احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٤ - ٢- آداب سفر

مشورت خواسته خالص نگرداند خداوند انديشه‌اش را از او برستاند و امانت را از او برگيرد. هرگاه دوستانت را ديدى كه راه مى‌روند تو نيز با آنها راه برو، و هرگاه ايشان را ديدى كار مى‌كنند تو نيز با آنان به كار بپرداز، و هرگاه صدقه دادند و قرض، تو نيز بده.

سخن كسى را كه از تو بزرگتر است بشنو، و هرگاه به تو فرمانى دادند يا از تو چيزى مى‌خواستند در پاسخ ايشان «آرى» گو و از گفتن «نه» بپرهيز چه، نه، ناتوانى است و موجب نكوهش. هرگاه در راه سرگردان شديد فرود آييد و هرگاه ترديد كرديد بايستيد و تدبيرى بيانديشيد. اگر يك نفر را تنها ديديد پيرامون راه از او مپرسيد و از وى راهنمايى مجوييد، زيرا يك نفر در بيابان مشكوك است، شايد كه جاسوس دزدان باشد يا شيطانى كه شما را به تحيّر كشد. از دو شخص نيز بپرهيزيد، مگر اينكه نظرتان غير از اين باشد، چه عاقل هنگامى كه به چشم چيزى را ببيند حقّ را از آن باز شناسد، و حاضر چيزى را مى‌بيند كه غايب نمى‌بيند.

پسرم هرگاه وقت نماز شد آن را براى چيزى به تأخير مينداز، نماز بگزار و راحت شو كه آن دَيْنى است بر عهده تو. نماز را به جماعت برپا كن اگر چه بر نوك پيكانى.

اگر خواستيد فرود آييد در سرزمينى فرودآييد كه رنگش نكوتر و خاكش نرمتر و گياهش بيشتر باشد، و هرگاه فرود آمدى پيش از آن كه بنشينى دو ركعت نماز بگزار، و براى قضاى حاجت نقطه‌اى دور را برگزين، و به هنگام رفتن نيز دو ركعت نماز بگزار و زمينى را كه بدان درآمدى وداع گو و به آن و اهاليش درود فرست زيرا هر سرزمينى را فرشتگانى است. اگر پيش از آن كه خوراكى بخورى توانستى آن را با دادن صدقه بياغازى پس بياغاز. مادام كه سواره هستى قرآن بخوان، و به هنگام كار تسبيح گو، و به هنگام بيكارى دعا بخوان. از حركت در اوّل شب بپرهيز و در آخر شب ره بپوى، و مباد كه در راه صداى خويش بلند كنى. [١]»