سكه‌دار كمتر است، چنانچه صاحب آن معلوم باشد و انسان نداند راضى است يا نه، نمىتواند بدون اجازه او بردارد و اگر صاحب آن معلوم نباشد، مىتواند به قصد اين كه ملك خودش شود بردارد و احتياط واجب آنست كه هر وقت صاحبش پيدا شد اگر عين مال باقى است آن را به صاحبش رد كند و اگر عين از بين رفته دادن عوض لازم نيست.
مسأله ٢٥٧٥ - هر گاه چيزى كه پيدا كرده نشانه‌اى دارد كه بواسطه آن مىتواند صاحبش را پيدا كند، اگر چه بداند صاحب آن كافرى است كه در امان مسلمانان است در صورتى كه قيمت آن چيز به ٦ / ١٢ نخود نقره سكه‌دار برسد بايد از روزى كه آن را پيدا كرده تا يك سال در جاهائى كه مردم اجتماع مىكنند اعلان كند و لازم نيست كه هر روز اعلان كند بلكه اگر تا يك سال طورى بگويد و اعلان كند كه مردم بگويند اعلان مىكند كافى است.
مسأله ٢٥٧٦ - اگر انسان خودش نخواهد اعلان كند، مىتواند به كسى كه اطمينان دارد بگويد كه از طرف او اعلان نمايد.
مسأله ٢٥٧٧ - اگر تا يك سال اعلان كند و صاحب مال پيدا نشود، مىتواند آن را براى خود بردارد، به قصد اين كه هر وقت صاحبش پيدا شد عوض آن را به او بدهد يا براى او نگهدارى كند كه هر وقت پيدا شد به او بدهد ولى احتياط مستحب آنست كه از طرف صاحبش صدقه بدهد.
مسأله ٢٥٧٨ - اگر بعد از آن كه يك سال اعلان كرد و صاحب مال پيدا نشد مال را براى صاحبش نگهدارى كند و از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و تعدى يعنى زياده روى هم ننموده ضامن نيست ولى اگر از طرف صاحبش صدقه داده باشد يا براى خود برداشته باشد، ضامن است.
مسأله ٢٥٧٩ - كسى كه مالى را پيدا كرده، اگر عمدا بدستورى كه گفته شد اعلان نكند، گذشته از اين كه معصيت كرده، باز هم واجب است اعلان كند.
مسأله ٢٥٨٠ - اگر بچه نا بالغ چيزى پيدا كند ولى او بايد اعلان نمايد.
مسأله ٢٥٨١ - اگر انسان در بين سالى كه اعلان مىكند، از پيدا شدن صاحب مال نا اميد شود و بخواهد آن را صدقه بدهد اشكال ندارد.