مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ٥٢ - قرآن معجزهء جاودانى است

(١)-از آنجا كه نبوت پيامبران گذشته محدود به زمان معينى بوده از اين نظر حكمت الهى ايجاب مى‌كرد كه گواه‌هاى آنان نيز محدود به همان زمان باشد.
و چنين گواه‌هايى براى اثبات نبوت در زمان‌هاى محدود كافى است.گروهى كه معجزات پيامبران را با ديدگان خود مشاهده كرده بودند،آنها را براى افراد ديگر به صورت«تواتر»نقل مى‌كردند و حجت خدا را بر آنها تمام مى‌ساختند.
(٢)-امّا شريعت و آيين جاودانى،بايد معجزه‌اى جاويدان و فناناپذير داشته باشد تا در تمام ادوار بر صدق و راستگويى آورنده آن گواهى دهد،زيرا معجزه‌اى كه از نظر زمان و مكان محدود گرديده و عمر آن كوتاه باشد،براى نسل‌هاى بعدى قابل درك نيست.چه بسا با

قپيشرفت او،وضع ايمان آورندگان به وى،ايمان او به گفته‌هاى خود،استقامت و بردبارى وى در نشر آيين خود،مبارزه او با خرافات و افسانه‌ها،و...همهء اينها در صورت اجتماع مى‌توانند عالى‌ترين سند براى صدق گفتار او باشند.
نخستين كسى كه از اين راه به صدق نبوت پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم پى برد قيصر روم بود.
هنگامى كه نامه پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم به وى رسيد وى از جمعى كه همگى از بازرگانان مكه بودند خصوصيات زندگى و نحوهء تبليغ او،و اوضاع گروندگان به وى را استفسار نمود،و در آن مجلس صريحا اعتراف كرد كه اگر پاسخ‌هايى را كه شنيده است صحيح باشد قطعا نويسنده نامه،پيغمبر خاتم و موعود تورات و انجيل است و ما شرح جريان را در كتاب«فروغ ابديت»نگاشته‌ايم.براى اطلاع بيشتر به تاريخ طبرى،ج ٢،ص ٢٧٧ مراجعه شود.مترجم.