مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٧٨ - معارضه با سورهء حمد

هرگز اين معانى بلند از جمله‌هايى كه جايگزين آيه نموده است، استفاده نمى‌شود و در عين حال از آيه كوتاه‌تر و مختصرتر نيز نيست.
(١)-همچنين او تصور كرده كه جملهء«اهدنا صراط الايمان»(ما را به راه ايمان هدايت فرما)مفيد همين معنى است كه آيه: { اِهْدِنا الصِّراط الْمُسْتقِيم } «ما را به راه راست هدايت فرما»مى‌رساند.در صورتى كه حقيقت غير از اين است زيرا منظور از اينكه ما را به راه راست هدايت فرما اين است كه نمازگزار از خدا مى‌خواهد او را به نزديك‌ترين راه كه پوينده را در رسيدن به مقاصد خود در اعمال و ملكات و عقايد از هر راهى زودتر مى‌رساند هدايت كند،و هرگز اين راه را تنها به راه ايمان منحصر نساخته است و اين مطلب از جملهء ساختگى نويسنده استفاده نمى‌شود.[١]
گذشته از اين در آيه به نكته قابل توجهى تصريح شده است و آن اين كه مورد تقاضاى گوينده راه«مستقيمى»است كه هرگز پويندهء

---

[١].توضيح اين كه:ايمان يكى از اهداف عالى انسانى است نه هدف منحصر.زيرا انسان علاوه بر آن،اهدافى مانند ملكات فاضله و عبادات نيز دارد،همان طور كه از خدا مى‌خواهد او را به راهى كه منتهى به ايمان مى‌گردد،هدايت كند،همچنين بايد از خدا بخواهد كه او را به طرق ساير اهداف نيز هدايت بنماييد،خلاصه در آيه از خدا يك معنى وسيعى(هدايت به راه مستقيم)خواسته شده كه طبعا به تمام اهداف منتهى مى‌گردد ولى در جمله ساختگى نويسنده فقط از خدا يك راه كه فقط به ايمان منتهى مى‌شود خواسته شده است.مترجم.