مسأله ١٥٠٤ - از وقتى كه خورشيد يا ماه شروع بگرفتن مىكند انسان، مىتواند نماز آيات را بخواند، و بايد بقدرى تأخير نيندازد كه تمام قرص باز شود.
مسأله ١٥٠٥ - اگر خواندن نماز آيات را بقدرى تأخير بيندازد كه تمام قرص آفتاب يا ماه باز شود، و بعد از باز شدن تمام آن، نماز بخواند بايد نيت قضا نمايد. و قبل از باز شدن تمام آن ادا است.
مسأله ١٥٠٦ - اگر مدت گرفتن خورشيد يا ماه به اندازه خواندن يك ركعت نماز باشد، نمازى كه مىخواند ادا است و همچنين است اگر مدت گرفتن آنها بيشتر باشد ولى انسان نماز را نخواند، تا به اندازه خواندن يك ركعت به باز شدن تمام قرص مانده باشد ولى اگر مدت گرفتن ماه يا خورشيد به اندازه خواندن يك ركعت نباشد بنابر احتياط نيت اداء و قضاء نكند و به قصد ما في الذمه نماز را بجا آورد.
مسأله ١٥٠٧ - موقعى كه زلزله و رعد و برق و مانند اينها اتفاق مىافتد، انسان بايد فورا نماز آيات را بخواند و اگر نخواند معصيت كرده و تا آخر عمر بر او واجب است و هر وقت بخواند ادا است.
مسأله ١٥٠٨ - اگر بعد از باز شدن آفتاب يا ماه بفهمد كه تمام آن گرفته بوده، بايد قضاى نماز و آيات را بخواند ولى اگر بفهمد مقدارى از آن گرفته بوده قضا بر او واجب نيست.
مسأله ١٥٠٩ - اگر عده‌اى بگويند كه خورشيد يا ماه گرفته است چنانچه انسان از گفته آنان يقين پيدا نكند و نماز آيات نخواند، و بعد معلوم شود راست گفته‌اند در صورتى كه تمام خورشيد يا ماه گرفته باشد بايد نماز آيات را بخواند بلكه اگر مقدارى از آن هم گرفته باشد، بنابر احتياط مستحب نماز آيات را بخواند. و همچنين است اگر دو نفر كه عادل بودن آنان معلوم نيست، بگويند خورشيد يا ماه گرفته، بعد معلوم شود كه عادل بوده‌اند.
مسأله ١٥١٠ - اگر انسان به گفته كسانى كه از روى قاعده علمى وقت گرفتن خورشيد و ماه را مىدانند، اطمينان پيدا كند كه خورشيد يا ماه گرفته بايد نماز آيات را بخواند. و نيز اگر بگويند فلان وقت خورشيد يا ماه مىگيرد و فلان مقدار طول