١. آنان که به لقای پروردگارشان امیدی ندارند، از سر تکبّر، خودپسندی، طغیان و سرکشی، انتظار نزول ملایکه یا رویت پروردگار را دارند: «وَ قالَ الَّذِینَ لا یَرْجُونَ لِقاءَنا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْنَا الْمَلائِکَةُ أَوْ نَری رَبَّنا لَقَدِ اسْتَکْبَرُوا فِی أَنْفُسِهِمْ وَ عَتَوْا عُتُوًّا کَبِیراً.» [١]
٢. و اما آنان که از روی خودبزرگ‌بینی و استکبار، از ایمان آوردن خودداری می‌کردند، او با عذاب دردناکی آنان را عذاب می‌نماید: «وَ أَمَّا الَّذِینَ اسْتَنْکَفُوا وَ اسْتَکْبَرُوا فَیُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلِیماً.» [٢]
٣. پس آن روز که قیامت است، به واسطه این‌که آنان به ناحق در زمین استکبار، خودبزرگ‌بینی و نافرمانی می‌کردند، با عذاب خوارکننده و توهین‌آمیزی، کیفر می‌شوند: «فَالْیَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ بِما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَ بِما کُنْتُمْ تَفْسُقُونَ.» [٣] و- مفهوم ششم رجاء

هرکس به لقای پروردگارش امیدوار باشد، باید عمل او، صالح باشد و در عبادت پروردگارش، احدی را شریک او نداند: «قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ یُوحی إِلَیَّ أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً.» [٤]
بهترین مردم، کسانی هستند که ایمان آورده و عمل صالح انجام دهند. آنان از خدای متعال، راضی، و خدا از آنان راضی است، و مژده بهشت و جاودانگی در آن، و اجر کبیر و پاداش نیکو، برای آنان است:
١. کسانی که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، آنان بهترین مردم‌اند؛ پاداش آنان نزد پروردگارشان، بهشت‌های جاویدانی است که همیشه در آنها جاویدند. هم آنان از خدا، راضی‌اند و هم او از آنان راضی است، و این برای کسی است که از پروردگارش خشیت دارد: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ

[١]. فرقان/ ٢١.
[٢]. نساء/ ١٧٢.
[٣]. احقاف/ ٢٠.
[٤]. کهف/ ١١٠.