مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ٢٢ - قرآن و خصيصهء نهايتناپذيرى آن

آنچه كه گفته شد،اين است كه قرآن معجزهء جاويدان براى آيينى ابدى است و كتابى كه براى اين هدف فرستاده شده،بايد آن چنان عميق و نامتناهى باشد كه در تمام اعصار،دانشمندان جهان،به فراخور دانش و اطلاعات خود از آن بهره‌مند شوند و بهره‌رسانى و نورافشانى آن به قشرى و جمعيتى و يا دوره و زمانى منحصر نباشد.
يكى از مباحث جالب و شيرين قرآن بحث‌هاى مربوط به اعجاز آن است.عرب معاصر رسالت،با فطرت دست نخوردهء خود،دريافت كه اين فصاحت و بلاغت،اين زيبايى و شيرينى،اين بيان و انسجام،اين معانى بلند و حقايق ابتكارى...ساختهء فكر بشر نيست،بلكه ساختهء قدرت خارق العاده‌اى است.
ولى گسترش اسلام و گذشت زمان،و اختلاط اقوام و ملل، ايجاب كرد كه موضوع اعجاز قرآن،به طور مستقل،مورد بحث و گفتگو قرار گيرد و دانشمندان اسلام با براهين و دلايل متقن و استوار، معجزه بودن قرآن را ثابت نموده،و موضوع را در يك سطح عالى، بررسى نمايند.
از اين نظر در تاريخ تفسير قرآن،مباحث مربوط به اعجاز قرآن،براى خود جاى مستقلى باز كرده و مفسران عاليقدر اسلام،در اين باره رساله‌ها و كتاب‌هاى جداگانه نوشته‌اند و يا براى اين موضوع‌