من براى اولین دفعه‌اى است که در این مدرسه وارد شده‌ام. دست‌هاى خائن اجنبى و عمال اجنبى ما را از شما جدا کردند، بین ما و شما اختلاف انداختند، آنها از این اختلاف نتیجه بردند و دیدند که از اتحاد جنبه‌هاى، قشرهاى مختلف، آنها نمى‌توانند با این اتحاد نتایجى را که مى‌خواهند ببرند. سالهاى طولانى کوشش کردند مدارس دینى را از دانشگاه‌ها و دیگر قشرهاى محصلین جدا کنند. ما باید بفهمیم این معنا را که این جدایى چه رنج‌ها به ما داد و این اتحاد چند صباح چه گنج‌ها به ما داد.

شما جوان‌ها، شما جوانهاى محصل، سایر جوانها امید من هستید، نوید من هستید، امید من به شما توده جوان است، به شما توده محصل است. من امید این را دارم که مقدرات مملکت ما بعد از این به دست شما عزیزان بیفتد و مملکت ما را شما عزیزان حفظ کنید، من امید آن را دارم که شماها با علم و عمل، با علم و تهذیب نفس، با علم و عمل صالح، بر مشکلات خودتان غلبه کنید. تاکنون که این راه را آمدیم و با وحدت کلمه قشرهاى مختلف این مملکت و با اتکال به ایمان و اعتماد به اسلام و قرآن کریم دست خائنین را قطع کردیم و اگر تتمه‌اى باشد قطع مى‌کنیم انشاءالله.

لکن از حالا به بعد اشکالات بیشتر است، بیدارى بیشتر مى‌خواهد. از این زمان، زمان سازندگى این خرابه‌اى است که براى ما به جا گذاشته‌اند. شما بهتر مى‌دانید که اینها به دانشگاه‌هاى ما، به دبیرستان‌هاى ما،به دبستان‌هاى ما چه خیانتها کردند، شماها مى‌دانید که شماها را مى‌خواستند عقب نگه دارند، نگذارند که یک انسان اسلامى و یک انسان با قدرت، یک انسان با هدف بار بیائید، تعلیمات از اول تعلیمات اعوجاجى، انحرافى و برنامه‌هاى انحرافى بود. مى‌خواستند جوانهاى ما را به عقب برانند تا استفاده‌هاى خودشان را بکنند، تا ما در همه چیز محتاج باشیم. در علم محتاج باشیم و در اقتصاد وابسته و محتاج باشیم.