شده، يا مسافر آمده است، عمل كردن به نذر لازم نيست.
مسأله ٢٦٧٥ - اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد، بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد، اختيار با خود اوست و نذر آنان اعتبار ندارد.
مسأله ٢٦٧٦ - هر گاه با خدا عهد كند كه اگر به حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد، بايد آن كار را انجام دهد، و نيز اگر بدون آن كه حاجتى داشته باشد، عهد كند كه عمل خيرى را انجام دهد، آن عمل بر او واجب مىشود.
مسأله ٢٦٧٧ - در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود و نيز كارى را كه عهد مىكند انجام دهد، بايد يا عبادت باشد مثل نماز واجب و مستحب يا كارى باشد كه انجام آن بهتر از تركش باشد.
مسأله ٢٦٧٨ - اگر به عهد خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد يعنى: شصت فقير را سير كند، يا دو ماه روزه بگيرد، يا يك بنده آزاد كند.
احكام قسم خوردن مسأله ٢٦٧٩ - اگر قسم بخورد كه كارى را انجام دهد يا ترك كند - مثلا قسم بخورد كه روزه بگيرد يا دود استعمال نكند - چنانچه عمدا مخالفت كند، بايد كفاره بدهد يعنى: يكى بنده آزاد كند، يا ده مسكين را اطعام كند يا ده فقير را بپوشاند و اگر اينها را نتواند، بايد سه روز روزه بگيرد و بايد روزه پى در پى باشد.
مسأله ٢٦٨٠ - قسم چند شرط دارد: اول - كسى كه قسم مىخورد بايد بالغ و عاقل باشد و از روى قصد و اختيار قسم بخورد پس قسم خوردن بچه و ديوانه و مست و كسى كه مجبورش كرده‌اند، درست نيست و همچنين است اگر در حال عصبانى بودن بى اختيار قسم بخورد.
دوم - كارى را كه قسم مىخورد انجام دهد، بايد حرام و مكروه نباشد و كارى را كه قسم مىخورد ترك كند، بايد واجب و مستحب نباشد و اگر قسم بخورد كه كار مباحى را بجا آورد، بايد ترك آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد و نيز اگر قسم