هر چند كتاب براساس ابواب فقهى تنظيم يافته و از اين رو مشابه منابع فقهى است و از منابع تفسيرى فاصله گرفته، اما محور بودن قرآن در شيوه بيان بيشتر مطالب نمود دارد. مؤلف معمولاً بر خلاف شيوه مرسوم در آثار فقهى و مطابق شيوه كتب تفسيرى ، ابتدا آيه مورد نظر را ذكر مى‌كند و سپس به شرح و توضيح نتايج فقهى برخاسته از آن مى‌پردازد. گاهى نيز محور بحث ، فرع فقهى است و بعد از طرح آن به آيه مورد نظر خود استدلال مى‌كند. (٢٠)

در نگاه ديگران

آراى فقهى مؤلف در اين كتاب مورد توجه فقيهان بزرگ پس از او بوده است. در بين منابع موجود، اولين كسى كه به نقل و نقد آراى مؤلف پرداخته، ابن ادريس متوفا در سال ٥٩٨ است كه از او به «بعض أصحابنا المتأخّرين من الأعاجم، و هو الراوندي المكنّى بالقطب» ياد و با عبارت «و هذا خطا عظيم» (٢١) نظر وى را رد مى‌كند ؛ولى روشن نمى كند كه منبع او كدام اثر راوندى است. با توجه به اينكه آنچه از او نقل كرده، در فقه القرآن موجود نيست، پس بايد از كتاب ديگر او نقل كرده باشد. بعد از وى فقيهانى چون محقق حلى و علامه حلى ، فاضل آبى به نقل و نقد آراى وى پرداخته‌اند، ولى يا مانند ابن ادريس منبعى ذكر نكرده و يا بيشتر از

(١٩) فقه القرآن، ج١، ص٧.
(٢٠) همان، ج١، ص٤٩،٦١و ٦٩.
(٢١) ابن ادريس حلى، محمدبن منصور بن احمد، السرائر الحاوي لتحرير الفتاوى، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، ايران، چاپ دوم ، ١٤١٠ق، ج١، ص ١٧٧ و ج٢، ص٧٣١.