طلب خود را بابت فطره حساب كند مانعى ندارد.
مسأله ٢٠٣٤ - گندم يا چيز ديگرى را كه براى فطره مىدهد، بايد به جنس ديگر يا خاك مخلوط نباشد، و چنانچه مخلوط باشد، اگر خالص آن به يك صاع كه تقريبا سه كيلو است برسد، يا آنچه مخلوط شده بقدرى كم باشد كه قابل اعتنا نباشد اشكال ندارد.
مسأله ٢٠٣٥ - اگر فطره را از چيز معيوب بدهد كافى نيست.
مسأله ٢٠٣٦ - كسى كه فطره چند نفر را مىدهد، لازم نيست همه را از يك جنس بدهد و اگر مثلا فطره بعضى را گندم و فطره بعض ديگر را جو بدهد كافيست.
مسأله ٢٠٣٧ - كسى كه نماز عيد مىخواند. بنابر احتياط واجب، بايد فطره را پيش از نماز عيد بدهد و يا جدا نمايد. ولى اگر نماز عيد نمىخواند، مىتواند دادن فطره را تا ظهر تأخير بيندازد.
مسأله ٢٠٣٨ - اگر به نيت فطره مقدارى از مال خود را كنار بگذارد و تا ظهر روز عيد به مستحق ندهد، احتياط واجب آنست كه هر وقت آن را مىدهد نيت فطره نمايد مسأله ٢٠٣٩ - اگر موقعى كه دادن زكات فطره واجب است، فطره را ندهد و كنار هم نگذارد، بعدا بايد بدون اين كه نيت ادا و قضا كند فطره را بدهد.
مسأله ٢٠٤٠ - اگر فطره را كنار بگذارد، نمىتواند آن را براى خودش بردارد و مال ديگرى را براى فطره بگذارد.
مسأله ٢٠٤١ - اگر انسان مالى داشته باشد كه قيمتش از فطره بيشتر است. چنانچه فطره را ندهد و نيت كند كه مقدارى از آن مال براى فطره باشد اشكال دارد.
مسأله ٢٠٤٢ - اگر مالى را كه براى فطره كنار گذاشته از بين برود، چنانچه دسترس به فقير داشته و دادن فطره را تأخير انداخته، بايد عوض آن را بدهد.
و اگر دسترس به فقير نداشته ضامن نيست.
مسأله ٢٠٤٣ - اگر در محل خودش مستحق پيدا شود، احتياط واجب