بود كه سر در آخور دنياى آنها داشت و از منصب‌ها و عطاياى آنها بهره‌مند بود و مطابق اميال آنها گام بر مى‌داشت و تاريخچه پاك و منزهى ندارد. در كتاب النجوم الزاهرة (٥٦)آمده است: «عبدالملك بن مروان او را براى بيعت با وليد بن عبدالملك به مصر فرستاد». طبق نقل الاغانى (٥٧)، به هنگام ولايت بشربن مروان بر كوفه در عهد عبدالملك بن مروان، متولى ديوان مظالم بود. طبق نقل تاريخ طبرى (٥٨) در ايام خلافت عمر بن عبدالعزيز متولى منصب قضاوت در كوفه بود.

ابوالفرج اصفهانى در اغانى گفته است:

از حسن بن عمر فقيمى نقل شده است كه بر شعبى وارد شدم و وقتى در اتاق او بودم، صداى آوازى شنيدم. گفتم: آيا چنين چيزى در جوار شماست؟ آن گاه مرا به محل او برد ناگاه پسر بچه‌اى همچون ماه را ديدم كه مشغول آواز خواندن است. شعبى به من گفت: آيا او را مى‌شناسى؟ گفتم: نه. گفت: او كسى است كه در كودكى به او حكمت داده شده است، او ابن سريج است. (٥٩)

هم او از عمر بن ابو خليفه نيز نقل كرده است كه:

شعبى با پدر من در طبقه بالاى خانه نشسته بودند كه از طبقه پايين آواز خوشى شنيديم. پدرم به او گفت: آيا چيزى مى‌بينى؟ گفت: نه. نگاهى به اطراف انداختيم كه چشممان به پسرى زيبا روى و كم سن و سالى افتاد كه مشغول آواز خوانى است... ديديم كه او ابن عايشه است. آواز او شعبى را

(٥٦) اتابكى، جمال الدين ابوالمحاسن يوسف بن تغرى، النجوم الزاهرة في ملوك مصر و القاهرة، ج١، ص ٢٠٨.
(٥٧) اصفهانى قرشى اموى، ابوالفرج علي بن الحسين، الاغاني، ج٢، ص ٣٤٢.
(٥٨) تاريخ الأمم و الملوك، ج٨، ص ٨٧؛ النجوم الزاهرة في ملوك مصر و القاهرة، ج١، ص ٢٢٩.
(٥٩) اصفهانى قرشى اموى، ابوالفرج على بن الحسين، الاغانى، ج١، ص ٣٠٣.