مسأله ١٤٣٥ - اگر شك كند كه نيت فرادى كرده يا نه بايد بنا بگذارد كه نيت فرادى نكرده است.
مسأله ١٤٣٦ - اگر موقعى كه امام در ركوع است اقتدا كند و به ركوع امام برسد، اگر چه ذكر امام تمام شده باشد، نمازش صحيح است و يك ركعت حساب مىشود اما اگر به مقدار ركوع خم شود و به ركوع امام نرسد جماعت باطل است و ليكن احتياط آن است كه سر از ركوع بردارد و آن را يك ركعت حساب نموده و نماز را فرادى تمام كند و بعد دوباره بخواند، اگر چه حكم به صحت نماز بعيد نيست.
مسأله ١٤٣٧ - اگر موقعى كه امام در ركوع است اقتدا كند و به مقدار ركوع خم شود، و پيش از ذكر ركوع شك كند كه به ركوع امام رسيده يا نه، جماعت باطل است و مطابق احتياطى كه در مسأله پيش گفته شد عمل نمايد اگر چه حكم به صحت نماز چنان كه گذشت بعيد نيست ولى اگر در حال اشتغال به ذكر ركوع يا بعد از آن شك كند جماعت او محكوم به صحت است.
مسأله ١٤٣٨ - اگر موقعى كه امام در ركوع است اقتدا كند و پيش از آن كه به اندازه ركوع خم شود، امام سر از ركوع بردارد، بنابر احتياط واجب بايد بايستد تا امام براى ركعت بعد برخيزد و آن را ركعت اول نماز خود حساب كند. ولى اگر برخاستن امام بقدرى طول بكشد كه نگويند، اين شخص نماز جماعت مىخواند، بايد نيت فرادى نمايد.
مسأله ١٤٣٩ - اگر اول نماز يا بين حمد و سوره اقتدا كند و پيش از آن كه به ركوع رود، امام سر از ركوع بردارد چنانچه عمدا ركوع خود را تأخير نينداخته نماز او صحيح است و الا احتياط لازم آن است كه نماز را تمام كند و دوباره بخواند مسأله ١٤٤٠ - اگر موقعى برسد كه امام مشغول خواندن تشهد آخر نماز است چنانچه بخواهد به ثواب جماعت برسد، بايد بعد از نيت و گفتن تكبيرة الاحرام بنشيند و تشهد را با امام بخواند ولى سلام را نگويد و صبر كند تا امام سلام نماز را بدهد، بعد بايستد و بدون آن كه دوباره نيت كند و تكبير بگويد، حمد و سوره را بخواند و آن را ركعت اول نماز خود حساب كند.