد أذنت لك فدخل هشام فأخرج أم فروة أخت أبي بكر إلي عمر فعلاها الدرة فضربها ضربات فتفرق النوح حين سمعوا ذلك.

از سعيد بن مسيب نقل شده است كه گفت: ابوبكر از دنيا رفت، عائشه به عزاداري و گريه پرداخت، عمر درِ خانه عائشه آمد و زنان را از گريه و عزاداري نهي كرد؛ ولي زن ها گوش نكردند، عمر به هشام بن وليد دستور داد تا وارد خانه شود و خواهر ابوبكر را بيرون بياورد. عائشه هنگامي كه سخن عمر را شنيد به هشام گفت: من بر خانه ام از تو سزاوارترم، عمر به هشام گفت: به تو اجازه مي دهم داخل خانه شوي، هشام داخل خانه شد و امّ فروه خواهر ابوبكر را بيرون آورد و نزد عمر برد، عمر تازيانه را به حركت در آورد و ضرباتي چند بر پيكرش نواخت، زنان هنگامي كه اين خبر را شنيدند، متفرق شدند.

النميري البصري، أبو زيد عمر بن شبة (متوفاي٢٦٢هـ)، تاريخ المدينة المنورة، ج ١، ص ٣٥٨، تحقيق علي محمد دندل وياسين سعد الدين بيان، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت - ١٤١٧هـ-١٩٩٦م؛

الطبري، أبي جعفر محمد بن جرير (متوفاي٣١٠)، تاريخ الطبري، ج ٢، ص ٣٥٠، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت؛

تصحيح سند روايت:

سعيد بن مسيب: ابن حجر در باره او مي گويد:

أحد العلماء الأثبات الفقهاء الكبار من كبار الثانية اتفقوا علي أن مرسلاته أصح المراسيل وقال ابن المديني لا أعلم في التابعين أوسع علما منه.

او يكي از فقيهان بزرگ واز طبقه دوم است، علما اتفاق كرده اند كه اخبار مرسل او صحيح ترين است، ابن مديني گفته است: از تابعاني است كه در وسعت علم و دانش از او بهتر نديدم.

تقريب التهذيب، ابن حجر، ج ١، ص ٢٤١، رقم: ٢٣٩٦.

ابن شهاب (محمد بن مسلم الزهري) ابن ججر در باره او مي گويد:

الفقيه الحافظ متفق علي جلالته وإتقانه وهو من رؤوس الطبقة الرابعة.

دانشمندي فقيه است كه بر بزرگي مقام واستواري او اتفاق شده واز بزرگان طبقه چهارم است.

تقريب التهذيب، ابن حجر، ج ١، ص ٥٠٦، رقم ٦٢٩٦.

يونس بن يزيد: از راويان بخاري، مسلم و بقيه صحاح سته اهل سنت است.

ذهبي در باره او مي گويد:

يونس بن يزيد الأيلي، أحد الأثبات، عن الزهري، والقاسم، وعكرمة...

الكاشف في معرفة من له رواية في كتب الستة، الذهبي، ج ٢، ص ٤٠٤، ٦٤٨٠.

ابن وهب (عبد الله بن وهب بن مسلم القرشي مولاهم الفهري، ابومحمد المصري الفقيه) از راويان بخاري مسلم و بقيه صحاح سته.

ابن حجر در باره او مي گويد:

عبد الله بن وهب بن مسلم القرشي مولاهم أبو محمد المصري الفقيه ثقة حافظ عابد.

تقريب التهذيب، ابن حجر، ج ١، ص ٣٢٨، رقم: ٣٦٩٤.

يونس (يونس بن عبد الأعلي بن ميسرة).

ذهبي در باره او مي نويسد:

يونس بن عبد الأعلي أبو موسي الصدفي، أحد الأئمة... ثقة محدث مقرئ من العقلاء النبلاء.

الكاشف في معرفة من له رواية في كتب الستة، الذهبي، ج ٢ ص ٤٠٣، رقم: ٦٤٧١.

چگونه عمر بن خطاب به خود اجازه مي دهد كه به زور وارد خانه رسول خدا شود و زنان مسلمان را كتك بزند؟ با اين كه خداوند مي فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُم ... احزاب / ٥٣.

اي افرادي كه ايمان آورده ايد! در خانه هاي پيامبر داخل نشويد؛ مگر به شما اجازه داده شود.

آيا كسي كه از همسر رسول خدا حيا نمي كند و به زور وارد خانه او مي شود، مي توان انتظار داشت كه در زمان حمله به خانه دختر رسول خدا، خجالت بكشد و به زور وارد نشود؟

٦. عمر، خواهر ابوبكر را كتك زد:

ابن سعد در الطبقات الكبري و ابن اثير در تاريخش مي نويسند:

لما تُوُفيَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَقَامَتْ عَائِشَةُ عَلَيْهِ النَّوْحَ فَبَلَغَ عُمَرُ فَنَهَاهَا عَنِ النَّوْحِ عَلاي أَبِي بَكْرٍ، فَأَبَيْنَ أَنْ يَنْتَهَينَ، فَقَالَ لِهَشام بن الْوَلِيدِ: أُخْرُجْ إِلاي ابنَةِ أَبِي قُحَافَةَ فَعَلاَهَا بِالدُّرَّةِ ضَرَبَاتِ، فَتَفَرَّقَ النَّوَائِحُ حِينَ سَمِعْنَ ذالِكَ، فَقَالَ: تُرِدْنَ أَنْ يُعَذَّبَ أَبُو بَكْرٍ بِبُكَائِكُنَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ: إِنَّ الميتَ يُعَذبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ.

