بجا آورد پس اگر نذر كند كه روز اول ماه صدقه بدهد. يا روزه بگيرد چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن بجا آورد كفايت نمىكند. و نيز اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد، چنانچه پيش از آن كه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست.
مسأله ٢٦٦١ - اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معين نكند، چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است. و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آن را معين نكند، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند كفايت مىكند و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معين نكند، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده، به نذر عمل كرده است و اگر نذر كند كارى براى خدا بجا آورد، در صورتى كه يك نماز بخواند يا يك روز روزه بگيرد، يا چيزى صدقه بدهد، نذر خود را انجام داده است.
مسأله ٢٦٦٢ - اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد: بايد همان روز را روزه بگيرد و نمىتواند در آن روز مسافرت كند و اگر بواسطه مسافرت روزه نگيرد، بايد گذشته از قضاى آن روز كفاره هم بدهد. يعنى: يك بنده آزاد كند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد ولى اگر ناچار شود كه مسافرت كند. يا عذر ديگرى مثل مرض يا حيض براى او پيش آيد، قضاى تنها كافيست.
مسأله ٢٦٦٣ - اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد به مقدارى كه در مسأله پيش گفته شد كفاره بدهد.
مسأله ٢٦٦٤ - اگر نذر كند كه تا وقت معينى عملى را ترك كند بعد از گذشتن آن وقت مىتواند آن عمل را بجا آورد و اگر پيش از گذشتن آن وقت از روى فراموشى يا ناچارى انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست ولى باز هم لازم است كه تا آن وقت آن عمل را بجا نياورد و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد، بايد به مقدارى كه در دو مسأله پيش گفته شد كفاره بدهد.
مسأله ٢٦٦٥ - كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معين نكرده است، اگر از روى فراموشى، يا ناچارى، يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد كفاره بر او واجب نيست. ولى بعدا هر وقت از روى اختيار آن را بجا آورد، بايد به مقدارى كه در سه مسأله پيش گفته شد كفاره بدهد.