احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦١ - ٢- آداب سفر
«سفر بخشى از دوزخ است، پس هرگاه كسى سفرش را به انجام رساند، به شتاب به سوى خانوادهاش باز گردد.»
١٢- مستحب است از همان راهى باز نگردد كه رفته است بلكه چنانچه اگر دو راه وجود دارد راه ديگرى برگزيند.
از ابوالحسن عليه السلام نقل است كه فرمود:
«أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم حِينَ غَدا مِنْ مِنى فِي طَرِيقِ ضَبٍّ وَرَجَعَ مَا بَيْنَ الْمَازِمِينَ، وَكَانَ إِذَا سَلَكَ طَرِيقاً لَمْ يَرْجِعْ فِيهِ» [١].
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله هنگام رفتن به منى از راه ضبّ مىرفت و از ميان مازمين باز مىگشت، و هرگاه از راهى مىرفت از راه ديگر باز مىگشت.»
١٣- مستحب است با هديهاى به خانه باز گردد و لو قدر و قيمت آن ناچيز باشد.
در حديثى از جعفر بن محمّد عليه السلام آمده است كه فرمود:
«إِذَا سَافَرَ أَحَدُكُمْ فَقَدِمَ مِنْ سَفَرِهِ فَلْيَأْتِ أَهْلَهُ بِمَا تَيَسَّرَ وَلَوْ بِحَجَرٍ، فَإِنَّ إِبْراهِيمَ كَانَ إِذَا ضَاقَ أَتى قَوْمَهُ، وَأَنَّهُ ضَاقَ ضَيْقَةً فَأَتى قَوْمَهُ فَوَافَقَ مِنْهُمْ أَزْمَةً، فَرَجَعَ كَمَا ذَهَبَ، فَلَمَّا قَرُبَ مِنْ مَنْزِلِهِ نَزَلَ عَنْ حِمَارِهِ فَمَلَأَ خرْجَهُ رَمْلًا إِرادَةَ أَنْ يُسَكِّنَ مِنْ رَوْحِ سَارَةٍ» [٢].
«هرگاه كسى از شما به سفر رفت در بازگشت براى خانوادهاش هديهاى آورد كه براى او مقدور است اگرچه تكه سنگى باشد. ابراهيم عليه السلام هنگامى كه دلش براى كسانش تنگ مىشد به سوى آنها مىرفت و انبساط خاطر مىيافت و در بازگشت هنگامى كه به خانهاش نزديك مىشد از مركبش فرود مىآمد و خُرجين مركب را پُر از ريگ مىكرد تا با اين كار سارا را خوشحال سازد.»
[١] - وسائل الشيعه، ج ٨، كتاب الحجّ، آداب السفر إلى الحجّ، ص ٣٣٦، باب ٦٥، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٣٣٧، باب ٦٧، حديث ١.