از سعيد بن مسيب نقل شده است كه گفت: هنگامي كه ابوبكر مُرد، عائشه مجلس عزاداري برپا كرد، عمر اين خبر را شنيد و زنان را از گريه و عزاداري نهي كرد؛ اما آنان توجهي نكردند، به هشام بن وليد گفت: دختر ابوقحافه (خواهر ابوبكر) را نزد من بياور، هنگامي كه آمد، چندين ضربه بر بدنش زد، زناني كه عزاداري مي كردند، با شنيدن اين خبر متفرق شدند.

الزهري، محمد بن سعد بن منيع أبو عبدالله البصري (متوفاي٢٣٠هـ)، الطبقات الكبري، ج ٣، ص ٢٠٨، ناشر: دار صادر - بيروت.

الجزري، عز الدين بن الأثير أبي الحسن علي بن محمد (متوفاي٦٣٠هـ) الكامل في التاريخ، ج ٢، ص ٢٦٧، تحقيق عبد الله القاضي، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة الثانية، ١٤١٥هـ.

ابن حجر پس از تصريح به صحيح بودن سند اين روايت مي نويسد:

وصله ابن سعد في الطبقات بإسناد صحيح من طريق الزهري عن سعيد بن المسيب قال لما توفي أبو بكر أقامت عائشة عليه النوح فبلغ عمر فنهاهن فأبين فقال لهشام بن الوليد أخرج إلي بيت أبي قحافة يعني أم فروة فعلاها بالدرة ضربات فتفرق النوائح حين سمعن بذلك ووصله إسحاق بن راهويه في مسنده من وجه آخر عن الزهري وفيه فجعل يخرجهن امرأة امرأة وهو يضربهن بالدرة.

ابن سعد در طبقاتش به سند صحيح از سعيد بن مسيب نقل مي كند كه گفت: هنگامي كه ابوبكر از دنيا رفت، عائشه مجلس عزاداري برپا كرد، خبر به عمر رسيد، آنان را از گريه و عزاداري منع كرد؛ ولي زن ها نپذيرفتند. عمر به هشام بن وليد گفت: برو داخل خانه و امّ فروه را بيرون بياور!!! هنگامي كه هشام وارد خانه شد، ضرباتي با تازيانه بر بدن امّ فروه نواخت كه بقيه زن ها گريختند. اسحاق بن راهويه به شكل ديگري اين قصه را نقل كرده است و در آخرش مي گويد: زنان را يكي پس از ديگري از خانه ابوبكر بيرون مي آوردند و عمر آنان را با تازيانه مي زد.

العسقلاني الشافعي، أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل (متوفاي٨٥٢ هـ)، فتح الباري شرح صحيح البخاري، ج ٥، ص ٧٤، تحقيق: محب الدين الخطيب، ناشر: دار المعرفة - بيروت.

محمد بن اسماعيل بخاري نيز اين روايت را نقل كرده است؛ اما همانند هميشه، دست هاي امانت دارش روايت را تحريف و طوري نقل كرده است كه به آبروي خليفه برنخورد.

وَقَدْ أَخْرَجَ عُمَرُ أُخْتَ أَبِي بَكْر حِينَ نَاحَتْ.

صحيح البخاري، ج ٣، ص ٩١ و ج ٨، ص ١٢٧، ح قبل رقم ٢٤٢٠.

عمر، خواهر ابوبكر را هنگامي كه گريه مي كرد، از خانه بيرون آورد.

البخاري الجعفي، محمد بن إسماعيل أبو عبدالله (متوفاي٢٥٦هـ)، صحيح البخاري، ج ٢، ص ٨٥٢ و ج ٦، ص ٢٦٤٠، بَاب إِخْرَاجِ الْخُصُومِ وَأَهْلِ الرِّيَبِ من الْبُيُوتِ بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ، تحقيق د. مصطفي ديب البغا، ناشر: دار ابن كثير، اليمامة - بيروت، الطبعة: الثالثة، ١٤٠٧ - ١٩٨٧.

ابن جوزي پس از نقل روايت، اين گونه توجيه مي كند كه چون عمر زورش به عايشه نمي رسيد، خواهر ابوبكر را كتك زد!!!

قلت: ابنة أبي قحافة هي أم فروة أخت أبي بكر، فلما لم يمكنه أن يكلم عائشة هيبة لها واحتراما، أدب هذه.

ابن الجوزي، أبو الفرج عبد الرحمن بن علي بن محمد (متوفاي ٥٩٧ هـ)، كشف المشكل من حديث الصحيحين، ج ١، ص ٥٩، تحقيق: علي حسين البواب، ناشر: دار الوطن - الرياض - ١٤١٨هـ - ١٩٩٧م.

