مثلا رنگ مهر تغيير كرده باشد اشكال ندارد: مسأله ١٠٧٠ - در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد. و اگر پشت دست ممكن نباشد، بايد مچ دست را بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند، بايد تا آرنج هر جا را كه مىتواند بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست، گذاشتن بازو كافيست.
مسأله ١٠٧١ - در سجده بايد سر دو انگشت بزرگ پا را به زمين بگذارد و اگر انگشتان ديگر پا، يا روى پا را به زمين بگذارد، و سرد و انگشت بزرگ را به زمين نگذارد يا بواسطه بلند بودن ناخن، سر شست به زمين نرسد نماز باطل است و كسى كه بواسطه ندانستن مسأله نمازهاى خود را اينطور خوانده، بايد بنابر احتياط لازم دوباره بخواند.
مسأله ١٠٧٢ - كسى كه مقدارى از شست پايش بريده، بايد بقيه آن را به زمين بگذارد و اگر چيزى از آن نمانده، يا اگر مانده خيلى كوتاه است احتياط لازم آنست كه همان را به زمين گذارد و ذكر سجده را بگويد و باز بقيه انگشتان را به زمين بگذارد و دو مرتبه ذكر را بگويد و اگر هيچ انگشت ندارد، بايد هر مقدارى كه از پا باقى مانده به زمين بگذارد.
مسأله ١٠٧٣ - اگر بطور غير معمول سجده كند، مثلا سينه و شكم را به زمين بچسباند، يا پاها را درازا كند، ولى هفت عضوى كه گفته شد به زمين برسد اگر طورى است كه عرفا مىگويند: سجده كرده، صحيح است و الا باطل است.
مسأله ١٠٧٤ - مهر يا چيز ديگرى كه بر آن سجده مىكند، بايد پاك باشد ولى اگر مثلا مهر را روى فرش نجس بگذارد، يا يك طرف مهر نجس باشد و پيشانى را به طرف پاك آن بگذارد اشكال ندارد.
مسأله ١٠٧٥ - اگر در پيشانى دمل و مانند آن باشد، چنانچه ممكن است بايد با جاى سالم پيشانى سجده كند و اگر ممكن نيست بايد زمين را گود كند و دمل را در گودال و جاى سالم را به مقدارى كه براى سجده كافى باشد بر زمين بگذارد.
مسأله ١٠٧٦ - اگر دمل يا زخم تمام پيشانى را گرفته باشد، بايد به يكى از