این مقدار آب جاری هم که الآن هست و در منی و عرفات از آن استفاده میکنند، مقدار بیشترش نهر طائف است. طائف در دوازده فرسخی جنوب مکه است. زبیده- زن هارونالرشید، خلیفه مقتدر- که قهراً همه بیتالمال مسلمین هم در اختیارش بوده، باپول فراوانی کوه را شکافت و از طائف نهری به مکه جاری کرد. ولی در زمان پیغمبر اسلام اصلًا آبی در مکه نبوده است جز همین آب زمزم؛ آنهم به این مقدار فعلی نبوده، بعدها کندهاند تا آب آن زیادتر شده است.

کفار قریش، مخالفین پیغمبر، گفتند ما به تو ایمان نمیآوریم مگر آنکه:

١. از زمین چشمهای برای ما بشکافی.

٢. چون مکه باغ و بستانی ندارد، تو در اینجا یک باغستانی داشته باشی که درخت انگور زیادی داشته و نهرهایی در وسط آن جاری باشد.

٣. یا اینکه همان طوری که گمان میکنی و ادعا میکنی در قیامت عالم دگرگون میشود و زمین و آسمان در یکدیگر فرو میروند، حالا هم تو کاری کنی که آسمان بر سر ما فرو ریزد.

٤. یا خدا و فرشتگان را از آسمان پایین آوری و آنها جلو ما تو را تأیید کنند.

٥. یا مالک یک خانه پر از پول باشی.

٦. و یا به آسمان بالا روی و از آنجا نامهای برای ما بیاوری؛ یک نامه خطاب به ما (که نبوت تو را گواهی نماید).

اینها شرایطی است که ما برای ایمان آوردن به تو داریم.

قُلْ سُبْحانَ رَبِّی هَلْ کنْتُ الّا بَشَراً رَسولًا. بگو سبحان اللَّه! شما از من چه میخواهید؟! آیا من جز یک بشری که