٧. خواهر ابوبكر، نخستين كسي كه طعم تازيانه عمر را چشيد:

ابن أبي الحديد معتزلي مي نويسد:

وأول من ضرب عمر بالدرة أم فروة بنت أبي قحافة، مات أبو بكر فناح النساء عليه، وفيهن أخته أم فروة، فنهاهن عمر مرارا، وهن يعاودن، فأخرج أم فروة من بينهن، وعلاها بالدرة فهربن وتفرقن.

كان يقال: درة عمر أهيب من سيف الحجاج. وفي الصحيح أن نسوة كن عند رسول الله صلي الله عليه وآله قد كثر لغطهن، فجاء عمر فهربن هيبة له، فقال لهن: يا عديات أنفسهن! أتهبنني ولا تهبن رسول الله! قلن: نعم، أنت أغلظ وأفظ.

نخستين كسي كه عمر او را با تازيانه زد، امّ فروه دختر ابوقحافه بود، ابوبكر مرده بود و زن ها براي او گريه مي كردند كه در ميان آن ها امّ فروه خواهر ابوبكر نيز بود. عمر آن ها را چندين بار منع كرد؛ ولي آن ها توجه نكردند. عمر، امّ فروه را از ميان زن ها خارج كرد و با تازيانه بر سر او زد، زنان ديگر ترسيدند و متفرق شدند.

در مقام تشبيه گفته مي شد: تازيانه عمر وحشتناكتر از شمشير حجاج بود، در خبر صحيح آمده است: سر و صداي زناني كه خدمت پيامبر (ص) بودند، زياد شده بود، هنگامي كه عمر آمد از ترس وي همه گريختند، به آنان گفت: اي افرادي كه به خودتان رحم نمي كنيد، آيا از من مي ترسيد و از رسول خدا (ص) نه؟ گفتند: آري، تو خشن و تند خو هستي.

إبن أبي الحديد المدائني المعتزلي، أبو حامد عز الدين بن هبة الله بن محمد بن محمد (متوفاي٦٥٥ هـ)، شرح نهج البلاغة، ج ١، ص ١١٤، تحقيق محمد عبد الكريم النمري، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت / لبنان، الطبعة: الأولي، ١٤١٨هـ - ١٩٩٨م.

٨. عمر، فرزندش را به خاطر پوشيدن لباس زيبا كتك زد:

خشونت هاي عمر منحصر به زنان نمي شد؛ بلكه حتي كودكان خردسال نيز طعم تازيانه معروف عمر را چشيده اند.

معمر بن راشد در الجامع، عبد الرزاق صنعاني در المصنف و جلال الدين سيوطي در تاريخ الخلفاء مي نويسند:

دَخَلَ ابنٌ لِعُمَرَ بنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا عَلَيهِ وَقَدْ تَرَجَّلَ وَلَبِسَ ثِيَابَاً حِسَانَاً، فَضَرَبَهُ عُمَرُ بِالدرَّةِ حَتَّي أَبْكَاهُ، فَقَالَتْ لَهُ حَفْصَةُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا: لَمْ يَكُنْ فَاحِشاً، لِمَ ضَرَبْتَهُ؟ قَالَ: رَأَيْتُهُ قَدْ أَعْجَبَتْهُ نَفْسُهُ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أُصَغرَهَا إِلَيْهِ.

از عكرمه بن خالد نقل شده است كه گفت: پسر عمر نزد پدرش رفت؛ در حالي كه لباس زيبا و خوبي پوشيده بود، عمر آن قدر او را با تازيانه زد تا به گريه افتاد، حفصه گفت: او كه كار بدي نكرده، چرا او را كتك مي زني؟ عمر گفت: احساس كردم كه از پوشيدن لباس دچار غرور شده است و خواستم غرورش را بشكنم.

الأزدي، معمر بن راشد (متوفاي١٥١هـ، الجامع، ج ١٠، ص ٤١٦، تحقيق: حبيب الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ؛

الصنعاني، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفاي٢١١هـ)، المصنف، ج ١٠، ص ٤١٦، تحقيق حبيب الرحمن الأعظمي، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت، الطبعة: الثانية، ١٤٠٣هـ؛

السيوطي، عبد الرحمن بن أبي بكر (متوفاي٩١١هـ)، تاريخ الخلفاء، ج ١، ص ١٤٢، تحقيق: محمد محي الدين عبد الحميد، ناشر: مطبعة السعادة - مصر، الطبعة: الأولي، ١٣٧١هـ - ١٩٥٢م.

اين كودك خردسال چه گناهي كرده بود كه اين چنين مورد ضرب و شتم عمر قرار مي گيرد؟ آيا لباس نو پوشيدن نوجوان حرام است؟ آيا يك كودك حق ندارد لباس نو به پوشد و خوشحال باشد؟

٩. عمر، زنش را نيمه شب كتك زد:

با اين كه در روايت هاي بسياري خوشرفتاري و آسان گرفتن بر اهل و عيال سفارش شده و نبي مكرم اسلام صلي الله عليه وآله نيز همواره با اهل و عيالش رفتار شايسته داشته است؛ اما متأسفانه عمر بن خطاب كه خود را جانشين رسول خدا صلي الله عليه وآله مي دانست، بر خلاف اين سيره الهي، با اهل و عيالش رفتار خشونت آميز داشت و همواره آن ها را به هر بهانه اي كتك مي زد.

عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ ضِفْتُ عُمَرَ لَيْلَةً فَلَمَّا كَانَ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ قَامَ إِلَي امْرَأَتِهِ يَضْرِبُهَا فَحَجَزْتُ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَوَي إِلَي فِرَاشِهِ قَالَ لِي يَا أَشْعَثُ احْفَظْ عَنِّي شَيْئًا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ،صلي الله عليه وسلم، «لاَ يُسْأَلُ الرَّجُلُ فِيمَ يَضْرِبُ امْرَأَتَهُ وَلاَ تَنَمْ إِلاَّ عَلَي وِتْرٍ». وَنَسِيتُ الثَّالِثَةَ

از اشعث بن قيس نقل شده است كه گفت: شبي مهمان عمر بودم، نيمه هاي شب عمر از جايش حركت كرد و زنش را كتك مي زد! بين آن دو قرار گرفته و مانع شدم. هنگامي كه عمر به رختخوابش برگشت، گفت: اي اشعث! سخني از من بشنو كه از رسول خدا (ص) شنيده ام: كسي كه همسرش را مي زند از وي نمي پرسند كه چرا او را كتك زدي؟ و هميشه پس از خواندن نماز وتر بخواب؛ ولي سومي را فراموش كردم.

القزويني، محمد بن يزيد أبو عبدالله (متوفاي٢٧٥هـ)، سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٦٣٩ ح١٩٨٦، بَاب ضَرْبِ النِّسَاءِ، تحقيق محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار الفكر - بيروت.

احمد بن حنبل نيز روايت را همانند قبل نقل كرده و مي نويسد:

عَنِ الْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ ضِفْتُ عُمَرَ فَتَنَاوَلَ امْرَأَتَهُ فَضَرَبَهَا وَقَالَ يَا أَشْعَثُ احْفَظْ عَنِّي ثَلاثًا حَفِظْتُهُنَّ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لا تَسْأَلْ الرَّجُلَ فِيمَ ضَرَبَ امْرَأَتَهُ وَلا تَنَمْ إِلا عَلَي وَتْرٍ وَنَسِيتُ الثَّالِثَةَ.

الشيباني، أحمد بن حنبل أبو عبدالله (متوفاي٢٤١هـ)، مسند أحمد بن حنبل، ج ١، ص ٢٠، ح١٢٢، باب مسند عمر بن الخطاب، ناشر: مؤسسة قرطبة - مصر؛

المقدسي الحنبلي، أبو عبد الله محمد بن عبد الواحد بن أحمد (متوفاي٦٤٣هـ)، الأحاديث المختارة، ج ١، ص ١٨٩، تحقيق عبد الملك بن عبد الله بن دهيش، ناشر: مكتبة النهضة الحديثة - مكة المكرمة، الطبعة: الأولي، ١٤١٠هـ؛

المزي، يوسف بن الزكي عبدالرحمن أبو الحجاج (متوفاي٧٤٢هـ)، تهذيب الكمال، ج ١٨، ص ٣١، تحقيق: د. بشار عواد معروف، ناشر: مؤسسة الرسالة - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤٠٠هـ - ١٩٨٠م؛

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، تفسير القرآن العظيم، ج ١، ص ٤٩٣، ناشر: دار الفكر - بيروت - ١٤٠١هـ.

حاكم نيشابوري نيز روايت را اين گونه نقل مي كند:

عن الأشعث بن قيس قال تضيفت عمر بن الخطاب رضي الله عنه فقام في بعض الليل فتناول امرأته فضربها ثم ناداني يا أشعث قلت لبيك قال احفظ عني ثلاثا حفظتهن عن رسول الله صلي الله عليه وآله لا تسأل الرجل فيم يضرب امرأته ولا تسأله عمن يعتمد من إخوانه ولا يعتمدهم ولا تنم الا علي وتر.

هذا حديث صحيح الاسناد ولم يخرجاه.

اشعث بن قيس مي گويد: بر عمر بن خطاب ميهمان شدم، در قسمتي از شب نزد همسرش رفت و وي را كتك زد، سپس مرا صدا زد و گفت: سه چيز را از من بياموز كه آن را از رسول خدا (ص) شنيده ام: ١. از كسي كه همسرش را مي زند، نبايد پرسيد؛ ٢. و نبايد پرسيد كه به چه كسي اعتماد دارد و به چه كسي نه؛ ٣. و نخواب مگر پس از خواندن نماز وتر.

النيسابوري، محمد بن عبدالله أبو عبدالله الحاكم (متوفاي٤٠٥ هـ)، المستدرك علي الصحيحين، ج ٤، ص ١٩٤، تحقيق: مصطفي عبد القادر عطا، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤١١هـ - ١٩٩٠م.

