در اول سوره بقره قرآن مجید فرمود: این کتاب، هدایت برای کسانی است که با تقوا هستند. مراد از آن تقوا همان تقوای اولیه فطری است که همگان با آن متولد میشوند و کسانی که آن درجه از تقوا را حفظ کرده باشند هدایت قرآن آنان را شامل میگردد ولی آنان که آلوده گشتهاند دیگر کلام حق را نخواهند پذیرفت.

قرآن مجید در آیه مورد بحث میفرماید اگر انسان خدا را بپرستد روحش نیرومند شده و بر پاکی روان افزوده میگردد و عقاید پاک را بهتر میپذیرد و اعمال پاک از وی سر میزند.

ا لَّذی جَعَلَ لَکمُ الْارْضَ فِراشاً ... چگونه انسان این خدا را نپرستد و حال آنکه مظاهر ربوبیت پروردگار را در عالم میبیند. این زمینی که هم اکنون به صورت یک بستری برای استراحت شما درآمده است آیا معلول تصادف است یا معلول ربوبیت؟

و این نظام آسمان که در بالای سر شما به شکل سقفی جلوهگر است و قندیلهایی از آن آویزان گشته است و به صورت ستارگان چشمک میزنند چگونه به وجود آمده است؟ شما ابری را میبینید که در آسمان پدید آمده و سپس به صورت باران به زمین میبارد و موجب روییدن گیاهان با رنگهای گوناگون میشود و میوههای الوان در اختیار شما قرار میدهد؛ آیا اینها همه خود به خود به وجود میآیند یا آنکه خالق و آفرینندهای دارند که طی یک نظام معینی همه را ترتیب میدهد؟ و اگر اینچنین است پس باید اینچنین خالقی را که جز خیر و جود و رحمت از او ناشی نیست پرستش نمود، نه سنگی که نفع و ضرری ندارد و نه انسانی که پرستش او مساوی با اسارت است.