یکى از آثار این نهضت این شد که ما با رخسارهایى مواجه مى‌شویم که قبلاً نمى‌شدیم. ما قبلا بواسطه فعالیت‌هائى که عمال اجانب و خود در مدت‌هاى طولانى کرده بودند از هم جدا بودیم، همه قشرها از هم جدا بودند.

ما (یعنى روحانیت ) با شما یعنى اطباى ارجمند علقه‌مان فرق دارد با علقه‌هاى دیگر (العلم علمان: علم الابدان و علم الادیان) روح و جسم با هم وحدت دارند، جسم ظل روح است، روح باطن جسم است، جسم ظاهر روح است، اینها با هم یک هستند، جدایى از هم ندارند. همانطورى که جسم انسان و روح انسان وحدت دارد باید طبیب جسمى و طبیب روحى وحدت داشته باشند، آنها باید یک باشند و مع الاسف ما را از هم جدا کردند، ما را از همه اقشار جدا کردند، روحانیت رایا - به نسیان - به طاق نسیان سپردند یالکه دارکردند، شما را از نظر ما انداختند، ما را از نظر شما انداختند، این خیانتى بود که در عرض قریب سیصد سال اجانب با کارمندهاى خودشان، با عمال خودشان انجام دادند، دانشگاه رااز مدارس ما جدا کردند بلکه هر یک را مخالف دیگرى کردنذ، اقشار ملت مارا از هم جدا کردند، این خیانت بزرگى بود که به ما و ملت ما کردند تا ما را به این روزها نشاندند. نه تنها اقشار یک ملت را از هم جدا کردند، ملت‌ها را از هم جدا کردند، بطورى که ملت ایران با ملت ترکیه هیچ روابط ندارد و نداشت، اگر مخالفت نداشت موافقت هم نداشت، بى تفاوت بود. اگر مصیبتى به برادرهاى ترک ما مثلا مى‌رسید یا عرب ما، برادرهاى فارس ما بى تفاوت بودند و بعکس ، اگر به ما مصیبتى وارد مى‌شد آنها بى تفاوت بودند. این بى تفاوتى از همین عمال اجانب و خود اجانب ایجاد شد که یا تا توانستند مخالفت ایجاد کنند و اگر نتوانستند غفلت ایجاد کنند و ما را غافل کردند، از مقدرات خودمان غافل کردند. از مقدرات برادرهاى خودمان غافل کردند. ما باید از این به بعد این هوشیاریى که ملتمان پیدا کرده است جدیت کنیم که ادامه پیدا کند. ما صدمه این غفلت‌ها را سیصد سال است داریم میخوریم پنجاه و چند سال است که پیرمردهاى ما، آنهائى که به سن من یا یک قدرى هم کمتر هستند، پنجاه و چند سال است که عذاب الیم این طایفه را چشیدند و شما جوانها هم بیست و چند