بدون شك، مطلبي كه عمر بن خطاب به رسول خدا صلي الله عليه وآله نسبت مي دهد، واقعيت ندارد؛ چرا كه كتك زدن و بد رفتاري با همسر، با روح اسلام و حتي با عقل و فطرت انسان در تضاد است. دين مبين اسلام براي زن ارزش ويژه اي قائل است و هرگز كتك زدن زن را جايز نمي داند. و نيز حتي يك روايت ضعيف وجود ندارد كه رسول خدا صلي الله عليه وآله زنانش را زده باشد و يا حتي با آن ها با خشونت رفتار كرده باشد و حتي روايات بسياري در منابع شيعه و سني وجود دارد كه رسول خدا همواره با خانواده خود مهربان و خوشرفتارترين شخص نسبت به همسران خود بود. ابن مجاه به نقل از رسول خدا صلي الله عليه وآله نقل مي كند كه آن حضرت فرمود:

خَيْرُكُمْ خَيْرُكُمْ لِأَهْلِهِ وأنا خَيْرُكُمْ لِأَهْلِي.

بهترين شما كسي است كه با خانواده اش بهترين باشد و من براي خانواده ام بهترينم.

القزويني، محمد بن يزيد أبو عبدالله (متوفاي٢٧٥هـ)، سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٦٣٦، ح ١٩٧٧، بَاب حُسْنِ مُعَاشَرَةِ النِّسَاءِ، تحقيق محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار الفكر - بيروت.

همچنين فرمود:

خِيَارُكُمْ خِيَارُكُمْ لِنِسَائِهِمْ.

بهترين شما كسي است كه نسبت به همسرانشان بهترين باشد.

القزويني، محمد بن يزيد أبو عبدالله (متوفاي٢٧٥هـ)، سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٦٣٦، ح ١٩٧٨، بَاب حُسْنِ مُعَاشَرَةِ النِّسَاءِ، تحقيق محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار الفكر - بيروت.

أنس بن مالك كه سال ها خادم رسول خدا صلي الله عليه وآله بوده است در باره اخلاق و رفتار آن حضرت با خانواده مي گويد:

مَا رَأَيْتُ أَحَدًا كَانَ أَرْحَمَ بِالْعِيَالِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلي الله عليه وسلم.

هيچ كسي را مهربانتر از رسول خدا با خانواده اش نديدم.

النيسابوري، مسلم بن الحجاج أبو الحسين القشيري (متوفاي٢٦١هـ)، صحيح مسلم، ج ٤، ص ١٨٠٨، ح٢٣١٦، بَاب رَحْمَتِهِ (ص) الصِّبْيَانَ وَالْعِيَالَ وَتَوَاضُعِهِ وَفَضْلِ ذلك، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت.

از عايشه نقل شده است كه گفت:

عن عَائِشَةَ قالت ما ضَرَبَ رسول اللَّهِ صلي الله عليه وسلم شيئا قَطُّ بيده ولا امْرَأَةً ولا خَادِمًا.

رسول خدا (ص) هرگز چيزي را با دست خود نزد و هيچ خادم و زني را كتك نزد.

النيسابوري، مسلم بن الحجاج أبو الحسين القشيري (متوفاي٢٦١هـ)، صحيح مسلم، ج ٤، ص ١٨١٤، ح٢٣٢٨، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت.

١٠. دختر ابوبكر دوست نداشت با عمر ازدواج كند:

اخلاق تند و رفتار خشن عمر با خانواده اش آن قدر مشهور شده بود كه كسي دوست نداشت با وي ازدواج نمايد؛ تا جايي كه همين اخلاق تند، او را در بسياري از خواستگاري ها با شكست مواجه كرده است.

طبري و ابن أثير، دو تاريخ نويس معروف اهل سنت مي نويسند:

وخطب أم كلثوم ابنة أبي بكر الصديق إلي عائشة فقالت أم كلثوم: لا حاجة لي فيه إنه خشن العيش شديد علي النساء.

عمر بن خطاب ابتدا به خواستگاري امّ كلثوم دختر ابوبكر رفت، عايشه اين پيشنهاد را با خواهرش مطرح كرد. در پاسخ گفت: مرا با او كاري نيست. عايشه گفت: آيا اميرالمؤمنين را نمي خواهي؟ گفت: آري نمي خواهم، او در زندگي سخت و خشن و با زنان تندخو و بد رفتار است.

الطبري، أبي جعفر محمد بن جرير (متوفاي٣١٠)، تاريخ الطبري، ج ٢، ص ٥٦٤، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت؛

الأندلسي، احمد بن محمد بن عبد ربه (متوفاي: ٣٢٨هـ)، العقد الفريد، ج ٦، ص ٩٨، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت / لبنان، الطبعة: الثالثة، ١٤٢٠هـ - ١٩٩٩م؛

الجزري، عز الدين بن الأثير أبي الحسن علي بن محمد (متوفاي٦٣٠هـ) الكامل في التاريخ، ج ٢، ص ٤٥٠، تحقيق عبد الله القاضي، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة الثانية، ١٤١٥هـ .

همچنين مقريزي و ابوالفرج اصفهاني مي نويسند كه مغيرة بن شعبة به عمر گفت:

إلا إنك يا أمير المؤمنين رجل شديد الخلق علي أهلك، وهذه صبية حديثة السن، فلا تزال تنكر عليها الشئ فتضربها، فتصيح، فيغمك ذلك، وتتألم له عائشة...

