ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٤٠ - بعضى انسانها بهشت مشتاق آنهاست

در امان بودن باشد كار و تلاش نمى كنند , بلكه ايشان براى آن تلاش مى كنند كه كار محبوب خدا و به دستور اوست . كار آن ها كار سوداگران نيست كه عبادت فروش باشند . عبادت بدهند بهشت بگيرند . عبادت بدهند تا جهنم نروند . اين ها اين گونه از عبادت ها را اهانت به محبوب مى دانند . گرچه خدا وظيفه بنده پرورى مى داند كه همه نعمت ها را به بندگان صالح دهد اما :

تو بندگى چو گدايان به شرط مزد مكن *** كه خواجه ره و رسم بنده پرورى داند

ممكن نيست خدا چنين بندگانى را به جهنم ببرد يا از بهشت برخوردارشان نكنند . اما حيف است كه انسان از خدا غير خدا را بخواهد . از خدا بهشت بخواهد . بهشتى كه در آن حور و قصور است . فرمود : اينها در خيرات سبقت گرفته اند .

بعضى از انسانها بهشت مشتاق آنهاست

چرا اميرالمؤمنين ( ع ) درباره عده يى از اصحاب اش فرمود بهشت مشتاق اين هاست ؟ چون هر ناقصى مشتاق كامل است و هر كاملى مشتاق اكمل . آن بهشتى كه در آن درخت و چشمه و قصر و ميوه است نسبت به مقام شامخ مؤمن كامل , ناقص است . او مشتاق مؤمن است , زيرا فضاى بهشت را مؤمن نور مى دهد . آن جا كه شمس و قمرى نيست . فرمود( : لايرون فيها شمسا ولا زمهريرا ) [١] . آفتاب كه در بهشت نيست تا فضاى بهشت را روشن كند . اين فضاى بى كران را مؤمن نور مى دهد .