احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٣ - حدود الهى در حجّ

پيمانى قلبى است تا رمى جمرات با قصد قربت همراه باشد.

ما بايد حجّ را تمام كنيم، پس كسى كه به حجّ درمى‌آيد روا نيست آن را ترك گويد يا باطلش كند. خداوند مى‌فرمايد:

وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ للَّهِ‌ [١]

«و حجّ و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد.»

نبايد حجّ را ترك گفت مگر هنگام اضطرار مانند حصر به سبب بيمارى، كه در اين هنگام مى‌توان قربانى را به جايى فرستاد كه ذبح مى‌شود و نبايد حلق كرد و از احرام خارج شد مگر پس از آن كه قربانى به محلّش رسيده باشد، (مكّه در عمره و منى‌ در حجّ). خداوند مى‌فرمايد:

فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْي وَلَا تَحْلِقُوا رُؤُوسَكُمْ حَتَّى‌ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ‌ [٢]

«و اگر (به سبب بيمارى از حجّ) بازداشته شديد، آن قدر كه ميسّر است قربانى كنيد و سر متراشيد تا قربانى شما به قربانگاهش برسد.»

امّا كسى كه بيمار باشد و نتواند بر احرام صبر كند، يا در اثر ناراحتى احساس كند كه بناچار بايد به حلق، تن در دهد مى‌بايست پس از حلق فديه (كفّاره) حلق دهد. خداوند مى‌فرمايد:

فَمَن كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ‌ [٣]

«اگر يكى از شما بيمار يا در سرش آزارى بود به عنوان فديه روزه بدارد يا صدقه دهد يا قربانى كند.»