مسأله ١٩٦٧ - اگر كسى را در دادن زكات وكيل كند بايد وكيل قصد قربت كند و در وكيل كردن و همچنين وقتى كه زكات را به وكيل مىدهد قصد قربت لازم نيست و اگر كسى را فقط در رساندن زكات به فقير وكيل كند بايد خودش در موقع دادن زكات به وكيل قصد قربت نمايد و احتياطا تا وقتى به فقير مىرسد به قصدش باقى باشد.
مسأله ١٩٦٨ - اگر مالك يا وكيل او بدون قصد قربت زكات را به فقير بدهد و پيش از آن كه آن مال از بين برود، خود مالك نيت زكات كند، زكات حساب مىشود.
مسائل متفرقه زكات مسأله ١٩٦٩ - موقعى كه گندم و جو را از كاه جدا مىكنند و موقع خشك شدن خرما و انگور، انسان بايد زكات را به فقير بدهد، يا از مال خود جدا كند و زكات طلا و نقره و گاو و گوسفند و شتر را بعد از تمام شدن ماه يازدهم بايد به فقير بدهد، يا از مال خود جدا نمايد. و اگر منتظر فقير معينى باشد، يا بخواهد به فقيرى بدهد كه از جهتى برترى دارد، بنابر احتياط لازم زكات را جدا كند تا بعد به آن فقير معين برساند.
مسأله ١٩٧٠ - بعد از جدا كردن زكات اگر انتظار مورد معينى را نداشته باشد احتياط لازم آنست كه فورا آن را به مستحق بدهد.
مسأله ١٩٧١ - كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند، اگر ندهد و بواسطه كوتاهى او از بين برود، بايد عوض آن را بدهد.
مسأله ١٩٧٢ - كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند، اگر زكات را ندهد و بدون آن كه در نگهدارى آن كوتاهى كند از بين برود، چنانچه دادن زكات را بقدرى تأخير انداخته كه نمىگويند: فورا داده است، بايد عوض آن را بدهد. و اگر به اين مقدار تأخير نينداخته مثلا دو سه ساعت تأخير انداخته و در همان دو سه ساعت تلف شده، در صورتى كه مستحق حاضر نبوده، چيزى بر او واجب نيست و اگر مستحق حاضر بوده، بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را بدهد.
مسأله ١٩٧٣ - اگر زكات را از خود مال كنار بگذارد، مىتواند در بقيه آن تصرف