من با اینکه نه حالم مقتضى است و نه وقتم، معذلک چون شما آقایان که انشاء الله بعدها به مقام رهبرى اسلام و هدایت مسلمین نائل مى‌شوید، حالا که چشمم به این وجوه کریمه افتاد، یک تنبهى لازم است عرض بکنم و آن اینکه در عین حال که همه آمال ما این است که احکام اسلام به آنطورى که هست در بین مسلمین پیاده بشود و اسلام به آنطورى که هست معرف بشود و فقه اسلام تدریس بشود، تعلم بشود، حفظ بشود، که با حفظ احکام اسلام، اسلام محفوظ است و حفظ احکام اسلام بسته به وجود طبقه روحانیون سلام الله علیهم، در عین حال که مطلب این است، یک نکته‌اى است حالا که آن نکته، در نجف که من بودم، من هم یک طلبه‌اى بودم و باندازه خودم مشغول بودم براى آن نکته، دست برداشتم از درس و بحث و مطالعه و زیارت امام علیه السلام و حرکت کردم، نه حرکت براى پاریس بلکه حرکت براى کویت و از کویت به سوریه بنا داشتم، لکن قضایا طورى شد که خدا خواست و رفتم به پایس و در آنجا البته بهتر شد، یعنى اگر در لبنان بودیم یا در سوریه بودیم، حالا باز آنجا بودیم و شما هم اینجا و شاه هم آنجا لکن این سفر یک سفر با برکتى بود، در عین حالى که در یک مملکت البته غیر مسلم بود. آن نکته این بود فقه و درس و بحث براى حفظ اسلام است، آن روزى که اسلام محتاج به این است که براى حفظ بیضه اسلام بند باید بروند، آن روزى که اسلام محتاج به است که بسیار حساس است براى اسلام و مسلمین و ملت ما ،که شاید حساستر از این موقع نباشد و آن این است که سرنوشت مملکت اسلام باید تعیین بشود.

فقط جمهورى اسلامى نه یک حرف زیادتر و نه یک حرف کمتر

حالا که رژیم سلطنتى رفته است و از بین رفته است و قاعده هم این بود که از اول وجود پیدا نکند، حالا براى اینکه ما طرز حکومت را تعیین کنیم، محتاج به یک فعالیت هاست. البته در نظر من، شخص من، این است که احتیاج به رفراندم هم نیست براى اینکه مردم آراء خودشان را در ایران اعلام