و شوخى كند، چنانچه اطمينان دارد كه منى از او خارج نمىشود، اگر چه اتفاقا منى بيرون آيد روزه او صحيح است، ولى اگر اطمينان ندارد، در صورتى كه منى از او بيرون آيد. روزه‌اش باطل است.
٤ - دروغ بستن به خدا و پيغمبر (ص) مسأله ١٦٠٥ - اگر روزه‌دار به گفتن يا به نوشتن يا به اشاره و مانند اينها به خدا و پيغمبران و ائمه عليهم السلام عمدا نسبت دروغ بدهد، اگر چه فورا بگويد دروغ گفتم يا توبه كند روزه او باطل است. و احتياط واجب آنست كه به حضرت زهراء سلام الله عليها و بجانشينان پيغمبران گذشته هم نسبت دروغ ندهد.
مسأله ١٦٠٦ - اگر بخواهد خبرى را كه نمىداند راست است يا دروغ نقل كند بنابر احتياط واجب بايد از كسى كه آن خبر را گفته، يا از كتابى كه آن خبر در آن نوشته شده نقل نمايد.
مسأله ١٦٠٧ - اگر چيزى را به اعتقاد اين كه راست است از قول خدا يا پيغمبر نقل كند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه‌اش باطل نمىشود.
مسأله ١٦٠٨ - اگر بداند دروغ بستن به خدا و پيغمبر روزه را باطل مىكند و چيزى را كه مىداند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعدا بفهمد آنچه را كه گفته راست بوده، روزه‌اش باطل است و در ماه رمضان بايد تا مغرب از آنچه روزه را باطل مىكند خوددارى كند.
مسأله ١٦٠٩ - اگر دروغى را كه ديگرى ساخته عمدا به خدا و پيغمبر (صلى الله عليه وآله) و جانشينان پيغمبر (صلى الله عليه وآله) نسبت دهد روزه‌اش باطل مىشود ولى اگر از قول كسى كه آن دروغ را ساخته نقل كند اشكال ندارد.
مسأله ١٦١٠ - اگر از روزه‌دار بپرسند كه آيا پيغمبر (صلى الله عليه وآله) چنين مطلبى فرموده‌اند و او جائى كه در جواب بايد بگويد نه عمدا بگويد بلى، يا جائى كه بايد بگويد بلى عمدا بگويد نه روزه‌اش باطل مىشود.
مسأله ١٦١١ - اگر از قول خدا يا پيغمبر (صلى الله عليه وآله) حرف راستى