در اين آيه، عِصَم جمع عصمت است و مراد از عصمت ، علقه زوجيت است. (٥٠)اطلاق عصمت بر زوجيت از آن روست كه ازدواج سبب عصمت و حفظ طرفين شده و نوعاً انسان با ازدواج از خطرات و انحرافات جنسى محفوظ مى‌ماند، (٥١) در قرآن كريم به زنان شوهردار محصنات گفته شده؛ زيرا زن با ازدواج

(٥٠) در برخى كتاب‌ها عصمت به عقد نكاح تفسير شده كه ظاهر آن عقد نكاح به معناى سببى است. ولى با مراجعه به موارد استعمال كلمه عصمت در روايات و تعبير از زوال زوجيت به «انقطاع العصمة» به نظر مى‌رسد كه مراد از عصمت، علقه زوجيت (به معناى مسببى كه در عالم اعتبار، استمرار دارد) است. زمخشرى در كشاف، ج٤، ص٩٣ آورده است: «والعصمة ما يعتصم به من عقد و سبب يعنى إيّاكم و إيّاهنّ ولاتكن بينكم و بينهنّ عصمة ولاعلقة زوجية. قال ابن عباس: من كانت له امرأة كافرة بمكة فلايعتدن بها من نسائه، لأنّ اختلاف الدارين قطع عصمتها منه». نظير اين عبارت در جوامع الجامع، ج٣، ص٥٤٧ و تفسير فخر رازى، ج٢٩، ص٣٠٩، آمده است.
(٥١) شيخ طوسى در تبيان، ج٩، ص٥٨٧ آورده است: «والعصمة سبب تمنع به من المكروه وجمعه عِصَم». ممكن است مراد از آن مطلبى باشد كه در متن بيان شد. البته از كلمات مفسران و لغويان دو وجه ديگر براى اطلاق عصمت بر نكاح استفاده مى‌گردد: وجه اول: عصمت به معناى «ما اعتصم به من العقد والسبب» است. در لسان العرب، ج١٢، ص٤٠٥ در توضيح آيه مى‌گويد: قال ابن عرفة: أى بعقد نكاحهنّ، يقال: بيده عصمة النكاح... قال الزجاج: أصل العصمة الحبل..؛ نظير اين عبارات در جامع البيان، ج٢٨، ص٩١؛ تفسير سمرقندى، ج٣، ص٤١٧؛ تفسير البغوى، ج٤، ص٣٣٣؛ زادالمسير ابن جوزى، ج٨، ص١٠؛ تفسير بيضاوى، ج٥، ص٣٢٩؛ مجمع البحرين، ج٤، ص٤٠٧؛ تاج العروس، ج١٧، ص٤٨٢ و... ديده مى‌شود. بنابر اين وجه، نكاح همچون ريسمانى است كه زن و شوهر بدان چنگ زده وتمسك مى‌جويند. به عبارت ديگر، عصمت را مى‌توان به معناى عقد و پيمانى گرفت كه اعتبار قانونى آن سبب مى‌شود تا بتوان بدان استناد ورزيد. وجه دوم: عصمت در لغت به معناى منع است و چون زن با ازدواج از غير شوهر ممنوع مى‌گردد، نكاح را عصمت خوانده‌اند. مجمع البحرين، ج٣، ص١٩٣: «ويسمّى النكاح عصمة؛ لأنّها لغةً: المنع، والمرأة بالنكاح ممنوعة من غير زوجها»؛ احكام القرآن جصّاص، ج٣، ص٥٨٥: «والعصعة المنع، فنهانا أن نمتنع من تزويجها لأجل زوجها الحربي» و شبيه آن در ص ٥٨٨ آمده است ؛ عبارت مجمع البيان، ج٩، ص٤٥٤: «وأصل العصمة: المنع، وسمّي النكاح عصمة؛ لأنّ المنكوحة تكون في حبال الزوج و عصمته» نيز ظاهراً ناظر به همين معنا است. در تاج العروس، ج١٧، ص ٤٨٢ پس از اشاره به اين كه عصمت به معناى منع است مى‌گويد: «و يقال: اصل العصمة الربط، ثمّ صارت بمعنى المنع».