مسأله ٢٦٥٢ - آدم سفيهى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند، اگر نذر كند مالش را به مصرفى برساند، صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٣ - اگر شوهر از نذر كردن زن جلوگيرى نمايد، و يا زن بدون اجازه شوهر نذر كند، نذر او باطل است.
مسأله ٢٦٥٤ - اگر زن با اجازه شوهر نذر كند، شوهرش نمىتواند نذر او را به هم بزند ، يا او را از عمل كردن به نذر جلوگيرى نمايد.
مسأله ٢٦٥٥ - اگر فرزند با اجازه پدر نذر كند، بايد به آن نذر عمل نمايد. بلكه اگر بدون اجازه او هم نذر كند، عمل كردن به آن نذر واجب است ولى اگر پدر از كارى منع كرده باشد و يا بعد از نذر از آن كار منع كند آن نذر صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٦ - انسان كارى را مىتواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد بنابر اين كسى كه نمىتواند پياده كربلا برود، اگر نذر كند كه پياده برود، نذر او صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٧ - اگر نذر كند كه كار حرام يا مكروهى را انجام دهد، يا كار واجب يا مستحبى را ترك كند، نذر او صحيح نيست.
مسأله ٢٦٥٨ - اگر نذر كند كه كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد، چنانچه بجا آوردن آن و تركش از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست. و اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر كند - مثلا نذر كند غذائى را بخورد كه براى عبادت قوت بگيرد - نذر او صحيح است. و نيز اگر ترك آن از جهتى بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر كند كه آن را ترك نمايد - مثلا براى اين كه دود مضر است نذر كند كه آن را استعمال نكند - نذر او صحيح مىباشد.
مسأله ٢٦٥٩ - اگر نذر كند نماز واجب خود را در جائى بخواند كه به خودى خود ثواب نماز در آنجا زياد نيست مثلا نذر كند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد مثلا بواسطه اين كه خلوت است انسان حضور قلب پيدا مىكند، نذر صحيح است.
مسأله ٢٦٦٠ - اگر نذر كند عملى را انجام دهد، بايد همانطور كه نذر كرده