بگيرد.
شكهائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد مسأله ١١٧٦ - شكهائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است: اول - شك در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته است. دوم - شك بعد از سلام نماز. سوم - شك بعد از گذشتن وقت نماز. چهارم - شك كثير الشك پنجم - شك امام و مأموم. ششم - شك در نماز مستحبى.
١ - شك در چيزى كه محل آن گذشته است.
مسأله ١١٧٧ - اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه. مثلا شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بعد از آن است نشده، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد و اگر مشغول كارى كه بعد از آن است شده، به شك خود اعتنا نكند.
مسأله ١١٧٨ - اگر در بين خواندن آيه‌اى شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه يا وقتى آخر آيه را مىخواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه به شك خود اعتنا نكند.
مسأله ١١٧٩ - اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن، مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.
مسأله ١١٨٠ - اگر در حالى كه به سجده مىرود شك كند كه ركوع كرده يا نه، يا شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.
مسأله ١١٨١ - اگر در حال برخاستن شك كند كه سجده را بجا آورده يا نه بايد برگردد و بجا آورد، و اگر شك كند تشهد را بجا آورده يا نه احتياطا به قصد رجاء بجا آورد.
مسأله ١١٨٢ - كسى كه نشسته يا خوابيده نماز مىخواند، اگر موقعى كه حمد يا تسبيحات مىخواند، شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند. و اگر پيش از آن كه مشغول حمد يا تسبيحات شود، شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد بجا آورد.