تو اي اميرمؤمنان، مردي سخت گير و بد اخلاق نسبت به خانواده ات هستي و امّ كلثوم دختر خردسالي است، مي ترسم به زور چيزي از او بخواهي و او اطاعت نكند و تو او را كتك بزني، داد و فرياد بزند و تو را ناراحت كند و عايشه نيز از اين عمل غمگين شود...

عمر با شنيدن سخنان مغيره، سخن او را تأييد و دست از خواستگاري برداشت.

الأصبهاني، أبو الفرج (متوفاي٣٥٦هـ)، الأغاني، ج ١٦، ص ١٠٣، تحقيق: علي مهنا وسمير جابر، ناشر: دار الفكر للطباعة والنشر - لبنان.

المقريزي، تقي الدين أحمد بن علي بن عبد القادر بن محمد متوفاي٨٤٥ هـ) إمتاع الأسماع بما للنبي صلي الله عليه وسلم من الأحوال والأموال والحفدة والمتاع، ج٦، ص٢٠٧، تحقيق وتعليق: محمد عبد الحميد النميسي ناشر: دار الكتب العلمية ـ بيروت، الطبعة الأولي، ١٤٢٠ هـ - ١٩٩٩ م.

ابن عبد البر نيز مي نويسد:

خطب عمر بن الخطاب أم كلثوم بنت أبي بكر إلي عائشة فأطمعته وقالت أين المذهب بها عنك فلما ذهبت قالت الجارية تزوجيني عمر وقد عرفت غيرته وخشونة عيشه والله لئن فعلت لأخرجن إلي قبر رسول الله صلي الله عليه وسلم ولأصيحن به.

عمر، امّ كلثوم دختر ابوبكر را از عايشه خواستگاري كرد، عايشه او را اميدوار كرد و به امّ كلثوم گفت، رأي تو در اين باره چيست؟ امّ كلثوم گفت: تو مرا به ازدواج عمر در مي آوري؛ در حالي كه مي داني او در زندگي چه قدر سخت گير و خشن است؛ به خدا اگر اين كار را انجام دهي، من كنار قبر رسول خدا خواهم رفت وفرياد خواهم زد.

القرطبي، يوسف بن عبد الله بن محمد بن عبد البر (متوفاي٤٦٣ هـ)، الاستيعاب في معرفة الأصحاب، ج ٤، ص ١٨٠٧، تحقيق: علي محمد البجاوي، ناشر: دار الجيل - بيروت، الطبعة: الأولي، ١٤١٢هـ.

البته همين ازدواج اتفاق افتاد و خليفه دوم بدون توجه به مخالفت هاي دختر ابوبكر و عائشه با او ازدواج كرد كه اين مطلب را ما در مقاله بررسي شبهه ازدواج ام كلثوم با عمر بررسي كرده ايم .

١١. عمر، عبوس وارد خانه شده و عبوس خارج مي شد:

بلاذري در انساب الأشراف، طبري، ابن أثير و ابن كثير در تاريخشان مي نويسند:

وخطب أم أبان بنت عتبة بن ربيعة فكرهته وقالت يغلق بابه ويمنع خيره ويدخل عابسا ويخرج عابسا.

عمربن خطاب از «ام ابان بنت عتبه» خواستگاري كرد آن دختر نمي پذيرفت و مي گفت: در خانه اش را مي بندد، خيرش به كسي نمي رسد، عبوس مي آيد و عبوس مي رود.

البلاذري، أحمد بن يحيي بن جابر (متوفاي٢٧٩هـ)، أنساب الأشراف، ج ٣، ص ٢٦٠؛

الطبري، أبي جعفر محمد بن جرير (متوفاي٣١٠)، تاريخ الطبري، ج ٢، ص ٥٦٤، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت؛

الآبي، أبو سعد منصور بن الحسين (متوفاي٤٢١هـ)، نثر الدر في المحاضرات، ج ٤، ص ٤٣، : تحقيق: خالد عبد الغني محفوط، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت /لبنان، الطبعة: الأولي، ١٤٢٤هـ - ٢٠٠٤م؛

الجزري، عز الدين بن الأثير أبي الحسن علي بن محمد (متوفاي٦٣٠هـ) الكامل في التاريخ، ج ٢، ص ٤٥١، تحقيق عبد الله القاضي، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت، الطبعة الثانية، ١٤١٥هـ؛

القرشي الدمشقي، إسماعيل بن عمر بن كثير أبو الفداء (متوفاي٧٧٤هـ)، البداية والنهاية، ج ٧، ص ١٣٩، ناشر: مكتبة المعارف - بيروت.

