پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٦ - جمع آورى قرائن يك دليل رايج در همه علوم

هم بچينيم مسأله آفتابى‌تر مى‌شود.

تعبير به‌ «مُبْطِلون»: «كسانى كه مى‌خواهند حق را باطل كنند» نشان مى‌دهد كه حتى اگر پيامبر صلى الله عليه و آله درس خوانده بود باز هم جاى اين نبود كه اين كتاب را محصول فكر او بدانيم، چرا كه از فكر و دانش بشر به يقين بالاتر است، بلكه اين امر تنها مى‌توانست دستاويزى براى بدخواهان و مبطلان گردد.

و نيز در آيه ١٦ سوره يونس مى‌خوانيم: قُلْ لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ وَلَا أَدْرَاكُمْ بِهِ فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ‌: «بگو: اگر خدا مى خواست، من اين (قرآن) را بر شما نمى خواندم؛ و (خداوند) از آن آگاهتان نمى كرد؛ چه اين كه مدّت‌ها پيش از اين، در ميان شما زندگى نمودم؛ (و هرگز آيه اى نياوردم؛) آيا نمى فهميد؟!»

در واقع پيامبر صلى الله عليه و آله روى اين قرينه تكيه مى‌كند كه من سال‌ها پيش از اين در ميان شما زندگى مى‌كردم و هرگز اين گونه سخنان (آيات قرآن) از من نشنيده‌ايد، اگر اين آيات از ناحيه من بود لابد در اين مدت چهل سال چيزى بر زبانم جارى مى‌شد و حداقل گوشه‌اى از آن را از من مى‌شنيديد.

به گفته جمعى از روانشناسان، نبوغ فكرى و اكتشاف و ابداع مسائل تازه در انسان معمولًا از سن بيست سالگى شروع مى‌شود و حداكثر به ٣٠ تا ٤٠ سالگى مى‌رسد، يعنى اگر انسان تا اين تاريخ دست به ابتكار تازه‌اى نزند، بعد از آن غالباً منتفى خواهد بود.

اين موضوع كه امروز به عنوان يك كشف روانشناسى تلقى مى‌شود به يقين در گذشته تا اين حد روشن نبود، ولى غالب مردم با هدايت فطرى به اين موضوع‌