مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ٥٣ - قرآن معجزهء جاودانى است

گذشت زمان رشتهء نقل آن ضعيف شده و از صورت نقل متواتر بيرون مى‌آيد و نسل‌هاى بعدى نمى‌توانند به برهان نبوت او واقف شده و به صدق گفتارش يقين پيدا كنند،و نمى‌توان آنان را تكليف نمود كه نبوت چنين پيامبرى را تصديق كنند،زيرا تكليف مكلف،به تصديق نبوت شخصى كه دليل كافى بر نبوت او در دست نيست در حقيقت تكليف به محال است.هرگز خدا بندگان خود را به محال وادار نمى‌كند.
از اين نظر،رسالت دايم بايد معجزهء دايم و جاودان داشته باشد.و به همين جهت،خداوند،قرآن را گواه بر صدق نبوت جاودانى پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم قرار داد تا همان طور كه حجت را بر گذشتگان تمام كرده است؛بر آيندگان نيز تمام نمايد.
(١)-از اين بيان دو نتيجه مى‌گيريم:
١.قرآن بر تمام معجزات پيامبران گذشته و همچنين بر ساير معجزات پيامبر اسلام برترى دارد و داراى امتياز خاصى است،زيرا قرآن تنها معجزه جاودانى است كه همگام زمان پيش مى‌رود و نداى خود را به سمع جهانيان مى‌رساند و حجت را بر همهء آيندگان تمام مى‌كند.
(٢)-٢.شريعت‌هاى ديرينه همگى شريعت محدود و موقتى بودند و گواه‌ناپايدارى آنها همان محدود بودن دلايل و معجزاتى است كه بر