آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٢ - شرک و توحید

است. افَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ الهَهُ هَواهُ [١]شرک و توحید

نکتهای که در اینجا لازم به تذکر است این است که «توحید» نقطه مقابل «شرک» است. کلمه شرک از «مشارکت» است؛ چنانکه در قرآن از جمله تقاضاهای موسی از خداوند این است که «وَ اشْرِکهُ فی امْری» [٢] یعنی در این تبلیغ رسالت، هارون را با من شریک گردان.

حال ببینیم آیا معنای شرک این است که لزوماً انسان غیر خدا را با خدا شریک بکند یعنی در آنِ واحد دو تا معبود داشته باشد و اگر احیاناً انسان بکلی خدا را نپرستد و تنها موجودی غیر خدا را پرستش کند دیگر شرک نیست؟

مثلًا در داستان قوم سباء در قرآن مجید آمده است که هُدهُد به سلیمان گفت:

جِئْتُک مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ یقینٍ برای تو خبری یقینی آوردهام. انّی وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِکهُمْ وَ اوتِیتْ مِنْ کلِّ شَیءٍ وَ لَها عَرْشٌ عَظیمٌ. وَجَدْتُها وَ قَوْمَها یسْجُدونَ لِلشَّمْسِ [٣] مردمی را دیدم که یک زن بر آنها پادشاهی میکرد، یک تخت و عرش بزرگی داشت، و آن زن و آن قوم را یافتم که خورشیدپرست بودند.

[١]. جاثیه/ ٢٣.

[٢]. طه/ ٣٢.

[٣]. نمل/ ٢٢- ٢٤.