فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٢٢٤ - کلمات قصار پیرامون ذکر و ذکر نعمت

٨. «استدیموا الذّکر؛ فانّه ینیر القلب و هو أفضل العبادة.»: علی الدوام و همیشه به یاد و ذکر خدا باشید که البته یاد و ذکر خدا دل را نورانی کرده و آن، برترین عبادت است.
٩. «أحقّ من ذکرت، من لا ینساک.»: کسی که تو را فراموش نمی‌کند، سزاوارترین کس است به این‌که تو او را یاد کنی.
١٠. «أصل صلاح القلب، اشتغاله بذکر اللّه.»: اساس و اصل مصلحت دل و صلاح آن، مشغول بودن آن است به یاد و ذکر خدای متعال.
١١. «انّ اللّه سبحانه جعل الذّکر جلاء القلوب، تبصر به بعد العشوة، و تسمع به بعد الوقرة، و تنقاد به بعد المعاندة.»: البته، خدای سبحان ذکر و یاد خود را جلای دل‌ها قرار داده، به واسطه آن، دل‌ها، بعد از تیرگی، بصیر و بینا گشته و به سبب آن بعد از کری شنوا می‌گردد، و بعد از عناد و سرپیچی، مطیع و فرمانبردار می‌شود.
١٢. «الذّکر مجالسة المحبوب.»: یاد و ذکر خدا، مجالست و همنشینی با محبوب است.
١٣. «الذّکر مفتاح الأنس.»: یاد و ذکر خدا، کلید مأنوس شدن است.
١٤. «الذّکر لذّة المحبّین.»: ذکر و یاد خدا، لذّت و خوشی دوستداران (خدا) است.
١٥. «الذّکر یشرح الصّدر.»: ذکر و یاد خدا، سینه را گشایش می‌دهد (و موجب شرح صدر است).
١٦. «الذّکر هدایة العقول و تبصرة النّفوس.»: یاد و ذکر خدا، هدایت و راهنمای عقل‌ها، و بصیرت و بینایی نفس‌هاست.
١٧. «إذا رأیت اللّه یؤنسک بخلقه و یوحشک من ذکره، فقد ابغضک.»: هرگاه دیدی خداوند به مخلوقش تو را مأنوس کرده و از یاد و ذکر خودش تو را به وحشت می‌اندازد، در حقیقت تو را دشمن داشته است.
١٨. «إذا رأیت اللّه یؤنسک بذکره، فقد أحبّک.»: هرگاه دیدی خداوند تو را به یاد و ذکر خودش انس می‌دهد، پس در حقیقت تو را دوست داشته است.
١٩. «بذکر اللّه تستنزل الرّحمة.»: ذکر و یاد خدا، سبب نزول رحمت شود.