آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٠ - فلسفه انفاق

من اگرچه به دین او کفر میورزم ولی چگونه میتوانم آیات محکم قرآن را منکر شوم؟!

ولی این گونه قبول داشتن قرآن، ایمان به قرآن نیست بلکه ایمان به قرآن آن است که انسان معتقد باشد که قرآن وحی است و از جانب اللَّه فرود آمده است: نَزَلَ بِهِ الرّوحُ الْامینُ. عَلی قَلْبِک لِتَکونَ مِنَ الْمُنْذِرینَ [١]، یعنی آن را کتابی بداند که مجموعه پیامهایی است که از عالم غیب به عالم شهادت رسیده است.

باید توجه داشت که ایمان به غیب شامل وحی هم بود و ذکر مجدد آن تفصیل بعد از اجمال است. چون مسئله «وحی» به وضوح مسائلی مثل «خدا» نیست لذا مجدداً بیان شده است.

وَ بِالْاخِرَةِ هُمْ یوقِنونَ. آنان به آخرت یقین میورزند.

کلمه «آخرة» که در فارسی به صورت «آخرت» نوشته میشود، مؤنث «آخِر» است که در مقابل کلمه «اول» به کار میرود که مؤنث آن «اولی» است.

اینکه قرآن «آخرة» را به صورت مؤنث آورده به جهت آن است که معمولًا در موارد دیگر، صفت برای کلمه دیگری مثل کلمه «دار» و یا «حیات» آورده میشده است و چون موصوف مؤنث است، صفت به تبع موصوف، مؤنث استعمال میگردد.

«آخرت» گاهی در مقابل «دنیا» قرار میگیرد و گاهی در مقابل

[١]. شعراء/ ١٩٣ و ١٩٤.