اشتباه ديگر اين است كه جصاص لقب چنين فردى كه ذكر كرده‌اند، نمى‌باشد. به تعبير دقيق‌تر، معلوم نيست اين لقب را چرا براى احمد بن محمد بن الحسين ذكر كرده‌اند؛ چرا كه در علم رجال چنين چيزى وجود ندارد!

اگر كتاب بازنگرى شود، اين گونه موارد قابل اصلاح است.

ملاحظاتى در مورد تحقيق كتاب

روشن است كه تحقيق چنين مجموعه بزرگى، به سادگى امكان ندارد. زحمات بسيارى كشيده شده است تا اين پژوهش به همين صورت فعلى سامان يابد. در پايان هر مجلد نام محقق آن درج شده است و همه محققان كتاب زير نظر حجت الاسلام آقاى مصرى كاركرده‌اند.

اما با وجود همه زحماتى كه صرف شده است، نواقص تحقيق زياد است. فقط به چند مورد آن اشاره مى‌كنيم، به اميد آنكه در چاپ آينده مورد توجه قرار گيرد:

١. موارد متعددى وجود دارد كه مرجع قولى كه در متن مورد نظر بوده است، در پاورقى ذكر نشده است و اين موضوع در برخى مجلدات پررنگ‌تر است كه شايد دليلش ضعف محقق و يا اندك بودن فرصت زمان تحقيق باشد. فقط براى نمونه نگاه كنيد:ج٢، ص٥٧ و ١١٢؛ ج٣، ص٣٩؛ ج٨، ص١٢، ٥٣، ١٧٥، ١٩٠؛ ج١٢، ص٣٩٧؛ ج١٣، ص٢١٣؛ ج١٧، ص٢٥؛ ج٧٧، ص٢٥ و ١٦٨؛ ج٣٤، ص٤٩٩ و ج٣٨، ص٧١ و ١٧٠.

٢. از آنجا كه آيت اللّه‌ روحانى يك دوره اصول چاپ شده به نام زبدة الاصول دارد، (١٠)لازم بود مباحث فراوان اصولى متن را در درجه اول به آنجا ارجاع داده كه اين مهم غالباً انجام نشده است؛ مثلاً نگاه كنيد: ج١، ص١٩٢؛ ج١، ص١٩٨؛ ج١، ص٢٠٩؛ ج١، ص٣١٦؛ ج١، ص٤٠٥؛ ج١، ص٤٦٨؛ ج٢، ص٣٥٤؛ ج٣، ص٣٦٩؛ ج ٤، ص١٥-٦٧؛ ج٢٥، ص٢٨؛ ج١٢، ص٢٨٨؛ ج٣٨، ص٢٦٩.

(١٠) چاپ دوم، نشر حديث دل، ١٤٢٤ هـ ق.