دشمن‌هاى ما از ضعف ما استفاده کنند. ما باز پیروزى نهائى را پیدا نکردیم، ما یک مطلب را پیش بردیم و آن اینکه دست جنایتکار سلسله پهلوى را قطع کردیم و تا یک حدودى ریشه‌هاى او و شاخه‌هاى او را هم قطع کردیم، لکن باز از ریشه‌هاى آنها باز در این مملکت هست و دستهاى جنایتکارى دنبال آنها هست و آمال و آرزوى آنهائى که مى‌خواستند خزائن ما را ببرند و ما را به عقب نگه دارند، براى بردن خزائن ما، دنبال اینها هست، توطئه‌ها هست باز و ما اگر چنانچه خود را پیروز بدانیم و گمان کنیم پیروز شدیم، خداى نخواسته از این امور غفلت مى‌کنیم. ما باید خودمان را پیروز ندانیم، باید در آستانه پیروزى بدانیم و همین طور هم هست، ما تا آستانه پیروزى رفتیم و پیروزى آن روزى است که تمام ریشه‌هاى اجانب و تمام ریشه‌هاى فساد از مملکت ما بریده بشود و قطع بشود و باز نشده است. بنابراین ملت شریف ایران موظف است که این نهضت را به همین طورى که تا اینجا آورده است، این نهضت را حفظ کند. و با حفظ وحدت کلمه و با حفظ این نهضت و غایت نهضت که عبارت از اسلام و جمهورى اسلامى بود، با حفظ اینها جلو برود. سستى راه ندهید به خودتان، سردى راه ندهید به خودتان، گمان پیروزى، گمان پیروزى نهایى نبرید، اگر این گمان برده بشود یا این اعتقاد پیدابشود، سستى پیدا مى‌شود، شما باید خودتان را نیمه پیروز بدانید و در نیمه راه و بقیه راه را که بسیار مشکل است باید با همت همه، با همت همه قشرها باید ما تعقیب کنیم و به نهایت برسانیم.

و آنچه که باز باید به اقشار ملت عرض کنم این است که ما نمى‌توانیم خرابى‌هائى که واقع شده است و در ظرف این تقریبا بیست و چند سال اخیر بیشتر از همه اوقات خرابى به مملکت ما وارد شده است، نمى‌توانیم که اتکال به این کنیم که دولت این خرابى‌ها را جبران کند، دولت فقط نمى‌تواند، نمى‌توانیم اتکال کنیم به اینکه روحانیت این کار را انجام بدهد، روحانیت نمى‌تواند، نمى‌توانیم اتکال کنیم به اینکه ادارات دولتى، فرهنگیان این کار را انجام بدهند، آنها هم نمى‌توانند، همانطورى که در پیشرفت این مقصد و در پیروزیى که تاکنون پیدا کردیم، در آستانه پیروزیى که هستیم، اینطور نبود که یک قشر بتواند این پیروزى را به دست بیاورد، همه قشرها باهم شدند و همه مسلک‌ها را کنار گذاشتند و با هم پیش رفتند تا اینجا رسیدند، باید حالا هم با هم پیش برویم و همانطورى که این پیروزى پیدا شده است و همه با هم این راه را طى کرده‌اند.

اگر بخواهیم از حالا به بعد مشغول ساختن این ویرانه باشیم، هیچ یک از اقشار تنها نمى‌توانند این ویرانه را بسازند، باید باز همه باهم، تمام اقشار باهم باید این ویرانه را بسازند منتها هر کس در هر محلى هست.

کشاورزها در محل کشاورزى که هستند به کشاورزى خودشان علاقه پیدا بکنند. الان دیگر دستى نیست که آنها را به فشار وادار به امرى بکند، یا منافع آنها را بخواهد بوسطه سودجوئى خودش بردارد یا به غیر بدهد، امروز کسى همچون کارى نخواهد کرد، کشاورزها باید به کشاورزى خودشان ادامه بدهند و علاقه داشته باشند و کشاورزى که مى‌کنند در این برهه از زمان باید اکثرش و قسم مهمش این چیزهائى باشد که غذاى ملت را اداره مى‌کند مثل گندم، برنج، عدس و امثال‌