وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - ه) مفهوم «دعا در قرآن»
اين عبارات همان چيزى است كه در بسيارى از كتابهاى آنان تكرار مىشود.
استناد آنها در حكم به كفر كسانى كه غير خدا را مىخوانند، آيه فوق است كه در كلام صنعانى آمده بود و آيات ديگرى مانند آيات زير است:
١- « «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً» [١]؛ مساجد از آن خدا است، ديگرى را با خدا نخواهيد».
٢- « «لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ» [٢]؛ خواندن حق از آن او است و كسانى كه غير خدا را مىخوانند دعاى آنها هرگز به اجابت نمىرسد».
٣- « «إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ أَمْثالُكُمْ» [٣]؛ كسانى را كه غير از خدا مىخوانيد، بندگانى مثل خود شما هستند».
از اين آيات همان چيزى را نتيجه مىگيرند كه در كلام «صنعانى» آمده بود. يعنى هيچ كس حق ندارد حتّى «يا رسول اللَّه اشفع لى عند الله» بگويد چرا كه كافر و مهدور الدم خواهد شد.
بنابراين يكى از عوامل مهمّ خشونت اين گروه كه هزاران هزار نفر را به سبب آن، از دم تيغ گذرانده و اموالشان را بردهاند، اشتباه در فهم
[١]. جن، آيه ١٨.
[٢]. رعد، آيه ١٤.
[٣]. اعراف، آيه ١٩٤.