١٢. عمر و ازدواج اجباري با عاتكه:

محمد بن سعد در الطبقات الكبري مي نويسد:

أَنَّ عَاتِكَةَ بِنْتَ زَيْدٍ كَانَتْ تَحْتَ عَبْدِ اللَّهِ بنِ أَبي بَكْرٍ، فَمَاتَ عَنْهَا وَاشْتَرَطَ عَلَيْهَا أَلاَّ تَزَوَّجَ بَعْدَهُ، فَتَبَتَّلَتْ وَجَعَلَتْ لاَ تَزَوَّجُ، وَجَعَلَ الرجَالُ يَخْطِبُونَهَا وَجَعَلَتْ تَأْبَي، فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لِوَلِيهَا: اذْكُرْنِي لَهَا، فَذَكَرَهُ لَهَا فَأَبَتْ عَلي عُمَرَ أَيْضَاً، فَقَالَ عُمَرُ: زَوجْنِيهَا: فَزَوَّجَهُ إِيَّاهَا، فَأَتَاهَا عُمَرُ فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَعَارَكَهَا حَتَّي غَلَبَهَا عَلي نَفْسِهَا فَنَكَحَهَا، فَلَمَّا فَرَغَ قَالَ: أُفَ أُفَ أُفَ، أَفَّفَ بها ثُمَّ خَرَجَ مِنْ عِنْدِهَا وَتَرَكَهَا لاَ يَأْتِيهَا، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ مَوْلاَةً لَهَا أَنْ تَعَالَ فَإِني سَأَتَهِيَّأُ لَكَ.

علي بن زيد مي گويد: عاتكه دختر زيد، همسر عبد الله بن ابوبكر بود، و عبد الله با او شرط كرده بود كه اگر او مُرد، شوهر نكند. عاتكه پس از مرگ عبد الله بدون شوهر مانده بود و هر كس از وي خواستگاري مي كرد، نمي پذيرفت، عمر به كسي كه ولايت بر عاتكه داشت گفت كه براي من از او خواستگاري كن، آن زن عمر را نيز قبول نكرد. عمر به سرپرست او گفت: تو او را به همسري من دربياور. مراسم ازدواج انجام شد، عمر بر او وارد و با وي درگير شد تا سرانجام با زور با وي همبستر شد. هنگامي كه كارش تمام شد، عاتكه با اظهار نفرت چندين مرتبه گفت: اُف اُف... سپس عمر خارج شد و نزد وي بازنگشت تا آن كه عاتكه كنيزش را فرستاد و به عمر گفت: بيا من در اختيار تو هستم.

الزهري، محمد بن سعد بن منيع أبو عبدالله البصري (متوفاي٢٣٠هـ)، الطبقات الكبري، ج ٨، ص ٢٦٥، ناشر: دار صادر - بيروت.

١٣. عمر، كنيز ها را كتك مي زد و اجازه نمي داد كه حجاب داشته باشند:

رفتار عمر با كنيزان نيز خشن و تند بوده است؛ تا جايي كه هر وقت مي ديد يكي از آن ها مقنعه پوشيده است، آن قدر او را كتك مي زد تا مقنعه از سرش مي افتاد.

سرخسي، از عالمان مشهور حنفي مذهب در كتاب المبسوط مي نويسد:

وكان عمر رضي الله عنه إذا رأي أمة متقنعة علاها بالدرة وقال القي عنك الخمار يا دفار وقال عمر رضي الله عنه ان الأمة ألقت قرونها من وراء الجدار أي لا تتقنع.

قال أنس رضي الله عنه كن جواري عمر رضي الله عنه يخد من الضيفان كاشفات الرؤس مضطربات البدن ولان الأمة تحتاج إلي الخروج لحوائج مولاها وإنما تخرج في ثياب مهنتها وحالها مع جميع الرجال في معني البلوي بالنظر والمس كحال الرجل في ذوات محارمه ولا يحل له أن ينظر إلي ظهرها وبطنها كما في حق ذوات المحارم.

عمر هنگامي كه كنيزي را مي ديد كه روسري بر سر دارد، او را با تازيانه مي زد و مي گفت آن را از سرت بردار و مي گفت: كنيز نبايد روسري بر سر كند.

أنس مي گويد: كنيزان عمر با سر برهنه و در حالي كه اندامشان در حركت و لرزش بود، از ميهمان ها پذيرائي مي كردند و با همان لباس كار و معمولي در منزل براي فراهم كردن ما يحتاج بيرون مي رفتند و رفتار مردم از نظر نگاه و تماس بدن با آنان مانند همسر و ديگر محارمشان بود و فقط به پشت و شكمشان نبايد نگاه مي كردند؛ همان گونه كه نسبت به محارم چنين بودند.

السرخسي، شمس الدين (متوفاي٤٨٣هـ، المبسوط، ج ١٠، ص ١٥١، ناشر: دار المعرفة - بيروت.

ابن عابدين نيز كه از عالمان حنفي مذهب به شمار مي رود، در اين باره مي نويسد:

وكان عمر رضي الله عنه إذا رأي جارية متقنعة علاها بالدرة وقال: ألقي عنك الخمار يا دفار، أتتشبهين بالحرائر؟.

عمر، هر وقت كنيزي را مي ديد كه روسري بر سر دارد، او را با تازيانه مي زد و مي گفت: اي كثيف بد بود! روسري را از سرت بردار، آيا مي خواهي به زنان آزاده خودت را همانند كني؟.

محمد أمين الشهير بابن عابدين، (متوفاي١٢٥٢هـ)، حاشية رد المختار علي الدر المختار شرح تنوير الأبصار فقه أبو حنيفة، ج ٦، ص ٣٦٧، ناشر: دار الفكر للطباعة والنشر. - بيروت. - ١٤٢١هـ - ٢٠٠٠م.

