احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٢ - ٢- آداب سفر
١٤- مستحباست مؤمنان بهويژه در سفر حجّ مسافرشانرا يارى رسانند.
در روايتى به نقل از امام باقر عليه السلام آمده است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«مَنْ أَعَانَ مُؤْمِناً مُسَافِراً فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ ثَلَاثاً وَسَبْعِينَ كُرْبَةً، وَأَجَارَهُ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ مِنَ الْغَمِّ وَالْهَمِّ، وَنَفَّسَ كَرْبَهُ الْعَظِيمَ يَوْمَ يَعضُّ النَّاسُ بِأَنْفَاسِهِمْ» [١].
«كسى كه مؤمن مسافرى را يارى رساند خداوند هفتاد و سه غم از او برگيرد، و در دنيا و آخرت از غم و حُزن پناهش بخشد، و در روزى كه مردمان پشيمان گردند، غمى سترگ از دوششان بردارد.»
نيز مستحبّ است مؤمنان به خانواده حاجيان توجّه داشته باشند، و آنان را زيارت كنند، و در صورت نياز بديشان خدمت كنند.
از ابوعبداللَّه عليه السلام روايت است كه گفت: على بن الحسين عليه السلام مىفرمايد:
«مَنْ خَلَّفَ حَاجّاً فِي أَهْلِهِ وَمَالِهِ كَانَ لَهُ كَأَجْرِهِ حَتَّى كَأَنَّهُ يَسْتَلِمُ الْأَحْجَارَ» [٢].
«كسى كه عهدهدار خانواده و اموال يك حاجى گردد، همچون حاجى اجر مىبرد، گويى كه خود شخصاً به حجّ رفته است.»
١٥- مستحباست بههنگام بازگشت حاجى بهديار خود بهديدار او روند.
در حديثى از ابو عبداللَّه عليه السلام آمده است كه فرمود:
«مَنْ لَقِى حَاجّاً فَصَافَحَهُ كَانَ كَمَنْ اسْتَلَمَ الْحَجَرَ» [٣].
«كسى كه حاجى را ديدار كند و با او دست دهد مانند كسى است كه حجر الاسود را به دست گرفته است.»
شايسته است در ديدار حاجى شتاب شود.
[١] - وسائل الشيعه، ج ٥، كتاب الحجّ، آداب السفر إلى الحجّ، ص ٣١٤، باب ٤٦، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٣١٥، باب ٤٧، حديث ١.
[٣] - همان، ص ٣٢٨، باب ٥٥، حديث ٦.