مسأله ٢٤٣٥ - زنى كه متعه شده اگر نداند كه حق خرجى و هم خوابى ندارد عقد او صحيح است و براى آن كه نمىدانسته، حقى به شوهر پيدا نمىكند.
مسأله ٢٤٣٦ - زنى كه متعه شده مىتواند بدون اجازه شوهر از خانه بيرون برود، ولى اگر بواسطه بيرون رفتن، حق شوهر از بين مىرود، بيرون رفتن او حرام است.
مسأله ٢٤٣٧ - اگر زنى مردى را وكيل كند كه به مدت و مبلغ معين او را براى خود متعه نمايد، چنانچه مرد او را به عقد دائم خود در آورد، يا به غير از مدت يا مبلغى كه معين شده او را متعه كند، وقتى كه آن زن فهميد، اگر بگويد راضى هستم عقد صحيح و اگر نه باطل است.
مسأله ٢٤٣٨ - اگر پدر يا جد پدرى براى محرم شدن، يك ساعت يا دو ساعت زنى را به عقد پسر نا بالغ خود در آورد كافى است. و نيز مىتواند دختر نابالغ خود را براى محرم شدن، به عقد كسى در آورد ولى بايد آن عقد براى دختر مفسده نداشته باشد.
مسأله ٢٤٣٩ - اگر پدر يا جد پدرى، طفل خود را كه در محل ديگرى است و نمىداند زنده است يا مرده، براى محرم شدن به عقد كسى در آورد، بر حسب ظاهر محرم بودن حاصل مىشود و چنانچه بعدا معلوم شود كه در موقع عقد، آن دختر زنده نبوده، عقد باطل است و كسانى كه بواسطه عقد ظاهرا محرم شده بودند نامحرمند.
مسأله ٢٤٤٠ - اگر مرد مدت متعه زن را ببخشد، چنانچه با او نزديكى كرده بايد تمام چيزى را كه قرار گذاشته به او بدهد و اگر نزديكى نكرده، بايد نصف آن را بدهد.
مسأله ٢٤٤١ - مرد مىتواند زنى را كه متعه او بوده و هنوز عده‌اش تمام نشده به عقد دائم خود در آورد.
احكام نگاه كردن مسأله ٢٤٤٢ - نگاه كردن مرد به بدن زن نامحرم و دخترى كه نه سالش تمام نشده ولى خوب و بد را مىفهمد و نگاه كردن به او عادتا امكان تهييج و تحريك شهوت دارد و همچنين نگاه كردن به موى آنان چه با قصد لذت و چه بدون آن حرام است و نگاه