محمد ناصر الباني كه وهابي ها از او با عنوان بخاري دوران ياد مي كنند، در كتاب إرواء الغليل، در اين باره مي نويسد:

١٧٩٦. قال ابن المنذر: ثبت «أن عمر قال لأمة رآها متقنعة: اكشفي رأسك ولا تشبهي بالحرائر وضربها بالدرة » صحيح. أخرجه ابن أبي شيبة في المصنف ( ٢ / ٨٢ / ١ ) .

ابن منذر گفته: ثابت است كه عمر به كنيزي كه مقنعه مي پوشيد مي گفت: سرت را برهنه كن و خودت را به زنان آزاده شبيه نكن، و او را با تازيانه مي زد.

اين روايت را ابن أبي شيبه نقل كرده و صحيح است.

و در ادامه مي نويسد:

حدثنا وكيع، قال: حدثنا شعبة عن قتادة عن أنس قال: " رأي عمر أمة لنا مقنعة، فضربها وقال: لا تشبهين بالحرائر ". قلت: وهذا إسناد صحيح.

از انس نقل شده است كه عمر كنيزي را ديد كه مقنعه پوشيده بود، او را كتك زد و گفت: خودت را به زنان آزاده شبيه مگردان.

سند اين روايت صحيح است.

و نيز مي نويسد:

حدثنا علي بن مسهر عن المختار بن فلفل عن أنس بن مالك قال: " دخلت علي عمر بن الخطاب أمة قد كان يعرفها لبعض المهاجرين أو، الأنصار، وعليها جلباب متقنعة به، فسألها: عتقت؟ قالت: لا: قال: فما بال الجلباب؟! ضعيه عن رأسك، إنما الجلباب علي الحرائر من نساء المؤمنين، فتلكأت، فقام إليها بالدرة، فضرب بها رأسها حتي ألقته عن رأسها ".

قلت: وهذا سند صحيح علي شرط مسلم.

أنس بن مالك مي گويد: كنيزي از كنيزان مهاجر يا انصار با بدن پوشيده و مقنعه بر سر نزد عمر رفت، عمر پرسيد: آيا آزاد شده اي؟ گفت: نه. عمر گفت: پس اين روسري و مقنعه چيست؟! آن را از سرت بردار؛ چون اين پوشش مخصوص زنان آزاده و مؤمن است. كنيز لحظه اي اهمال كرد، عمر از جايش برخواست و با تازيانه بر سرش زد تا روسري را بردارد.

اين حديث با نقل مسلم صحيح است.

و باز به نقل از أنس بن مالك مي نويسد:

ثم روي من طريق حماد بن سلمة قالت: حدثني ثمامة بن عبد الله بن أنس عن جده أنس بن مالك قال: «كن إماء عمر رضي الله عنه يخدمتنا كاشفات عن شعورهن، تضطرب ثديهن».

قلت: وإسناده جيد رجاله كلهم ثقات غير شيخ البيهقي أبي القاسم عبد الرحمن بن عبيد الله الحربي وهو صدوق كما قال الخطيب ( ١٠ / ٣٠٣ )

وقال البيهقي عقبه: «والآثار عن عمر بن الخطاب رضي الله عنه في ذلك صحيحة».

كنيزان عمر با سرهاي برهنه و در حالي كه پستانهايشان بالا و پايين حركت مي كرد و مي لرزيد، از ما پذيرائي كردند.

ألباني، محمد ناصر (متوفاي١٤٢٠هـ)، إرواء الغليل، ج ٦ ص ٢٠٣ ـ ٢٠٤، باب عدم جواز تشبه الإماء بالحرائر، تحقيق: إشراف: زهير الشاويش، ناشر: المكتب الإسلامي - بيروت - لبنان، الطبعة: الثانية، ١٤٠٥ - ١٩٨٥ م.

نتيجه:

با سير اجمالي در زندگي عمر، درمي يابيم كه وي همواره با زنان رفتارهايي ناشايست داشته و زنان بسياري طعم تلخ تازيانه و كتك هاي وي را چشيده اند و عرب ها كه به قول مستشكل غيرت و حساسيت زيادي نيز نسبت به زنان نشان مي دادند، در اين موارد سكوت كرده و بر عمر خرده نگرفته اند.

قضيه هجوم عمر بن خطاب و دار و دسته اش به خانه فاطمه زهرا سلام الله عليها نيز يكي از ده ها مواردي است كه در تاريخ ثبت شده و دلائل محكم و سندهاي صحيحي از كتاب هاي اهل تسنن نيز آن را تأييد مي كند.

همان افرادي كه در قضيه حمله عمر به خانه هاي مردم و كتك زدن زن هاي مسلمان، هيچ واكنشي از خود نشان ندادند و از ترس شلاق عمر سكوت اختيار كردند، در قضيه شهادت فاطمه زهرا سلام الله عليها و كتك زدن دار و دسته عمر به ناموس رسول خدا صلي الله عليه وآله نيز سكوت اختيار كرده و هيچ اعتراضي نكردند.