درسهائي از نهج البلاغه - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٤٢ -           مسئله نبوت

لحاظ فكرى مردم در سطح بسيار نازل , مردم حيرت زده , مردم فريب خورده , شما به اين دو سه سال آخر نگاه نكنيد يادتان بيايد اگر سنتان كفاف مى دهد از آن روزى كه در بسيارى از شهرستانهاى ايران كسانى از فريب خوردگان به معناى واقعى كلمه توى كاميونهاى مى شدند كف مى زدند , ساز مى زدند , نى لبك مى زدند و جاويد شاه مى گفتند و راه مى رفتند . وجدان بيدار گروهى از مردم سخت زخم ديده و جريحه دار بود اما اين وجدان عمومى جامعه ما نبود دقيقا انسان آن را مى بيند , آن كسى هم كه سوار نمى شد كف بزند عملا كف ميزد . آنكسى كه سرش به كار و زندگى بود در هر كسوتى نه فقط در سكوت كارمندان و حقوق بگيران دولت بلكه حتى در كسوت روحانيون , كسانى بودند و بسيار بودند و كم نبودند كه در عمل در رفتار بى تفاوت و خونسرد خودشان تحسين كننده و پذيرنده روش هاى طاغوت بودند , فريب خورده بودند , تائهون , همه گم , همه سرگشته و حيرت زده , هيچ كس نمى دانست كه امروز كه از خواب بلند شده دنبال چه مى خواهد برود ؟ چرا مى دانستند دنبال كار روزانه شان بايد بروند اما آن كار نبود , هدف چيست ؟ براى چه دنيائى ؟ براى كدام آينده ؟ انسان زنده است به تلاشى كه مى كند براى رسيدن به آن تصوير آرمانى خود . اگر زندگى آرمانى را از انسان يعنى از ذهن انسان بگيريد , انسان هيچ كارى ندارد .

جز كار دراز گوش آسياب . در جا زدن , در شكل تحرك , در جا زدن هم نوعى تحرك است , اما در حقيقت سكون است چه تحركى ؟ زندگى چنين حالتى دارد . خانه بهترين خانه ها بود . زمين خدا با اين همه نعمت و سرزمين انسانها , سرزمين وجدان انسانها و استعداد