معناى آن در مسأله پيش گفته شد بدهد كافى نيست و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشكال دارد.
مسأله ٢٠٢٨ - انسان نمىتواند نصف صاع را از يك جنس مثلا گندم و نصف ديگر آن را از جنس ديگر مثلا جو بدهد. و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشكال دارد.
مسأله ٢٠٢٩ - مستحب است در دادن زكات فطره، خويشان فقير خود را بر ديگران مقدم دارد و بعد همسايگان فقير را، بعد اهل علم فقير را ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند، مستحب است آنها را مقدم بدارد.
مسأله ٢٠٣٠ - اگر انسان به خيال اين كه كسى فقير است به او فطره بدهد و بعد بفهمد فقير نبوده. چنانچه مالى را كه به او داده از بين نرفته باشد، بايد پس بگيرد و به مستحق بدهد. و اگر نتواند بگيرد، بايد از مال خودش فطره را بدهد، و اگر از بين رفته باشد، در صورتى كه گيرنده فطره مىدانسته آنچه را گرفته فطره است، بايد عوض آن را بدهد و اگر نمىدانسته، دادن عوض بر او واجب نيست و انسان بايد دوباره فطره را بدهد.
مسأله ٢٠٣١ - اگر كسى بگويد فقيرم، نمىشود به او فطره داد، مگر آن كه از گفته او اطمينان پيدا شود، يا انسان بداند كه قبلا فقير بوده است.
مسائل متفرقه زكات فطره مسأله ٢٠٣٢ - انسان بايد زكات فطره را به قصد قربت - يعنى: براى انجام فرمان خداوند عالم - بدهد و موقعى كه آن را مىدهد، نيت دادن فطره نمايد.
مسأله ٢٠٣٣ - اگر پيش از ماه رمضان فطره را بدهد صحيح نيست بلى اگر در ماه رمضان بدهد صحيح است ولى احتياط لازم آنست كه قصد وجوب نكند مگر آن كه فطره را بعد از مغرب شب عيد يا صبح روز عيد پيش از نماز عيد بدهد، و اگر پيش و از رمضان يا در ماه رمضان به فقير قرض بدهد و بعد از آن كه فطره بر او واجب شد،